Μιά επιστολή από …παληά

Η επιστολή Αϊζενχάουερ :

 

Αγαπητέ Harry:

Αναγνωρίζω μια γενική περιρρέουσα άποψη ότι υπήρξα ένας μάλλον εύκολος-μαλακόςπρόεδρος. Σεβόμενος αυτή την εντύπωση, θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα-δύοπράγματα. Όχι για να αμυνθώ αλλά για να εξηγήσω.

Με εξαίρεση την πρώτη διετία, κατά την οποίααπήλαυσα μια γλίσχρα πλειοψηφία, στο υπόλοιπο της θητείας μου ήμουνυποχρεωμένος να δράσω στο πλαίσιο ενός ελεγχόμενου από την αντιπολίτευσηκογκρέσου. Μια αντιπολίτευση, η οποία συχνά μετήρχετο έναν ανορθόδοξα επιθετικόανταγωνισμό.

Η ελπίδα να κάνω κάτι εποικοδομητικό για τοέθνος, παρά την παρουσία μιας τέτοιας αντιπολίτευσης, χρειάστηκε την εκ μέρουςμου υιοθέτηση -χρήση μεθόδων υποβοηθητικών της συνεργασίας, παρόλο που μιαφυσική παρόρμηση θα επέτρεπε μια εξίσου επιθετική -καταγγελτική, δημαγωγικήστάση εκ μέρους μου.

Ένα άλλο σημείο: Η κυβέρνηση των ΗΠΑ έχει γίνειπλέον τόσο μεγάλη, τόσο πολύπλοκη και τόσο καθοριστική της ζωής όλων μας, πουθα ήταν υποκριτικό για κάποιον να ισχυρίζεται ότι θα μπορούσε να κατευθύνει καινα ελέγχει όλες τις λεπτομέρειες ενός τόσο σημαντικού και κρίσιμου σχεδιασμού.

Η παρουσία άξιων συνεργατών είναι προφανώςαπαραίτητη. Χωρίς αυτούς η εκτελεστική εργασία θα κατέρρεε. Ο έλεγχος και ηενθάρρυνση της νομιμοφροσύνης, της αφοσίωσης και της αποτελεσματικότηταςεξαιρετικών συνεργατών απαιτεί υπομονή, κατανόηση, προθυμία ανάθεσης καιανάληψη της ευθύνης για λάθη τους, ανθρωπίνως κατανοητών ή ενδεχομένων.

Η αφοσίωση τέτοιας κατηγορίας ατόμων δεν μπορείνα κερδηθεί με την αποποίηση της ευθύνης, ούτε κλαψουρίζοντας, επιπλήττοντας ήδημαγωγώντας. Οι βασικοί συνεργάτες πρέπει να έχουν εμπιστοσύνη, ότι οι ίδιοικαι οι θέσεις τους είναι ευρέως σεβαστοί και ότι ο προϊστάμενός τουςανταποκρίνεται με κάθε τρόπο, προς τούτο. Ίσως, θα έπρεπε να ήμουν περισσότερο απόλυτος στη λήψη και επικοινώνηση τωναποφάσεών μου και την εξαγγελία προγραμμάτων. Το μονό που μπορώ να πω είναι ότιεπ΄ αυτού υιοθέτησα και χρησιμοποίησα μεθόδους και τρόπους που μου φαινόταν ωςοι αποτελεσματικότεροι.

Πρέπει να προσθέσω ότι ένα από τα προβλήματα μου ήταν και να αντιμετωπίζω -ελέγχω το ταμπεραμέντο μου. Ένα ταμπεραμέντο που είχα να αντιπαλέψω σε όλη μουτη ζωή.

Τέλος υπάρχει και ένα ακόμη θέμα: ναδιατηρήσουμε μια σεβαστή εικόνα της αμερικανικής ζωής στα μάτια του κόσμου.Ανάμεσα στις ποιότητες που η αμερικανική κυβέρνηση πρέπει να προβάλλει είναι και αυτή της αξιοπιστίας, της αξιοπρέπειας. Κάτι που ο κύριος εκπρόσωπος της κυβέρνησης έχει χρέος κατεξοχήν να επιδεικνύει.

Εάν οι ιδέες και οι πρακτικές μου αυτές εκπήγασαν από αδυναμία μου, δεν μπορώ  να το γνωρίζω. Αλλά αυτές ήτανσυνειδητές ή μάλλον φυσικές για μένα. Και όχι συγκυριακές.

Δικός σας, Αϊκ”

—————

IKE ANALYZES HIS PRESENTENTIAL STYLE

“Dear Harry:

I plead guilty to the general charge that many people have felt I have been tooeasy a boss. Respecting this there are one or two things that you might like tothink over. (I do not mean to defend, merely to explain).

Except for my first two years as President, during which I enjoyed the benefitof a very skimpy majority in the Congress, I have had to deal with a Congresscontrolled by the opposition and whose partisan antagonism to the ExecutiveBranch has often been blantantly displayed.

The hope of doing something constractive for the nation, in spite of this kindof opposition, has required the use of methods calculated to attractcooperation even though a natural impulse would have been to lash out atpartisan charges and publicity – seeking demagogues.

Another point – the government of the United States has become too big,too complex, and too pervasive in its influence on all our lives for oneindividual to pretend to direct the details of its important and criticalprograming.

Competent assistants are mandatory; without them the Executive Branch would bogdown. To command the loyalties and dedication and best efforts of capable andoutstanding individuals requires patience, understanding, a readiness todelegate, and an acceptance of responsibility for any honest errors – real orapparent – those associates and subbordinates might make. Such loyalty fromsuch people cannot be won by shifting responsibility, whining, scolding ordemagoguery. Principal subordinates must have confidence that they and theirpositions are widely respected, and the chief must do his part in assuring thatthis is so.

Of course I could have been more assertive in making and announcing decisionsand initiating programs. I can only say that I adopted and used those methodsand manners that seemed to me most effective. (I should add that one of myproblems has been to control my temper – a temper that I have had to battle allmy life).

Finally, there is the matter of maintaining a respectable image of Americanlife before the world. Among the qualities that the American government mustexhibit is dignity. In turn the principal governmental spokesman must strive todisplay it.

In war and in peace I have had no respect for the desk – pounder, and havedespised the loud and slick talker. If my own ideas and practices in thismatter have sprung from weakness, I do not know. But they were and aredeliberate or, rather, natural to me. They are not accidental.

As ever, Ike”.

 

Πηγή: (G.Costoulas)- capital.gr

.