Το ελληνικό πρόβλημα- Τι παίζει με τράπεζες, ΔΕΚΟ,Έλληνες, χρεοκοπία και δραχμή…

Τι παίζει με τράπεζες, ΔΕΚΟ,έλληνες, χρεοκοπία και δραχμή…

Η δανειακή σύμβαση προβλέπει κατάργηση της μονιμότητας για τις ΔΕΚΟ, κάτι που λέγαμε πως θα συμβεί από το 2009 (θάρθει και η σειρά του δημοσίου αργότερα) και “κούρεμα” τωνχρεών στις τράπεζες. Αυτό πανηγύριζε χθες η αγορά. Το επόμενο βήμα θα είναι η ιδιωτικοποίηση.

Η λύση δεν είναι η νοσταλγία του παρελθόντος που λόγωαπόστασης, η μνήμη μας ωραιοποιεί, η λύση είναι προσαρμογή στα δεδομένα τηςσύγχρονης εποχής. Η λύση δεν είναι η δραχμή και ο απομονωτισμός, ούτε οεκβιασμός των ευρωπαίων να συντηρούν το παρασιτικό μόρφωμα που υπό την επήρειαενός τριτοκοσμικού μαρξιστο-εθνικό-σοσιαλισμού έχει την ψευδαίσθηση πως θααναστήσει αυτό που απέτυχε στην Αλβανία και τη σοβιετία με επιτυχημένο τρόπο.

 

1) Τι παίζει με τράπεζες, ΔΕΚΟ,Έλληνες, χρεοκοπία και δραχμή…

“Και με την νοοτροπία που σαςχαρακτηρίζει, τα λόγια μου θα ήσαν άχρηστα, εάν σας συμβούλευα να προσπαθήσετενα διατηρήσετε όσα έχετε και να μην διακινδυνεύετε αυτά που ήδη υπάρχουν γιαχάρη πραγμάτων αδήλων και μελλοντικών…”

Αυτά είχε πει στους Αθηναίους το 415 π.χ.  ο Νικίας ο γιος του Νικαράτουγια να τους  αποτρέψει να ακολουθήσουν τα σχέδια με τα οποία τουςβομβάρδιζε ο λαϊκιστής Αλκιβιάδης.

Ο Νικίας, μαζί με τον Αλκιβιάδη του Κλεινίου και τον Λάμαχο του Ξενοφάνη, ήτανοι τρεις στρατηγοί που εξέλεξαν οι Αθηναίοι προκειμένου να συνδράμουν τουςΕγεσταίους στην Σικελία εναντίον των γειτόνων τους, κατά την διάρκεια μιαςανακωχής του Πελοποννησιακού πολέμου.

Ο Νικίας διαφωνούσε με την εκστρατεία και ο λόγος του στην εκκλησία του Δήμου,είναι μνημείο παράθεσης λογικών επιχειρημάτων και ψηγμάτων σοφίας, παρά τογεγονός πως δεν έπεισε τελικά το Δήμο.

Τα βασικά επιχειρήματα του Νικία, περιφραστικά έλεγαν πως δεν μας συμφέρει μιαεκστρατεία όπου αν κερδίσουμε δεν θα έχουμε κανένα πρακτικό όφελος, ενώ αν χάσουμεθα έχουμε προσφέρει ένα ακόμη λόγο στη Σπάρτη να παραβιάσει την ανακωχή τηνοποία της έχουμε επιβάλει.

Στο λόγο αυτό υπάρχουν πολλά  ψήγματα σοφίας όπως σε όλο το Θουκυδίδη,όπως αυτό π.χ.: «…θεωρώ εξ΄ ίσου καλόπολίτη και όποιον νοιάζεται για τη ζωήτου και την περιουσία του, διότι ιδίως ένας τέτοιος πολίτης θα ήθελε για τοδικό του συμφέρον να πηγαίνουν καλά και της πόλης τα πράγματα».

Τα πράγματα στη Σικελία όπως φοβόταν ο Νικίας δεν πήγαν καλά, η κατάσταση πουείχε διαμορφωθεί εκεί ανατράπηκε με την εμφάνιση των Σπαρτιατών υπό τονστρατηγό Γύλιπο. Οι Αθηναίοι από πολιορκητές βρέθηκαν πολιορκημένοι  και οΝικίας μαζί με το στρατό συντρίφτηκαν. Ο ίδιος στη συνέχεια εκτελέστηκε.

Το όνομα του Νικία απουσίαζε από τη στήλη με τα ονόματα των στρατηγών που είχανπολεμήσει στη Σικελία.

Αυτή ήταν η μεταθανάτια τιμωρία που του επέβαλαν οι Αθηναίοι για τις ευθύνεςτου στο οικτρό τέλος μιας επιχείρησης την οποία ο Νικίας έκανε ό,τι μπορούσεγια να αποτρέψει.

Αυτή είναι Ελλάδα ή αυτή είναι η μοίρα των θνητών; Δεν ξέρω. Το νόημα τηςιστορίας είναι πως όποιος έχει δίκιο δεν σημαίνει πως δικαιώνεται πάντα…

Στο σήμερα…

Χθες ίσως αδίκησα τον κ. Τσίπρα(Αλέξης ο “Ούννος”) αποδίδονταςκαθ’ ολοκληρίαν σε αυτόν την ευθύνη της αλόγιστης πολιτικής, ναμπλοφάρουμε εκβιάζοντας τους Ευρωπαίους ποντάροντας στην εκτίμηση πως η δικήμας χρεοκοπία δεν θα είναι χωρίς σημαντικό κόστος γι΄ αυτούς. Η αλήθεια είναιτο πως το μέγεθος της πομπώδους κενολογίας του λόγου του προκαλεί.

Στη λογική αυτή δεν είναι μόνο η αριστερά,  αλλά το μεγαλύτερο μέρος τουεγχώριου πολιτικού συστήματος. Εξ ου και οι κωλυσιεργίες του κ. Βενιζέλου μετην τρόικα και οι φλυαρίες του κ. Σαμαρά για επαναδιαπραγμάτευση και τα εντόςεκτός και επί τα αυτά του κ. Καρατζαφέρη.

Η Ελλάδα δεν έχει τίποτα να θέσει στο τραπέζι προκειμένου να επαναδιαπραγματευτεί κάτι καλύτερο.

Αυτό χάρη στην συνδρομή όλου του πολιτικού προσωπικού. Φυσικά ο εκβιασμός ή συντηρείτε το παρασιτικό μόρφωμα ή καταρρέεικαι δημιουργεί ντόμινο, είναι αστείος. Κανένας εκβιασμός δεν είναι ικανός νασυντηρήσει αυτή την ανάρμοστη σχέση επ’ αόριστον.

Η διέξοδος της Ελλάδας προς την εθνική και κοινωνική αξιοπρέπεια περνάει μέσααπό δυο ισοζύγια που είναι ελλειμματικά.

Α) Το ισοζύγιο του κρατικού προϋπολογισμού…

Β) Και κυρίως, το εμπορικό ισοζύγιο…   Όλα τα άλλα είναι λόγια τέρψης και θυμίζουν ρίψη μπανανών σε μπαμπουίνους.

Αν εμείς μείνουμε για δυο-τρια χρόνια μεδελτίο στα καύσιμα και τα τρόφιμα, γιατί λογίζεται σαν αντισταθμιστικό κέρδοςαν ο Γερμανός φορολογούμενος πληρώσει στα επόμενα δυο -  τρία  χρόνιαμια επιβάρυνση 100-200  ευρώ το χρόνο ή αν θα χρεοκοπήσουν 3-4ευρωπαϊκές τράπεζες;

Το ελληνικό πρόβλημα

Η Ελλάδα χρεοκόπησε γιατί το κράτος ξόδευε περισσότερα απ’ όσα εισέπραττεκαι έχει την δυνατότητα να εισπράξει από την ελληνική οικονομία και γιατί οιΈλληνες ξόδευαν επίσης περισσότερα.

Αν είχαμε δραχμή με επιτόκιο 20% το ελληνικό κράτος δεν θα μπορούσε ναδανειστεί τόσο μεγάλα ποσά και αν χρεοκοπούσε θα χρώσταγε λιγότερα.

Αν δεν είχαμε εισέλθει στο ευρώ, οι Έλληνες δεν θα μπορούσαν λόγω τωνχαμηλών επιτοκίων να χρηματοδοτήσουν την ευημερία με δανεικά των τελευταίωνδέκα ετών.

Και πριν το ευρώ, όμως η Ελλάδα δεν ήταν μια χώρα χωρίς χρέη. Είναι πολύπιθανό πως αν δεν είχαμε εισέλθει στο ευρώ η χώρα να είχε χρεοκοπήσεινωρίτερα από το 2009.

Τα χαμηλά επιτόκια βοήθησαν να διατηρηθεί και να διογκωθεί το πρόβλημα τηςχώρας.

Το πρόβλημα απώλειας ανταγωνιστικότητας της χώρας και η οικονομική κάθοδος είχεξεκινήσει αμέσως μετά την πτώση της δικτατορίας. Η χρεοκοπία μαγειρεύεται επίτριάντα χρόνια.

Η “φούσκα” της δραχμής…  

Το τελευταίο οικονομικό μπουμ της χώραςξεκίνησε το 1953 με την υποτίμηση της δραχμής. Πολλοί νοσταλγούν  εκείνητην περίοδο και μαζί θεωρούν την δραχμή σαν κλειδί για την οικονομικήπρόοδο.

Τις δεκαετίες του ΄70, του ’80 και του ’90 όμως παρότι είχαμεδραχμή δεν είχαμε οικονομική έκρηξη, αλλά μια φθίνουσα πορεία που οδηγούσε μεμαθηματική ακρίβεια στην κατάσταση που είμαστε σήμερα: Στη χρεοκοπία.

Κατά τη γνώμη μου στην οικονομική έκρηξη του ’50 η δραχμή συνέβαλε λιγότερο,από την απουσία συνδικαλισμού, την αντικομουνιστική τρομοκρατία, το πολύ χαμηλόβιοτικό επίπεδο μετά την κατοχή και τον εμφύλιο που επέτρεψε την ανοχή χαμηλών αμοιβών.

Το οικονομικό μοντέλο εκείνης της εποχής προέβλεπε υψηλούς δασμούς και ως εκτούτου, ακόμη και  με χαμηλή ανταγωνιστικότητα μπορούσε να επιβιώσει μιαεπιχείρηση. Το πλεονέκτημα των ελληνικών επιχειρήσεων εκείνης της περιόδου δενήταν η υψηλή τεχνογνωσία, αλλά τα φθηνά μεροκάματα και η εργασιακή ειρήνη που εξασφάλιζαν οι αυταρχικές ψυχροπολεμικές κυβερνήσεις.

Οι επιχειρηματίες που διέπρεψαν εκείνη την περίοδο ήταν πρωταθλητές «εσωτερικής κατανάλωσης», με προστασία από δασμούς, κρατικές επιδοτήσεις και τραπεζικά δάνεια μέσω πολιτικών επαφών.

Κανείς δεν σ’ αφήνει να κλείσεις, όταν χρωστάς,  ήταν το μοτό πουεπαναλάμβανε ο  Χ. Κατσάμπας. Μέρες ξόδευε ο Μποδοσάκης την περίοδο τωνγιορτών να ετοιμάσει τις τσάντες με τα μετρητά για το πολιτικό προσωπικό.

Με λίγα λόγια, πριν ανοίξουν οικονομικά τα σύνορα της παγκοσμιοποίησης, η Ελλάδα ήταν μια μικρογραφία της Βουλγαρίας ή του Βιετνάμ σήμερα. Λόγω τουχαμηλού κόστους πολλές δυτικές επιχειρήσεις την επέλεγαν σαν χώρα για παραγωγήφασόν.

Μετά το άνοιγμα των οικονομικών συνόρων με την πτώση της σοβιετίας, η Ελλάδασυνάντησε τον ανταγωνισμό πολλών χωρών με φθηνό εργατικό δυναμικό. Βλέπετε εκείεπικράτησαν συνθήκες κατοχής και μετά τον πόλεμο.

Εν τω μεταξύ η μεταπολίτευση άλλαξε τα δεδομένα. Διπλασίασε την απασχόληση στοδημόσιο, κατάργησε τους γενικούς διευθυντές και  ο συνδικαλισμός απόδιωκόμενος πέρασε στο άλλο άκρο, μετεξελίχθηκε σε κράτος εν κράτει…

Κάποιοι  ρίχνουν όλες τις ευθύνες στην παγκοσμιοποίηση και πιστεύουν πως ηλύση είναι στην επιστροφή πριν την έλευσή της. Αυτό κατ΄ αρχήν δεν είναι στοχέρι της Ελλάδας. Κανείς δεν σκέφτηκε να απαγορέψει την κυκλοφορία των ταξίπριν πολλά χρόνια επειδή θα έμεναν χωρίς δουλειά οι ιππήλατες άμαξες. Κανείςδεν εμπόδισε τις ατμομηχανές στα πλοία επειδή θα έμεναν χωρίς δουλειά οιγαζώτριες των ιστίων.

Η λύση δεν είναι η νοσταλγία του παρελθόντος που λόγω απόστασης, η μνήμη μαςωραιοποιεί, η λύση είναι προσαρμογή στα δεδομένα της σύγχρονης εποχής.

“Όλοι ξέρουμε πως οι άνθρωποι θαυμάζουν αυτά που βρίσκονται πάρα πολύ μακριά τους και η φήμη τους ελάχιστα μπορεί να υποβληθεί σεδοκιμασία…” Άλλο ένα απόσπασμα από την ομιλία του Νικία στου Αθηναίουςτο 415 π.χ.

Η λύση δεν είναι η δραχμή και οαπομονωτισμός, ούτε ο εκβιασμός των ευρωπαίων να συντηρούν το παρασιτικόμόρφωμα που υπό την επήρεια ενός τριτοκοσμικού μαρξιστο-εθνικό-σοσιαλισμού έχειτην ψευδαίσθηση πως θα αναστήσει αυτό που απέτυχε στην Αλβανία και τη σοβιετίαμε επιτυχημένο τρόπο.

Η επιτυχία του ευρώ

Όλοι μιλάνε για τα δεινά που επέφερε το ευρώ. Κανείς δεν μιλάει για τις 50ελληνικές πολυεθνικές που πουλάνε προϊόντα και έχουν θυγατρικές σε όλα τα μήκηκαι πλάτη της υφηλίου.

Όταν ξεκινούσα τη δημοσιογραφία προ αμνημονεύτων πλέον ετών,  μια από τιςπρώτες έρευνες που ανέλαβα να κάνω ήταν να βρω ποιες ήταν οι ελληνικέςπολυεθνικές της εποχής. Ήταν μόνο δυο. Η Πειραϊκή Πατραϊκή που είχε ένα εργοστασιάκιστην Ολλανδία τη Βαν Ντέλντεν και ο Πετζετάκις, λόγω της πατέντας του ιδρυτήΑριστομένη. Οι εξαγωγές μας ήταν η παραγωγή των φασονατζήδικων που είχανεδώ οι ευρωπαϊκές εταιρείες.

Χωρίς ευρώ οι ελληνικές πολυεθνικές θα μεταφέρουν τις έδρες τους σε κάποιαχώρα με σταθερές συναλλαγματικές ισοτιμίες και εμείς θα επιστρέψουμε στην εποχήτου φασόν, ανταγωνιζόμενοι τους Βούλγαρους και τους Βιετναμέζους…

Η λύση είναι η δημιουργία συνθηκών να αναδείξουμε και να εκμεταλλευτούμε τασυγκριτικά μας πλεονεκτήματα. Δεν είναι να τεθεί εκτός νόμους η αριστερά και οσυνδικαλισμός, αλλά μια ιστορική συμφωνία, ένα κοινωνικό συμβόλαιο των δυνάμεωντης εργασίας και τους επιχειρείν.

2) Τι παίζει μετράπεζες – ΔΕΚΟ

Η αγορά συνέχισε να προεξοφλεί θετικήέκβαση στην υπογραφή της δανειακής σύμβασης. Οι πωλήσεις στις τράπεζεςήταν φυσιολογικές μετά το ράλι καθώς ξεκαθάρισε και ένα σημαντικό κομμάτι τουτρόπου ανακεφαλαιοποίησης.

Το κράτος θα εισέλθει με κοινές με αναστολή ψήφου για 3-5 χρόνια άνευ τόκουστην μέση τιμή του τελευταίου τριμήνου και όχι στο μείον 80% αυτής της τιμήςόπως φοβόταν πριν η αγορά.

Άρα, θα μπορούσαμε να δούμε και καλύτερες τιμές.

Στην ουσία το κράτος δανείζει άτομα τις τράπεζες για 3-5 χρόνια και δεν έχειδιευκρινιστεί ακόμη ο τρόπος εξαγοράς αυτών των μετοχών.

Βέβαια σε 3-5 χρόνια πολλά μπορούν να αλλάξουν και πολλές υπεραξίες θαμπορούσαν να προκύψουν.

Προς το παρόν η Εθνική λόγω ισχυρών παγίων, και η Άλφα λόγω προσεκτικότερηςέκθεσης σε ομόλογα και επισφάλειες ξεχωρίζουν. Η ΚΥΠΡ θα έχει ενδιαφέρον μετάτην ολοκλήρωση της ΑΜΚ.

ΔΕΚΟ

Η δανειακή σύμβαση προβλέπει κατάργηση της μονιμότητας, κάτι που λέγαμε πως θασυμβεί από το 2009 (θα ΄ρθει και η σειρά του δημοσίου αργότερα) και «κούρεμα» τωνχρεών στις τράπεζες.

Αυτό πανηγύριζε χθες η αγορά. Το επόμενοβήμα θα είναι η ιδιωτικοποίηση. Οι περισσότερες ελληνικές ΔΕΚΟ  ανδουλευτούν ορθολογικά έχουν σημαντικά περιθώρια μεγέθυνσης, όχι τόσο στηνεσωτερική αγορά ή το αντικείμενό τους αλλά με επέκταση των δραστηριοτήτων σεσυνέργειες και γειτονικές χώρες.

Η βασική βελτίωση θα προέλθει όμως απότην απελευθέρωση των εταιρειών από τα βάρη των πελατειακών σχέσεων τουκομματικού συστήματος και την διοίκηση που στην ουσία εκτελούν τα συνδικάτα.

3) NBG-PA

Πρόκειται για την  ομολογία που διαπραγματεύεται στην Νέα Υόρκη. Είχετιμής εισαγωγής 25 δολάρια με επιτόκιο 9%, αλλά δεν διένειμε μέρισμα. Με«κούρεμα» 70% όπως το πρόσφατο της Εθνικής σε άλλες ομολογίες η τιμή αγορά θαανέλθει στα 17,5 δολάρια. Με «κούρεμα» 50% είναι στα 12,5 δολάρια. Τώραδιαπραγματεύεται στα 7,15 δολάρια.

Μάλλον μοιάζει καλή περίπτωση…

Κώστας Στούπας

Πηγή: capital.gr

.