Skip to content

Ρωσικό fund αγοράζει σπίτια για όσους θέλουν «χρυσή βίζα»

-

Αθανάσιος Ι. Σμπαρούνης, ο Ευπαλιώτης υφυπουργός Οικονομικών,Υποδιοικητής της Εθνικής Τράπεζας  & εκπρόσωπος της Ελλάδος στο ΔΝΤ

15/01/2018

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Αθανάσιος Ι. Σμπαρούνης
Αθανάσιος Ι. Σμπαρούνης.jpg
Γέννηση 17  Ιουλίου 1892
Θάνατος 26  Οκτωβρίου 1987
Επάγγελμα/
ιδιότητες
οικονομολόγος
Αξίωμα Έλληνας υφυπουργός Οικονομικών

Ο Αθανάσιος.Ι.Σμπαρούνης ήταν Έλληνας οικονομολόγος.

Γεννήθηκε στο Ευπάλιο Νομού Φωκίδος στις 17 Ιουλίου 1892 και ήταν το μεγαλύτερο από 9 παιδιά του Ιωάννη Σμπαρούνη.

Ήταν παντρεμένος με την Γεωργία Μαρκεζίνη με την οποία απέκτησε τρία παιδιά. Απεβίωσε στην Αθήνα στις 26 Οκτωβρίου 1987.

Σπουδές

Διδάκτωρ της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών & Εμπορικών Επιστημών (ΑΣΟΕΕ) Αθηνών. Διδάκτωρ Νομικών Επιστημών (Docteur en Droit, mention Sciences Juridiques) του Πανεπιστημίου της Λωζάνης (University of Lausanne), Ελβετία. Εξελέγη ισόβιο μέλος:

  • της Βρετανικής Βασιλικής Εταιρείας Οικονομικών (British Royal Economic Society of London),

  • της Ακαδημίας Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Columbia της Νέας Υόρκης (Academy of Political Science),

  • Αμερικανική Εταιρεία Οικονομικών του Evanston Illinois,

  • Αμερικανική Ακαδημία Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών της Φιλαδέλφειας Pennsylvania.

Αντεπιστέλλον Μέλος της Γερμανικής Ακαδημίας Νομικών (Akademie fur Deutsches Recht) του Μονάχου.

Σταδιοδρομία

Υπηρέτησε σε Διευθυντικές θέσεις του Υπουργείου Οικονομικών από το 1925 έως το 1943 οπότε απελύθη από την Κατοχική Κυβέρνηση για εγκατάλειψη θέσεως μετά την δραπέτευσή του στη Μέση Ανατολή. Με την άφιξή του στο Κάιρο διορίστηκε Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Οικονομικών της Εξόριστης Κυβέρνησης Τσουδερού. Με την επιστροφή του μετά την απελευθέρωση (1944) επανατοποθετήθηκε στη θέση του στο Υπουργείο Οικονομικών. Το 1944 κατά τη διάρκεια της εξορίας του εξελέγη Τακτικός Καθηγητής και το 1945 ανέλαβε την έδρα Δημοσίων Οικονομικών της Ανωτάτης Σχολής Οικονομικών & Εμπορικών Επιστημών μέχρι το 1962 οπότε παραιτήθηκε.

Μαζί με τον Κυριάκο Βαρβαρέσο (Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος, επί κεφαλής) και τον Αλέξανδρο Αργυρόπουλο (Διευθυντή του Υπουργείου Εξωτερικών) ορίστηκαν από την εξόριστη κυβέρνηση Γεωργίου Παπανδρέου στο Κάιρο, να εκπροσωπήσουν την Ελλάδα στην Νομισματική και Δημοσιονομική Διάσκεψη των Ηνωμένων Εθνών στο Μπρέττον Γουντς (1-22 Ιουλίου 1944) κατά την οποία συμφωνήθηκε το σύστημα σταθερών ισοτιμιών, και αποφασίστηκε η ίδρυση του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου και της Παγκόσμιας Τράπεζας (International Bank for Reconstruction and Development).

Διετέλεσε υφυπουργός Οικονομικών στην Κυβέρνηση Νικολάου Πλαστήρα από τις 8 Ιανουαρίου έως τον Απρίλιο 1945.[1]

Το 1945 εξελέγη στη θέση του Υποδιοικητού της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος από την οποία παραιτήθηκε τον Σεπτέμβριο 1946.-

Advertisements

«Πανευρωπαϊκά» ατομικά ασφαλιστικά συμβόλαια

12/01/2018
Προ των πυλών «πανευρωπαϊκά» ατομικά ασφαλιστικά συμβόλαια
Πηγή: EUROKINISSI

 

Στόχος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής είναι η ενίσχυση των συνταξιοδοτικών προγραμμάτων της Ευρώπης, ενώ ταυτοχρόνως δίδεται διέξοδος στο πρόβλημα της συνεχούς μείωσης των συντάξεων, αλλά και ώθηση στους θεσμικούς επενδυτές για συλλογικές επενδύσεις, μέσω της συσσώρευσης συνταξιοδοτικών εισφορών.

Σύμφωνα με ευρωπαϊκή μελέτη, η υιοθέτηση της πρότασης θα έχει ως αποτέλεσμα αύξηση των επενδύσεων σε 2,1 τρισ. ευρώ ως το 2030, έναντι 1,4 τρισ. ευρώ χωρίς το συγκεκριμένο πρόγραμμα.

Σύμφωνα με ειδικούς στον χώρο της ασφάλισης, το Πανευρωπαϊκό Ατομικό Συνταξιοδοτικό Προϊόν (Pan-European Private Pension Product – PEPP) είναι ένα ιδιότυπο συνταξιοδοτικό πρόγραμμα. Εντάσσεται στον τρίτο πυλώνα ασφάλισης, εκεί δηλαδή όπου είναι τα εθελοντικά προγράμματα.

Η ιδιομορφία του έγκειται σύμφωνα με το Βήμα στην καθιέρωση κοινών παραμέτρων που έχει και θα εφαρμόζονται σε όλες τις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Με τη λήξη του θα παρέχει ένα εφάπαξ ποσό ή σύνταξη στον ασφαλισμένο, ακολουθώντας μια τυποποίηση με κοινά χαρακτηριστικά σε όποιο κράτος- μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αν πωλείται.

Η ευρωπαϊκή πρόταση – που θα ισχύσει υποχρεωτικά σε όλες τις χώρες-μέλη – προβλέπει ότι ανάλογα προγράμματα μπορούν να προσφέρουν, εκτός από τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, οι τράπεζες, διαχειριστές στοιχείων ενεργητικού, ταμεία επαγγελματικής συνταξιοδότησης, επιχειρήσεις επενδύσεων κ.λπ.

Η πρόταση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ουσιαστικά καλύπτει την όλο και αυξανόμενη κινητικότητα των πολιτών σε διάφορες χώρες της ΕΕ και την εργασία σε διαφορετικές χώρες, καθώς διασφαλίζει την ισχύ και τη μεταφορά του προγράμματος σε οποιαδήποτε χώρα.

Στην Ελλάδα το συγκεκριμένο πρόγραμμα αναμένεται να δώσει λύσεις στην πλήρη κατάρρευση που έχει υποστεί ο δεύτερος πυλώνας της επικουρικής ασφάλισης, καθιστώντας πλέον τις επικουρικές συντάξεις βοηθήματα των 30 – 100 ευρώ.

Ενδεικτική των περιθωρίων ανάπτυξης των ατομικών προγραμμάτων στην Ελλάδα, ως συμπληρωματική λύση στην κύρια σύνταξη, μετά την κατάρρευση των επικουρικών ταμείων, είναι η τεράστια κινητικότητα που παρατηρείται την περίοδο αυτή στην αγορά των ασφαλιστικών εταιρειών που δραστηριοποιούνται στη χώρα μας.

Οι εξαγορές μεταξύ των εταιρειών, η είσοδος νέων παικτών στην ελληνική αγορά και ο διαγκωνισμός για το μερίδιο της πίτας καταδεικνύουν τα όσα αναμένεται να συμβούν τα επόμενα χρόνια στον χώρο των συνταξιοδοτικών προγραμμάτων ασφάλισης.

Σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα, εντός του Ιανουαρίου 2018 θα πρέπει να υπάρξει έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για το θέμα, ενώ εντός του 2019 αναμένεται να εγκριθεί ο Κανονισμός από τα ευρωπαϊκά όργανα.

– CNN Greece

ΔΕΗ, ΜΕΙΩΣΕΙΣ ΕΩΣ 70% – αναθεώρηση του Κοινωνικού Οικιακού Τιμολογίου

11/01/2018

Εκτός Κοινωνικού Οικιακού Τιμολογίου 100.000 δικαιούχοι-

-Ποιοι ωφελούνται από τα νέα κριτήρια

Εκτός Κοινωνικού Οικιακού Τιμολογίου 100.000 δικαιούχοι -Ποιοι ωφελούνται από τα νέα κριτήρια

Η αναθεώρηση του Κοινωνικού Οικιακού Τιμολογίου για τις χρεώσεις ηλεκτρικού ρεύματος και τα αυστηρά εισοδηματικά κριτήρια που ανακοίνωσε η κυβέρνηση θέτουν αυτομάτως εκτός ευνοϊκών τιμολογίων περίπου 100.000 δικαιούχους, που θα δουν τους λογαριασμούς τους να αυξάνονται.

Από την άλλη πλευρά με τα νέα κριτήρια ωφελημένοι θα είναι όσοι καταναλωτές έχουν χαμηλά εισοδήματα για τους οποίους οι εκπτώσεις θα φτάνουν έως και 70%.  Αυτοί που ωφελούνται είναι όσοι έχουν ατομικό εισόδημα έως  9.000 ευρώ, ποσό που προσαυξάνεται κατά 50% για κάθε επιπλέον ενήλικο μέλος του νοικοκυριού και κατά 25% για κάθε ανήλικο μέλος, φτάνοντας τα 22.500 ευρώ για δύο ενηλίκους με τέσσερα παιδιά.

Στους κερδισμένους είναι επίσης όσοι έχουν συνολική φορολογητέα αξία ακίνητης περιουσίας έως 120.000 ευρώ (για μονογονεικές οικογένειες), με πλαφόν τα 180.000 ευρώ για όσους έχουν παιδιά.

Οσοι από τους σημερινούς δικαιούχους έχουν εισοδήματα που ξεπερνούν τα κριτήρια αυτά βγαίνουν αυτομάτως εκτός ΚΟΤ και μέσα στο 2018 θα δούνε αυξήσεις στους λογαριασμούς τους.  Επί ενός συνόλου σήμερα περίπου 680.000 δικαιούχων του ΚΟΤ, υπολογίζεται ότι εκτός του ευνοικού οικιακού τιμολογίου θα βρεθούν κοντά στους 100.000 καταναλωτές.

Υπενθυμίζεται ότι με την απόφαση του υπουργού Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Γιώργου Σταθάκη αναθεωρείται το Κοινωνικό Οικιακό Τιμολόγιο στο οποίο καθιερώνονται δύο κατηγορίες:

Στην πρώτη κατηγορία υπάγονται όσοι πληρούν τα κριτήρια λήψης Κοινωνικού Εισοδήματος Αλληλεγγύης (ΚΕΑ). Αυτοί θα έχουν έκπτωση στην τιμή του ρεύματος (ανταγωνιστικό τιμολόγιο) 75 ευρώ / MWh και απαλλαγή από χρεώσεις χρήσης δικτύου (ΔΕΔΔΗΕ) και διανομής (ΑΔΜΗΕ). Στο σύνολο του τιμολογίου εκτιμάται ότι η έκπτωση φτάνει το 70%.

Στη δεύτερη κατηγορία υπάγονται όσοι πληρούν κριτήρια αντίστοιχα με εκείνα που ορίστηκαν για τη λήψη κοινωνικού μερίσματος. Σε αυτή την περίπτωση η έκπτωση στην τιμή του ρεύματος είναι 45 ευρώ / MWh, με αποτέλεσμα στο σύνολο του τιμολογίου η έκπτωση να διαμορφώνεται περί του 35%. Τα νέα εισοδηματικά κριτήρια που καθορίζονται έχουν ως εξής:

Πηγή: iefimerida.gr

«Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση αλλά δεν πήρε την εξουσία»

10/01/2018

mpaziana.jpg

Μπέττυ ΜπαζιάναΗ Μπέττυ Μπαζιάνα μιλά για πρώτη φορά στον Τύπο. Ως πολίτης και όχι ως σύζυγος του πρωθυπουργού…ANDREA BONETTI

Είναι πολύς καιρός, σχεδόν χρόνια, που η «Εφημερίδα των Συντακτών» επαναφέρει κατά διαστήματα το αίτημα για μια συνέντευξη στην Μπέττυ Μπαζιάνα. Στη διάρκεια μιας περιόδου με έντονα πολιτικά γεγονότα, εκείνη δεν έβρισκε κανένα λόγο να μιλήσει, δεν αναγνώριζε κανένα «ρόλο» που θα της επέβαλλε να τοποθετηθεί ως σύζυγος του πρωθυπουργού. Ούτε τώρα επιλέγει, όπως λέει, να μιλήσει ως έχουσα ρόλο, αλλά ως πολίτης.

Μία πολίτης βέβαια, θα προσθέταμε εμείς, που βρίσκεται, καθημερινά, σε απόσταση αναπνοής από τον άνθρωπο που πρωταγωνιστεί στα σημαντικά πολιτικά γεγονότα που διαδραματίζονται στην Ελλάδα την τελευταία τριετία καθορίζοντας το μέλλον της. Και, επίσης, μία πολίτης που είχε πάντα πολιτική άποψη, οργανωμένη από φοιτήτρια στον χώρο της Αριστεράς.

Η Μπέττυ Μπαζιάνα είναι αυτό που υποψιάζονται οι περισσότεροι: ένας πραγματικά απλός και φυσικά ευγενής άνθρωπος, μια εξαιρετική μητέρα για όσους ξέρουν πώς μεγαλώνει τα παιδιά της, παθιασμένη με τη δουλειά της στο Πολυτεχνείο, συνειδητά αποφασισμένη να μένει μακριά από τα φώτα μιας δημοσιότητας που την αφήνει αδιάφορη.

Στη διάρκεια της συνέντευξης προσπαθεί να αποφύγει τη συζήτηση γύρω από τον εαυτό της, στριφογυρίζει επίμονα γύρω από το θέμα που φαίνεται να την καίει, να την εξοργίζει, να την πιέζει να ξεσπάσει, να μιλήσει για κάποια πράγματα που δεν επέλεξε να πει ποτέ δημόσια ούτε ο Αλέξης Τσίπρας: στο πώς και στο γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ εξαναγκάστηκε σε συμβιβασμό, δηλαδή στο δικό του Μνημόνιο: «Τα τελευταία τρία χρόνια κάθε 5η Ιουλίου κλαίω από νεύρα, από οργή – ναι, κυριολεκτώ»…

Κυρία Μπαζιάνα, πώς βιώσατε, από ένα τέτοιο μάλιστα «παρατηρητήριο» σαν αυτό που έχετε δίπλα στον πρωθυπουργό, εκείνα τα ακραία πολιτικά γεγονότα το καλοκαίρι του ‘15;

Οπως ο κάθε πολίτης, πιστέψτε με. Πριν από το καλοκαίρι του ‘15 όλοι ομολογούσαμε ότι η κατάσταση δεν πήγαινε άλλο. Οι θυσίες του ελληνικού λαού δεν οδηγούσαν πουθενά, το ήξεραν καλά και οι Ευρωπαίοι και το ΔΝΤ, αλλά δεν έκαναν πίσω. Αυτή ήταν η γραμμή των ισχυρών.

Μπέττυ Μπαζιάνα

Το παλαιότερο πολιτικό προσωπικό στη χώρα μας συναινούσε πρόθυμα σε όλα. «Ο,τι θέλετε», έλεγε. Κι όταν ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ διεκδίκησε για λογαριασμό όλων μας να μπει ένα τέλος στο παράλογο αδιέξοδο. Ομως η διακυβέρνηση που παρέλαβε δεν ήταν ένα καθαρό, ένα άγραφο χαρτί, ώστε να ξεκινήσει από το μηδέν. Το τεφτέρι είχε πολλά χρωστούμενα. Επρεπε να παζαρέψει, να διαπραγματευτεί πάνω σ’ αυτά, με άξονα τις αξίες με τις οποίες εκλέχτηκε.

Επί ένα εξάμηνο παρακολουθούσαμε μια κυβέρνηση που πήγαινε κι ερχόταν στις Βρυξέλλες σε άκαρπες συζητήσεις. Κι ο χρόνος έτρεχε. Χρόνος πολύτιμος που χάθηκε εις βάρος μας.

Δεν είμαι πολιτικός, ούτε οικονομολόγος για να μπορώ να πω πώς θα είχε επιτευχθεί πιθανά ένα καλύτερο αποτέλεσμα στη διαπραγμάτευση. Ισως να υπήρχε άλλος τρόπος, διαφορετική μεθοδολογία ή άλλα εργαλεία χειρισμού. Ούτε θα σταθώ στις προσωπικές πινελιές του κάθε πρωταγωνιστή εκείνων των ημερών.

Με τη ματιά του απλού πολίτη διαπιστώνω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ, ως φορέας μιας συγκεκριμένης πολιτικής για την οποία εκλέχτηκε, ήταν υποχρεωμένος να διεκδικήσει να μπει τέλος σ’ όλο αυτό. Να πει: «Σας τα έχουμε δώσει όλα, δεν έχει μείνει τίποτα». Εκείνη την περίοδο περίσσευε στον καθένα μας το αίσθημα υπερηφάνειας για τη στάση του ελληνικού λαού, αλλά την ίδια ακριβώς στιγμή περίσσευε και η τρομακτική αγωνία, ο έντονος προβληματισμός. Ναι, περνούσε ο καιρός και δεν φαινόταν κανένα φως στο τούνελ.

Γιατί υπερασπιζόσουν την αλήθεια σου, επέλεγες να μη δεχτείς ακόμα μία οικονομική βοήθεια με τους παλιούς όρους· δεν έσκυβες το κεφάλι, δεν έμπαινες σαν άλογο στην κούρσα των προηγούμενων. Κι απέναντί σου οι δανειστές είχαν θέσεις άτεγκτες, ήταν σαν μια τιμωρητική, φασιστική μπότα που προσπαθούσε να σου λιώσει το κεφάλι, να σε πατήσει κάτω επειδή τόλμησες να ξεστομίσεις «δεν αντέχουμε άλλο»… Λες και δεν είχες δικαίωμα να μιλάς, να αντιστέκεσαι.

Μπέττυ Μπαζιάνα

Αυτή την αντιμετώπιση είχαμε από έξω, ενώ μέσα τον τόνο έδιναν η τρομοκρατία των ΜΜΕ, η πίεση του συστήματος για να υποκύψεις, να μην προσπαθήσεις καν να αρθρώσεις τη φωνή του λαού σου. Προσπάθησαν πάρα πολύ ώστε να γίνει ο ΣΥΡΙΖΑ αυτό που ήθελαν: «μια παρένθεση εξουσίας». Το χειρότερο όλων, αυτό που δεν μπορώ να τους συγχωρήσω, είναι η απαίτησή τους να παραιτηθούμε από το δικαίωμα να έχουμε γνώμη πάνω στη μοίρα μας, να παραιτηθούμε από κάθε μάχη για να ορίσουμε το μέλλον μας. Η απαίτηση, μέσα κι έξω, ήταν να υποταχθούμε και μάλιστα γρήγορα.

• Ομως το γεγονός παραμένει: άλλα υποσχέθηκε ο ΣΥΡΙΖΑ κι άλλα έκανε.

Αυτό το λέει ποιος; Εκείνοι που έσκυβαν το κεφάλι χωρίς να «χάσουν» καθόλου χρόνο, πρόθυμοι σε όλες τις εντολές; Αυτοί που έχουν χρεωθεί για πάντα την αναξιοπρέπεια της υποταγής τους;

Αυτό το λέει κι ένας καλόπιστος πολίτης, ψηφοφόρος του ΣΥΡΙΖΑ ή όχι, που είχε πιστέψει το προεκλογικό του πρόγραμμα, που είχε ελπίσει στη μεγάλη ανατροπή…

Καταλαβαίνω… Ομως, υπάρχει το γεγονός μιας αλήθειας που εκείνη την περίοδο καταπλακώθηκε μέσα στην ολομέτωπη επίθεση κατά της κυβέρνησης. Της αλήθειας ότι ο Τσίπρας το οδήγησε μέχρι εκεί που μπορούσε να το πάει, έχοντας συναίσθηση της ευθύνης για ό,τι είχε υποσχεθεί στον ελληνικό λαό, αλλά και της ευθύνης μπροστά στο διακύβευμα. Γι’ αυτό δεν δέχομαι τις κατηγορίες περί προδοσίας και εξαπάτησης.

Δεν είχε άλλα στο μυαλό του κι άλλα έκανε, δεν είπε ψέματα, δεν οπισθοχώρησε. Πάλεψε να διαχειριστεί μια σκληρή, αμετακίνητη κατάσταση που ορθώθηκε μπροστά του άκρως απειλητική. Και το πήγε ώς το όριο της αντοχής που είχε η χώρα μπροστά στην τρομακτική πίεση, τον πνιγμό, την τιμωρία. Είναι περιττό να πω αν συμφωνεί ο Τσίπρας με ό,τι αναγκάστηκε να κάνει, ότι θα ήθελε να τα κάνει όλα αλλιώς. Ναι, αγωνίστηκε όσο καλύτερα μπορούσε έχοντας απόλυτη συναίσθηση της επικίνδυνης κατάστασης.

Διαπραγματεύτηκε μέχρι τελευταία στιγμή για μια συμφωνία που δεν θα υπάκουε στους ίδιους νόμους του αδιεξόδου: στην παράλογη λιτότητα. Και στην τελευταία πρόταση συμφωνίας από τους δανειστές, στο εκβιαστικό «take it or leave it», πάλεψε όσο άντεξε. Και έκανε αυτό που κάθε δημοκράτης, αριστερός πολιτικός θα έκανε: ρώτησε τον λαό που τον εξέλεξε προκειμένου να αντισταθεί, «να υπογράψω;» Και ο λαός μας απάντησε περήφανα και αποστομωτικά: «όχι», παρ’ όλη τη βία εκείνης της κρίσιμης εβδομάδας πριν από το δημοψήφισμα, την απίστευτη προπαγάνδα· τότε που το παλιό σύστημα έπαιζε τα ρέστα του… Θυμάστε όσους έτρεχαν να φυγαδεύσουν τις καταθέσεις τους με τον φόβο του κουρέματος των τραπεζικών καταθέσεων;

Θυμάστε τον διχασμό; Eκείνοι που είχαν να χάσουν πολλά και είχαν ήδη βγάλει τα χρήματά τους στο εξωτερικό και εκείνοι που δεν είχαν να χάσουν πια τίποτα. Ο Τσίπρας ζήτησε την κρίσιμη στιγμή τη γνώμη του ελληνικού λαού, κι αυτός, παρ’ όλο των ωμό εκβιασμό, που του έκλεισαν προκλητικά τις τράπεζες, του είπε: «να αντισταθείς». Θυμάστε τη συγκέντρωση του «όχι» στο Σύνταγμα; Μια φωνή που δυνάμωνε, μια δύναμη που μας ένωνε… Και μια μεγάλη απορία: μα τελικά ήμασταν τόσοι πολλοί και θέλουν να πιστέψουμε ότι δεν υπάρχουμε;…

Ο Τσίπρας, έχοντας ρωτήσει τον ελληνικό λαό στο δημοψήφισμα, έφυγε για να διαπραγματευτεί ξανά με τους δανειστές μια καλύτερη συμφωνία. Είχε πάρει καθαρή εντολή δικαιότερης συμφωνίας, όχι εντολή ρήξης ή εξόδου από την Ευρώπη ή το ευρώ. Το ερώτημα του δημοψηφίσματος ήταν σαφές: «Συμφωνείτε με την πρόταση των δανειστών;». Στηριζόμενος στο κρυστάλλινο «όχι» του ελληνικού λαού, επέστρεψε με μια συμφωνία που ήταν μακριά από αυτό που οραματιζόταν αρχικά. Εκανε έναν συμβιβασμό, όχι όμως ταπεινωτικό· έναν συμβιβασμό που πίστευε ότι είχε μια προοπτική: να οδηγήσει τελικά στο τέλος της ηγεμονίας των ισχυρών, στο τέλος της παράλογης λιτότητας.

Η ΜΠΕΤΤΥ ΜΠΑΖΙΑΝΑ«Κέρδισα στη μάχη της κλειδαρότρυπας» | ADREA BONETI

.

Κι έκανε πάλι αυτό που θα έπρεπε να κάνει κάθε αριστερός πολιτικός που σέβεται την ψήφο του λαού του, αλλά κυρίως σέβεται τον εαυτό του: έθεσε ξανά στην κρίση του λαού τις επιλογές του προκαλώντας τις εκλογές του Σεπτέμβρη του ’15. Είπε ξεκάθαρα: «Στις πρώτες εκλογές εκλέχθηκα με ένα πρόγραμμα που οραματιζόταν τον άμεσο τερματισμό της ατιμωτικής επιτροπείας και της λιτότητας. Εδωσα έναν γνήσιο, καθαρό αγώνα, με όσες δυνάμεις είχα. Αυτά κατάφερα. Ζήτησα τη γνώμη σας στα δύσκολα, στο αδιέξοδο. Το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος ήταν στα χέρια μου δύναμη. Που δυστυχώς υποτιμήθηκε. Αυτή τη συμφωνία έφερα. Συμφωνείτε; Συνεχίζουμε μαζί τον αγώνα;» Και ο λαός μας, απάντησε πάλι. Και εμπιστεύτηκε ξανά στον ΣΥΡΙΖΑ την ελπίδα.

Για κάποιους όμως η ελπίδα, τα όνειρα προδόθηκαν, τα λόγια αποδείχτηκαν ψέματα.

Αν η κριτική αυτή εκπορεύεται από αυτούς που πάντα ήταν υποτελείς και τάσσονταν με το συμφέρον του ισχυρού για να διαφυλάξουν το δικό τους συμφέρον, ένα έχω να πω: δεν τους αναγνωρίζω κανένα δικαίωμα να μιλάνε για τα δικά μου όνειρα, μια και ποτέ δεν συναντήθηκαν με τα δικά τους. Αν πάλι η κριτική αυτή εκπορεύεται από ανθρώπους που μοιραστήκαμε την κοινή αγωνία, την κοινή προσδοκία, το κοινό όνειρο, έχω να πω ότι τίποτα δεν έχει τελειώσει… Δεν ξέρω τι νόημα θα είχε αν είχαμε αυτοκτονήσει συλλογικά… Ο πόλεμος έχει πολλές μάχες.

Πολλοί σύντροφοί σας το είδαν αλλιώς. Σας εγκατέλειψαν τη στιγμή του συμβιβασμού, τη στιγμή του «αριστερού» Μνημονίου.

Δεν θα μιλήσω με όρους τρέχουσας πολιτικής. Η ιστορία της διάσπασης μας πλήγωσε όλους, οργανωμένους ή μη στον ΣΥΡΙΖΑ, ανθρώπους σε θέση ευθύνης, απλούς ψηφοφόρους, πολίτες που πίστεψαν ότι τα μνημόνια τελείωσαν. Σύντροφοί μας ακολούθησαν μια άλλη επιλογή. Δεν επιλέγω τους προσωπικούς χαρακτηρισμούς, δεν κατηγορώ κανένα. Πιστεύω ότι αυτή η πληγή δεν έχει κλείσει. Ολοι έχουμε έναν πόνο.

Ας μιλήσουμε κάποτε γι’ αυτόν, ας συζητήσουμε μέσα από την ευθύνη των επιλογών που είχε ο καθένας. Η περίοδος του δημοψηφίσματος και ό,τι ακολούθησε είναι μια κρίσιμη ιστορικά περίοδος, ζωντανή ακόμα. Ας την ψάξουν οι ιστορικοί, ας αποδώσουν τα γεγονότα ψύχραιμα, σωστά. Ως πολίτης θα ήθελα να διαβάσω μια πολιτική και κοινωνιολογική αποτίμηση εκείνων των ημερών. Το 61,3% του «όχι» δεν ήταν ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ. Τι ένωσε αυτούς τους ανθρώπους;

Η δύναμη του να πεις: «υπάρχω». Τι έκανε έναν κόσμο ν’ ακολουθήσει τον Τσίπρα; Η διαπίστωση του αδιέξοδου, η προσβολή της αξιοπρέπειάς του. Είπε «όχι» την ίδια ώρα που κάποιοι τον εκβίαζαν, τον οδηγούσαν στην ασφυξία, του έλεγαν ότι θα μείνει χωρίς δουλειά, δεν θα υπάρχει σύνταξη, μισθός, τα φάρμακα θα εξαφανιστούν. Προσωπικά μιλώντας, τα τελευταία τρία χρόνια κάθε 5η Ιουλίου κλαίω από νεύρα, από οργή – ναι, κυριολεκτώ.

Πώς είναι δυνατόν να υποτιμήθηκε τόσο η γνώμη ενός λαού από τους ισχυρούς δανειστές-δυνάστες του; Ποια «δημοκρατία» των ισχυρών μπορεί να αγνοήσει την επιλογή ενός λαού να ακολουθήσει άλλο δρόμο και να δικαιολογήσει το πραξικόπημα σε βάρος του; Θυμηθείτε, το μήνυμα που διαδόθηκε παγκόσμια σαν φλόγα εκείνο το βράδυ της μαραθώνιας διαπραγμάτευσης: This is a coup…

• Αυτοί που επέλεξαν να φύγουν χρησιμοποίησαν βαριές κουβέντες.

Πράγματι. Ξαναμπήκαν στην αριστερή φρασεολογία λέξεις όπως προδοσία, ψέματα, ρεφορμισμός. Ξυπνάνε μνήμες που πλήγωσαν την Αριστερά… Οργανώθηκα στον Συνασπισμό το 1990. Ο πατέρας μου ήταν ΚΚΕ μέχρι τέλους. Κι όταν μετά τη διάσπαση του 1991 το ΚΚΕ αποφάσισε να φύγει από τον Συνασπισμό, εγώ παρέμεινα και οι δρόμοι μας χώρισαν.

Εκείνος τότε θυμάμαι μου είπε: «Μη στενοχωριέσαι, οι άνθρωποι πάντα ξανασυναντιούνται στους δρόμους των αγώνων». Εναν χρόνο μετά πέθανε. Μέσα στα πάθη της Αριστεράς εκείνης της εποχής, η φράση του κάθισε στην ψυχή μου σαν βάλσαμο. Παρ’ όλο που η Ιστορία έχει δείξει ότι πολλές φορές οι πολιτικές διαφωνίες είναι ικανές να συντηρήσουν μίση, πιστεύω ότι το μέλλον της Αριστεράς θα είναι διαφορετικό. Ναι, οι άνθρωποι που ονειρεύονται έναν κόσμο δικαιότερο ξανασυναντιούνται σε κοινούς αγώνες. Και οι χαρακτηρισμοί δεν χωράνε…

Πάντως η κριτική που δέχτηκε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έγινε μόνο από τα αριστερά, ήταν πολύπλευρη…

Από το παλιό πολιτικό προσωπικό ήταν αναμενόμενο. Πάλεψε για να εξομοιωθεί στα μάτια του κόσμου ο ΣΥΡΙΖΑ μαζί τους: «Δεν έχεις δικαίωμα να σηκώσεις κεφάλι, να ρωτήσεις τον λαό. Υπόγραψε ό,τι υπογράφαμε κι εμείς ώς τώρα, κανένας δεν είναι καθαρός, ούτε εσύ»… Οσο όμως και αν κατέβαλαν το μέγιστο των δυνάμεών τους, σχεδόν λυσσαλέα, η Ιστορία έχει καταγράψει ξεκάθαρα τη διαφορά ήθους και πολιτικής. Αυτά που έχουν γραφτεί, δεν ξεγράφονται…

Ωστόσο εκείνες τις κρίσιμες στιγμές που ο λαός διχάστηκε, που κάποιοι είχαν να χάσουν πολλά και οι περισσότεροι τίποτα, όπως είπατε, υπήρχε και ο κόσμος της εργασίας που έχανε πενιχρές οικονομίες μιας ζωής.

Γι’ αυτούς ακριβώς η κυβέρνηση αναγκάστηκε να συμβιβαστεί, όχι όμως προτού δώσει τη μάχη που υποσχέθηκε. Θα μπορούσα να μπω στην κουβέντα: Γιατί δεν απορρίψαμε κάθε συμφωνία με τους δανειστές; Γιατί δεν σηκωθήκαμε να φύγουμε, να τελειώσει η κοροϊδία σε βάρος μας; Δεν είμαι οικονομολόγος για να ξέρω ποια θα ήταν η εξέλιξη. Για ένα, όμως, είμαι απολύτως σίγουρη: ότι η επιλογή της άτακτης σύγκρουσης θα έκανε τους φτωχούς φτωχότερους και τους πλούσιους πλουσιότερους.

Οι φτωχοί τα είχαν ήδη χάσει όλα. Οι πλούσιοι είχαν βγάλει τα χρήματά τους στο εξωτερικό. Και, σε περίπτωση κατάρρευσης, περίμεναν να πέσουν σαν όρνια να αγοράσουν μισοτιμής… Η Ιστορία είναι ζωντανός οργανισμός, δεν έχει τελειώσει ακόμα, συνεχίζει να γράφεται.

Η Μπέττυ Μπαζιάνα με τη συντάκτρια της «Εφ.Συν.» Εφη Μαρίνου

Η Μπέττυ Μπαζιάνα με τη συντάκτρια της «Εφ.Συν.» Εφη Μαρίνου | ADREA BONETI

.

Η πολιτική, όπως και η ίδια η ζωή, χαρακτηρίζεται από δυναμική, δεν είναι στατική. Πρέπει να λαμβάνει υπόψη το τώρα, τις ιδιαίτερες συνθήκες και να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις επιδιώκοντας τους στόχους της… Η κουβέντα περί συμβιβασμού μού θυμίζει την εμπειρία μου ως μάνας. Κοιτάξτε, πριν κάνω παιδιά είχα διαβάσει τα πάντα, ό,τι πρόσφερε εφόδια για να γίνεις μια καλή μάνα.

Είχα προετοιμαστεί, μαθαίνοντας για τις ώρες ύπνου και φαγητού του παιδιού, είχα διαβάσει βιβλία διαπαιδαγώγησης και ψυχικής υγείας του παιδιού. Είχα τη σιγουριά πως ξέρω τι θα κάνω, ήμουν τυπικά πανέτοιμη. Κι όταν ήρθε η στιγμή, η πραγματικότητα είχε απρόοπτα. Το παιδί έφερε τα δικά του δεδομένα, τις επιθυμίες του· οι νόμοι για τους οποίους είχα προετοιμαστεί δεν έπιαναν κι έπρεπε να το παλέψω με άλλους όρους, λαμβάνοντας υπόψη την πραγματικότητα του παιδιού.

Θέλω να πω ότι η διαλεκτική της ζωής σε καλεί να διαπραγματευτείς επί τόπου ζητήματα που δεν μπορούσες να σταθμίσεις από πριν. Ο Τσίπρας μέσα σ’ αυτή τη δίνη δεν άλλαξε τον χάρτη των αξιών του, δεν τάχτηκε υπέρ των ισχυρών. Είναι πάντα με την πλευρά των ανθρώπων του μόχθου.

Ποιος από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ επωφελήθηκε προσωπικά; Ποιος απέκτησε χρήματα στην πλάτη του ελληνικού λαού; Αν ξέρετε κάποιον, να μου το πείτε. Πρώτη θα βγω στους δρόμους να διαμαρτυρηθώ. Κι όμως, φαίνεται ότι η κατάσταση αλλάζει.

Φαίνεται ότι οι επιλογές που ακολουθήθηκαν είχαν έναν στόχο: την αποδέσμευση από την επιτροπεία και τον σταδιακό τερματισμό της λιτότητας. Περιμένω ως πολίτης να το δω να γίνεται πράξη. Τι απέγινε σήμερα η σκληρή γραμμή των Ευρωπαίων; Τι έμεινε απ’ όλο αυτό;

Δεν έμειναν τα σκληρά αντιλαϊκά μέτρα, οι φόροι, οι μειώσεις σε μισθούς και συντάξεις;

Αυτό είναι το μεγάλο κόστος, όμως έρχεται η στιγμή που σταδιακά πρέπει να ανακληθούν. Δεν γίνεται αλλιώς. Οι παροχές που δόθηκαν αυτές τις μέρες αποτελούν ένα είδος αντιστάθμισης σ’ αυτήν τη λαίλαπα. Συμβιβάστηκες για να υπάρχει η χώρα σου, για να συνεχιστεί η αναγκαία χρηματοδότηση, αλλά ό,τι κερδίζεις θα πηγαίνει πίσω σ’ αυτούς που έβαλαν πλάτη. Φαίνεται ότι η χρονοβόρα για άλλους διαπραγμάτευση δεν πήγε στον βρόντο· η τελική συμφωνία, όσο επίπονη και αν ήταν, αποσκοπούσε στο τέλος του αδιεξόδου.

Αλήθεια, ποιο πιστεύετε ότι είναι περισσότερο συστημικό κόμμα -μη μου πείτε ότι υπάρχει αντισυστημικό κοινοβουλευτικό κόμμα…-, ο ΣΥΡΙΖΑ ή το ΚΚΕ;

Αναγνωρίζω στον κόσμο του ΚΚΕ ένα ευγενές χαρακτηριστικό, εμπνέονται από την αμφισβήτηση και την ιδέα της ανατροπής. Σέβομαι την καθαρότητά τους και τη συμβολή τους στην ιστορία του τόπου μας, στην ιστορία της Αριστεράς.

Η μεθοδολογία όμως που επιλέγουν στον αγώνα τους, δίνει πολλές φορές την εντύπωση ότι δεν μπορεί να προκαλέσει τριγμούς στο σύστημα.

Να ρωτήσετε τον πρωθυπουργό!

Τι άλλαξε προς τα αριστερά στη ζωή μας επί ΣΥΡΙΖΑ; Οι περίφημες λίστες Λαγκάρντ, και άλλες τέτοιες, παραγράφονται, οι «παραδείσιες» καταθέσεις δεν επιστρέφουν φορολογημένες στα ταμεία του κράτους, οι δικαστικοί δεν δέχονται το «πόθεν έσχες», εργοδότες καταθέτουν το επίδομα Χριστουγέννων και μετά απαιτούν την επιστροφή του -τοις μετρητοίς μάλιστα-, απειλώντας τους εργαζόμενους με απόλυση…

Να ρωτήσετε τον πρωθυπουργό, τους πολιτικούς. Κι εγώ έχω βαρεθεί ν’ ακούω για το ΚΕΕΛΠΝΟ και για δημοσιογράφους που πληρώνονταν με κρατικό χρήμα για να στηρίζουν το παλιό πολιτικό σύστημα· κι εγώ δεν αντέχω να βλέπω υπόδικους επιχειρηματίες να συνεχίζουν το έργο τους με θράσος· κι εγώ αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν να συζητάμε για το αν πρέπει οι δικαστικοί να δηλώνουν «πόθεν έσχες» ή όχι· κι εγώ βλέπω δισεκατομμύρια να εξαφανίζονται σε φορολογικούς παραδείσους μέσα σ’ αυτόν τον κόσμο του απρόσωπου καπιταλισμού.

Και είναι εξοντωτικό να τα παρακολουθείς όλα αυτά. Ο ΣΥΡΙΖΑ πήρε την κυβέρνηση, αλλά δεν πήρε την εξουσία. Γιατί εξουσία δεν είναι ο υπουργός, αλλά ο μηχανισμός. Υπάρχουν άνθρωποι σε θέσεις-κλειδιά που εξυπηρετούν το παλιό διεφθαρμένο σύστημα. Και περιμένω την κάθαρση.

Μήπως πρόκειται για αδυναμία ή απροθυμία σύγκρουσης με το σύστημα; Μήπως τελικά η Αριστερά μόνο ως αντιπολίτευση διασώζει την τιμή της; Μήπως το να κυβερνά την καταργεί ως σύστημα αρχών; Πώς να υλοποιηθούν (για πρώτη φορά μάλιστα) πράγματα που, συχνά, εφάπτονται στο σύμπαν της «αριστερής ουτοπίας»;

Είναι σαν να μου λέτε να μη ζήσουμε. Να μην παλέψουμε, να μην πειραματιστούμε για το πώς αυτά που πιστεύουμε μπορούν να γίνουν πράξη. Διαφωνώ κάθετα: θα δοκιμάσω να γίνω μάνα κι ας βρω δυσκολίες. Θα επικοινωνήσω με ανθρώπους κι ας διαφωνώ. Δεν θα μείνω σπίτι μου, κλεισμένη στις ιδέες μου.

Δεν είμαι υπέρ της Αριστεράς που αρέσκεται στην κριτική εκ του ασφαλούς, που εμπιστεύεται τη νωθρή, γλυκιά αγκαλιά των βιβλίων και των θεωριών. Η ζωή είναι μια ωραία πρόκληση όταν διατηρείς τις ηθικές αρχές σου. Πιστεύω ότι ο κόσμος αποκτά σιγά σιγά ωριμότητα και, κυρίως, συνειδητοποιεί πώς παιζόταν το παιχνίδι τα προηγούμενα χρόνια. Οι ανάγκες του είναι μεγάλες, ο ΣΥΡΙΖΑ οφείλει πολλά στον λαό και πρέπει να αγωνιστεί για τις ανάγκες αυτές. Οχι για να μείνει αυτός στην εξουσία, αλλά για να μη χαθεί η ελπίδα της Αριστεράς. Ο κόσμος μας πρέπει να γίνει καλύτερος, δικαιότερος – και θα γίνει.

Εσείς με τι τρόπο στηρίξατε τον Αλέξη Τσίπρα στη διάρκεια εκείνης της πρώτης διαπραγμάτευσης;

Οπως το ένιωθα. Ηξερα σε ποιο δρόμο βάδιζε. Ηξερα ότι αντέχει να αντιταχτεί, ότι θα το παλέψει. Αλλά αυτό που εκείνος είχε ανάγκη ήταν τη στήριξη του κόσμου. Ηξερε ότι έχει την εντολή απ’ αυτόν για να αγωνιστεί. Ακόμα και σήμερα, δεν έχω καταλάβει πώς μπορεί να πέρασαν αυτές οι 17 ώρες αφόρητης πίεσης. Είμαι σίγουρη όμως πως όποιος αριστερός πολίτης κι αν ήταν στη θέση του, θα έδινε τη μάχη όσες ώρες κι αν χρειαζόταν.

• Εκείνος όμως «έπαιζε μπάλα» την απολύτως κρίσιμη στιγμή.

Υπήρχε κι ένα ανθρώπινο στοιχείο σ’ όλο αυτό. Ενας νέος άνθρωπος που βρέθηκε σ’ αυτή τη θέση τη δεδομένη στιγμή, έχοντας το δύσκολο καθήκον να μην προδώσει τον λαό που τον στήριξε. Και δεν τον πρόδωσε. Εκείνον σκέφτηκε, για εκείνον έχασε χρόνο, για εκείνον αναγκάστηκε να δεχτεί μια συμφωνία που δεν την ήθελε έτσι.

• Εχετε φίλους που δεν ανήκουν στον ΣΥΡΙΖΑ;

Εχω φίλους με τους οποίους διαφωνώ σε πολλά θέματα. Εχω συναδέλφους στο Πολυτεχνείο, άλλους προοδευτικούς άλλους συντηρητικούς, δεξιούς. Ως πολίτης λέω την άποψή μου. Εχω βήμα στα αμφιθέατρα και στις συλλογικότητες του Πανεπιστημίου, στη συναναστροφή με τις παρέες μου.

Κέρδισα στη μάχη της κλειδαρότρυπας

Μπέττυ Μπαζιάνα

Tι σκέψεις κάνετε διαβάζοντας ή βλέποντας ρεπορτάζ που σας αφορούν;

Μη νομίζετε ότι παρακολουθώ τι γράφουν, τι παίζουν. Και όταν πέφτουν στην αντίληψή μου απλώς γελάω. Τα μίντια έχουν προδιαγεγραμμένο έναν συγκεκριμένο ρόλο για τη γυναίκα του πρωθυπουργού: πώς ντύνεται, πώς χτενίζεται κ.λπ. Βαρετός και πολυπαιγμένος ρόλος. Καταλαβαίνω ότι όλα αυτά παράγονται από τα μίντια για να πουλήσουν. Παρ’ όλα αυτά, το πώς θα αντιμετωπίσεις το θέμα της δημοσιότητας συνδέεται άμεσα με το κριτήριο που έχεις επιλέξει να σε καθορίζει σε βασικά θέματα της ζωής σου.

Προτού ακόμα ο Αλέξης βρεθεί στη θέση του πρωθυπουργού, είχα την ανάγκη να απομυθοποιήσω απόλυτα την κατάσταση μέσα μου. Εκείνος περπάτησε προσγειωμένος τον δρόμο προς την εξουσία, κι εγώ δίπλα του. Νομίζω ότι έδωσα συνειδητά τη μάχη ενάντια στην κουτσομπολίστικη δημοσιότητα της κλειδαρότρυπας και την κέρδισα. Κάθε δεύτερη Κυριακή πηγαίνω τα παιδιά μου στο θέατρο. Μαθαίνει κανείς αν πήγα ή όχι; Το ίδιο έκανα και στην ανατροφή των παιδιών μου. Πολύ νωρίς τα παιδιά βρέθηκαν στην παράδοξη θέση να βλέπουν ανθρώπους που εκθειάζουν ή να καθυβρίζουν τον πατέρα τους.

Επρεπε να τους δοθούν κάποιες εξηγήσεις. Να φέρεις στα δικά τους όρια κατανόησης όλο τον παραλογισμό της αναγνωρισιμότητας και της πολιτικής ζούγκλας, να μπορέσουν να κρατήσουν υγιείς αποστάσεις σύμφωνα με την ηλικία τους.

Πριν ακόμα γίνει ο πατέρας τους πρωθυπουργός, έπρεπε να τους εξηγηθεί ότι η δουλειά του είναι να μιλάει προσπαθώντας να πείσει για τη γνώμη του, και άλλοι συμφωνούν μαζί του, άλλοι διαφωνούν. Και όταν ανέλαβε την εξουσία, έπρεπε να απομυθοποιηθεί η κατάσταση στα μάτια τους. Οτι ο πατέρας τους έχει μια ευθύνη που του την έδωσαν οι πολίτες με τις εκλογές, ότι παλεύει για την άποψή του, ότι στη συνέχεια κάποιος άλλος θα βρεθεί στη θέση του…

• Δεν έχουν όμως πολύ μεγάλη δύναμη τα μέσα;

Η τυφλή δύναμη που έχουν σήμερα τα σύγχρονα μέσα ψηφιακής ενημέρωσης γίνεται απολύτως ξεκάθαρη με τη δική μου εμπειρία. Με βάση το προφίλ συγγενούς μου που έχει το ίδιο όνομα και επίθετο, η Wikipedia κυκλοφορεί τη δική μου ταυτότητα.

Περιγράφει εμένα χωρίς να είμαι εγώ και δεν δέχεται αντιρρήσεις… Οσες φορές κατέφυγα στη Wikipedia ζητώντας να διορθωθούν τα ανακριβή στοιχεία, η απάντηση ήταν σοκαριστική: «Αυτή είστε αφού αυτό γράφουν για εσάς. Κι αυτό δεν αλλάζει»!Δεν ήταν αρκετή ούτε η επίδειξη της ταυτότητάς μου, ούτε το γεγονός ότι, εκ των πραγμάτων, είναι αδύνατον να προσποιηθώ ότι είμαι κάποια άλλη… Παραιτήθηκα από την προσπάθεια.

Δηλαδή, τι δεν είναι αλήθεια;

Για παράδειγμα, δεν είναι αλήθεια ότι γεννήθηκα στην Καρδίτσα ή ότι ήμουν μέλος της ΚΝΕ…

Και η ιστορία με τον καθηγητή στην Πάτρα και το διδακτορικό σας;

Αυτή είναι αλήθεια και είμαι απόλυτα περήφανη για τη στάση μου. Συγκρούστηκα με ένα κατεστημένο καθηγητών… Γι’ αυτό και δεν δέχομαι μύγα στο σπαθί μου όταν με κατηγορούν ότι εκμεταλλεύομαι δήθεν την εξουσία του συζύγου για να προχωρήσω στη δουλειά μου στο Πανεπιστήμιο.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι μια επιστήμονας που τυχαίνει να είναι σύντροφος του πρωθυπουργού να διεκδικεί το -αυτονόητο σε άλλες γυναίκες- δικαίωμα στην εργασία της και την επαγγελματική εξέλιξή της μέσα σ’ αυτήν; Αναφέρομαι σε δημοσιεύματα που κατακρίνουν κάθε φορά την όποια εμπλοκή σας στον χώρο της δημόσιας εκπαίδευσης.

Για όλα τα πράγματα της ζωής πρέπει να αγωνιστείς. Προσπαθώ να είμαι όσο καλύτερη μπορώ στη δουλειά μου. Και κρίνομαι καθημερινά και αυστηρά γι’ αυτήν. Μόνο που κριτές μου δεν είναι οι δημοσιογράφοι, αλλά ευτυχώς οι συνάδελφοι, οι καθηγητές και οι φοιτητές μου. Αυτών τη γνώμη συμμερίζομαι. Η εξέλιξη στο Πανεπιστήμιο γίνεται με βάση κάποια κριτήρια, τις δημοσιεύσεις και το βιογραφικό σου, και προσπαθώ με όλες μου τις δυνάμεις για να ανταποκρίνομαι στα κριτήρια αυτά.

Από τον τρόπο που κινείστε έχει κανείς την εντύπωση ότι ο ρόλος της συζύγου του πρωθυπουργού δεν αποτελεί για εσάς τον «πρώτο ρόλο» που διεκδικείτε στον προσωπικό και δημόσιο βίο. Μοιάζει να προσπαθείτε να είστε παρούσα τόσο όσο είναι αναγκαίο ή επιβεβλημένο. Πώς διαχειρίζεστε την ισορροπία ανάμεσα στις θεσμικές υποχρεώσεις και στην αυτονόητη ανάγκη μιας νέας εργαζόμενης γυναίκας και μητέρας να μπορεί να εκφραστεί σύμφωνα με την ιδιοσυγκρασία της, τις επιθυμίες, την προσωπική αισθητική, τον αυθορμητισμό της;

Εσείς παραξενεύεστε με τον ρόλο μου ως συζύγου του πρωθυπουργού, αλλά η δική μου καθημερινότητα δεν άλλαξε. Εγινα πιο προσεκτική, πιο τυπική σε ορισμένα πράγματα. Το μάτι όλων είναι εστιασμένο πάνω μου· κάθε μου κίνηση ελέγχεται αυστηρά.

Αυτό για μένα είναι μια σπουδαία πρόκληση για να γίνομαι συνεχώς καλύτερη. Και είναι και ένα μήνυμα: ας πορευτούμε με αξιοπρέπεια. Εντάξει, υπάρχει μια παράλληλη θεσμική διαδρομή σε σχέση με τις υποχρεώσεις μου ως μητέρας, ως εργαζόμενης. Αλλά δεν ανέχομαι παραβίαση της προσωπικής μου ζωής ή παπαρατσίστικες φωτογραφίες των παιδιών μου. Κι έπειτα, ποιοι ρόλοι;

Θα έμπαινα με κάποιου είδους πόζα στα αμφιθέατρα για να διδάξω; Πιστεύετε ότι θα μπορούσα να σταθώ έστω μία στιγμή σ’ ένα αμφιθέατρο αν κουβαλούσα τον αέρα που μου αποδίδουν τα μίντια; Κατ’ αρχάς θα με πετσόκοβαν αμέσως -και ευτυχώς- οι φοιτητές μου…

Πάντως, δεν συναντά οποιαδήποτε καθημερινή γυναίκα Ευρωπαίους ηγέτες, ούτε πίνει τσάι με τις συζύγους τους…

Συνάντησα την κυρία Μακρόν ή την κυρία Ερντογάν με την ευγένεια και το ενδιαφέρον που δείχνει κανείς όταν γνωρίζει έναν άγνωστό του άνθρωπο, που πιθανόν φέρει μια διαφορετική κουλτούρα ή ιδιοσυγκρασία, άσχετα αν συμφωνεί ή διαφωνεί μαζί του σε ορισμένα πράγματα. Αλλωστε μη νομίζετε, δεν μου «φορτώνουν» και πολλά τέτοια…

Ολη αυτή η κουβέντα με τα paradise papers πώς σας φαίνεται;

Τι να σας πω, για μένα είναι ένας ξένος κόσμος. Μεγάλωσα σε μια οικογένεια που έδινε πολύ μεγάλη βαρύτητα στο τι άνθρωπος είσαι, ποιο είναι το αξιακό σου σύστημα. Από τον αριστερό και δάσκαλο πατέρα μου έμαθα για την αξία της μόρφωσης, για τη δύναμη της γνώσης, για την αξία της άποψης και για τον αγώνα της υπεράσπισής της, για την αξία της συλλογικότητας και του κοινού καλού.

Επρεπε να είμαι μια καλή μαθήτρια που θα σπουδάσει και θα είναι καλή στο δημόσιο Πανεπιστήμιο, θα υπερασπίζεται το δίκιο. Από τη μητέρα μου έμαθα ότι στη ζωή πρέπει να αγωνίζεσαι με χαμόγελο και βαθιά αξιοπρέπεια. Αυτή ήταν η προίκα μου και είμαι περήφανη για αυτήν. Αυτές τις αξίες θέλω να εμπνεύσω στα παιδιά μου. Αξίες που δεν εγγράφονται στα «πόθεν έσχες»…

Ο κόσμος των παραδείσιων τόπων που αναφέρεστε, ανήκει σε διαφορετικό από μένα αξιακό σύστημα. Πώς είναι δυνατόν να θεωρείται αξία η απαξίωση του κοινωνικού συνόλου, η προκλητική αγνόησή του, με την αποφυγή της νόμιμης φορολόγησης; Πώς είναι δυνατόν να θεωρείται αξία η ιδιώτευση, το προσωπικό κέρδος σε βάρος του κοινού καλού και του δίκιου; Πώς είναι δυνατό να θεωρείται επιτυχία και αριστεία η άποψη «εγώ θα τη βολέψω και οι υπόλοιποι δεν με αφορούν»;

Δεν φοβάστε την αλλοτρίωση που φέρνει κάποια στιγμή η άσκηση εξουσίας, κάποτε ερήμην προθέσεων, σε πολιτικές πρακτικές και στάση ζωής ακόμα και σε μια αριστερή κυβέρνηση;

Νομίζω ότι αν κάποιος θέλει να αλλοτριωθεί από την εξουσία, μπορεί να το πετύχει πολύ εύκολα. Η εξουσία, ακόμα και η αριστερή, χτυπάει σε πολύ εσωτερικές χορδές του ανθρώπου, έχει να κάνει με την αυταρέσκειά του, με την εικόνα του εαυτού του, ακόμα και με τη λίμπιντό του. Ο ναρκισσισμός καιροφυλακτεί. Πρέπει να δουλέψεις πολύ με τον εαυτό σου για εσωτερική ισορροπία και αυτογνωσία, για να ξέρεις κάθε στιγμή από πού ξεκίνησες και πού πηγαίνεις. Ισως η ψυχανάλυση να βοηθούσε τους πολιτικούς… Αλλά ποιος αντέχει να συγκρουστεί με το είδωλό του;

Ποιον πολιτικό θα συναντούσατε με χαρά;

Κάποιον που δεν ζει πια, δεν πρόλαβα να τον συναντήσω. Τον Φιντέλ Κάστρο.

Ο Τσίπρας είναι εδώ για να μείνει – ΝΔ, ένα άρρωστο κόμμα, μια αναχρονιστική Δεξιά ( Λούλης )

09/01/2018

Ο «καραμανλικός» Γιάννης Λούλης αναλύει:

Ο Τσίπρας είναι εδώ για να μείνει

Ο «καραμανλικός» Γιάννης Λούλης αναλύει: Ο Τσίπρας είναι εδώ για να μείνει

Ο πρώην σύμβουλος στρατηγικής του Κώστα Καραμανλή, Γιάννης Λούλης, πολιτικός αναλυτής και επικοινωνιολόγος της ΝΔ επί σειρά ετών, με ένα νέο βιβλίο επιχειρεί να καταγράψει τα φαινόμενα που εκτροχίασαν την Μεταπολίτευση και οδήγησαν στην σημερινή κρίση.

Σε συνέντευξη που παραχώρησε στην Εφημερίδα των Συντακτών εξηγεί εν ολίγοις τα επιχειρήματα του βιβλίου του και καταλήγει σε ένα συμπέρασμα που προκαλεί αίσθηση: «Ο Τσίπρας είναι εδώ για να μείνει, είναι δρομέας αντοχής».

Ο τίτλος του βιβλίου του είναι «Στις ρίζες του κακού: Πώς και γιατί εκτροχιάστηκε η Μεταπολίτευση» [εκδόσεις Καστανιώτη].

«Το συγκεκριμένο αναχρονιστικό και αμαρτωλό πολιτικό προσωπικό της Μεταπολίτευσης ήταν που διαμόρφωσε τις ρίζες του κακού. Αυτό δεν το αντελήφθηκαν οι πολίτες, που στάθηκαν αρχικά στην άψογη δημοκρατική μετάβαση. Στη συνέχεια, μάλιστα, τους συνεπήρε το όραμα της αλλαγής του Ανδρέα Παπανδρέου. Αυτός ήταν, με βάση τις αντικειμενικές του ικανότητες, τις γνώσεις του, την έντονα χαρισματική του προσωπικότητα, μια μεγάλη ευκαιρία για τον τόπο.

Αποδείχθηκε μοιραίος. Ηταν βέρος λαϊκιστής, όπως το φαινόμενο προσδιορίζεται από την διεθνή βιβλιογραφία… Ο Ανδρέας Παπανδρέου εκτροχίασε την οικονομία. Ηταν ακραία πολωτικός, όπως άλλωστε όλοι οι λαϊκιστές. Κομματικοποίησε πλήρως το πελατειακό κράτος.

Παράλληλα, η ΝΔ, ένα άρρωστο κόμμα, μια αναχρονιστική Δεξιά (που ο Καραμανλής την άφησε στη μοίρα της), μιμήθηκε το ΠΑΣΟΚ. Μπήκε στο παιχνίδι της πόλωσης. Και αυτή κομματικοποίησε το κράτος. Επέλεξε ως ηγέτη τον υπερδεξιό Αβέρωφ. Μετά επέλεξε ως αντι-Παπανδρέου τον Μητσοτάκη. Η βεντέτα Παπανδρέου-Μητσοτάκη ξαναπαίχθηκε και έγινε τοξική. Ο Α. Παπανδρέου, χωρίς στοιχεία, σύρθηκε στο Ειδικό Δικαστήριο. Ο τόπος, λοιπόν, πέρα από ένα αποτυχημένο κράτος που φορτώθηκε, απέκτησε ένα ανεπαρκέστατο πολιτικό προσωπικό, συν μια κουλτούρα πόλωσης», αναφέρει ο Γιάννης Λούλης στην συνέντευξή του.

Για τον Αλέξη Τσίπρα:

«Τα περί «νέας μεταπολίτευσης» ή περί του «τέλους της μεταπολίτευσης» είναι απλά πυροτεχνήματα. Ο Τσίπρας είχε για πολύ λίγο μια φρεσκάδα, την οποία όμως έχει χάσει πλέον. Είναι γνήσιο τέκνο της παρακμιακής περιόδου που βιώνουμε. Ζητούμενο για τον ίδιο τώρα είναι να αφήσει τις μεγαλοστομίες και να υπηρετήσει τον ρεαλισμό, στον οποίο πρόσφατα προσχώρησε.

Φυσικά είναι εδώ για να μείνει. Διότι τα δύο πρώην κυρίαρχα κόμματα παραμένουν απωθητικά. Και διότι έχει κάποιες δικές του δυνάμεις, συν βεβαίως σοβαρές αδυναμίες. Κύρια αδυναμία του είναι ότι ρέπει προς επιπόλαιες αντιδράσεις. Είναι όμως σίγουρα ένας δρομέας αντοχής».

Για την Κεντροαριστερά αναφέρει:

«Ο,τι απομένει από το ΠΑΣΟΚ είναι τοξικό. Γι’αυτό το μεγαλύτερο κομμάτι της Κεντροαριστεράς, που είναι πλειοψηφικό ρεύμα στο εκλογικό σώμα, θα στρέφεται κυρίως στον Τσίπρα».

Και η ανάλυσή του για την ΝΔ:

«Η ΝΔ δεν έγινε ποτέ, στην μετα-καραμανλική εποχή, ένα γνήσιο κεντροδεξιό κόμμα. Παρέμεινε μια παραδοσιακή Δεξιά. Ο Κώστας Καραμανλής ήταν ο μόνος ηγέτης της που ανοίχτηκε στον μεσαίο χώρο. Ομως, το άνοιγμα αυτό ήταν επιφανειακό από την ώρα που δεν άλλαξε συθέμελα το κόμμα του, συγκρουόμενος με τα βαρίδια του. Ο Σαμαράς ήταν η επιτομή της δεξιάς στροφής. Με υπόγειους συνομιλητές της Χρυσής Αυγής και ακραία δεξιά στελέχη. Ο νυν αρχηγός του κόμματος μπορεί να έχει ένστικτα στροφής προς το Κέντρο, όμως τον έχει καταπιεί το κόμμα του».

Τι πρέπει να αλλάξει για να βγούμε από την κρίση:

«Για να βγούμε από την παρακμιακή φάση της Μεταπολίτευσης, θα έπρεπε το πολιτικό προσωπικό της χώρας να αλλάξει ριζικά. Τόσο σε πρόσωπα όσο και σε νοοτροπίες και πρακτικές. Τούτο δεν θα συμβεί. Οι «ρίζες του κακού» είναι βαθιές. Το σημερινό αποτυχημένο κράτος (failed state) είναι ο πεντακάθαρος καθρέφτης του πολιτικού προσωπικού. Αυτό άλλωστε το δημιούργησε και αυτό το συντηρεί. Επίσης, το πολιτικό προσωπικό απωθεί τους ικανούς και ταλαντούχους. Στην πραγματικότητα, δεν τους θέλει στα πόδια του. Οσον αφορά την πόλωση, αυτή έχει γίνει κομμάτι του DNA των κομμάτων.

Γι’αυτό το μέλλον της χώρας κυμαίνεται μεταξύ σκοτεινού και σκιερού. Η μόνη μας ελπίδα είναι να ισχύσει τουλάχιστον το τελευταίο».

Πηγή: iefimerida.gr

F1 έως F12

09/01/2018

Οι ιδιαίτερα χρήσιμες χρήσεις των πλήκτρων F1 έως F12

Οι ιδιαίτερα χρήσιμες χρήσεις των πλήκτρων F1 έως F12 - Media

Έχετε ποτέ αναρρωτηθεί τι κάνουν τα κουμπιά F1, F2 μέχρι και το F12 που υπάρχουν στο πληκτρολόγιό μας;

Οι λειτουργίες τους είναι εκπληκτικές και θα σας λύσουν τα χέρια σε πολλά θέματα.

Το πλήκτρο F1:

Χρησιμοποιείται ως πλήκτρο βοήθειας σχεδόν σε όλες τις εφαρμογές, καθώς και στα Windows. Αν θέλετε να ανοίξει το παράθυρο βοήθειας στα Windows, τότε το πατάτε ενώ είστε στην επιφάνεια εργασίας και ανοίγει το «Κέντρο βοήθειας και υποστήριξης». Δοκιμάστε το και στο browser που χρησιμοποιείτε.

Το πλήκτρο F2:

Επιλέξτε έναν φάκελο ή αρχείο και πατώντας το F2 θα σας δώσει άμεσα την δυνατότητα να το μετονομάσετε.
Με τον συνδυασμό Alt+Ctrl+F2 μπορείτε να ανοίξετε ένα οποιοδήποτε επιλεγμένο αρχείο σε μορφή MS Word.

Το πλήκτρο F3:

Πατώντας Win+F3 θα ανοίξει το Advanced Search παράθυρο στο Outlook.
Pατώντας το Shift+F3 Αλλάζει το πρώτο γράμμα κάθε παραγράφου αυτόματα από μικρό σε κεφαλαίο και αντίστροφα σε ένα έγγραφο MS Word.

Το πλήκτρο F4:

Ανοίγει / επεκτείνει την μπάρα διευθύνσεων στο Windows Explorer και στο Internet Explorer.
Πατώντας Ctrl+F4 κλείνει το ενεργό παράθυρο που βρισκόμαστε, πχ. το tab του browser που βρισκόμαστε.
Πατώντας Alt+F4 κλείνει το πρόγραμμα που έχουμε ανοιχτό.

– Το πλήκτρο F5:

Κάνει refresh την σελίδα του browser που βρισκόμαστε.
Στο MS PowerPoint ανοίγει την προεπισκόπηση της παρουσίασης που βλέπουμε.

Το πλήκτρο F6:

Πολύ χρήσιμο πλήκτρο σε περίπτωση που για κάποιον λόγο δεν μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το ποντίκι του PC μας. πατώντας το F6 μεταφέρεται ο κέρσορας σε διάφορα σημεία της επιφάνειας εργασίας μας (Start, task bar και στο φάκελο «Τα έγγραφά μου»)  οπότε σε συνδυασμό με τα βελάκια και το Enter, μπορούμε να πλοηγηθούμε σχετικά εύκολα.

– Το πλήκτρο F7:

Συνήθως χρησιμοποιείται για τον ορθογραφικό έλεχγο στο MS Word.

– Το πλήκτρο F8:

Πατώντας το, πριν μπει το PC μας στα Windows, μπορούμε να μπούμε σε λειτουργία Safe Mode. (Όχι όμως στα Windows 8, εκεί θέλουμε μια πιο περίπλοκη διαδικασία που θα αναφερθούμε σε άλλο άρθρο!).

– Το πλήκτρο F9:

Δεν έχει ιδιαίτερη χρήση στα Windows. Πιθανόν να χρησιμοποιείται όμως σε άλλα προγράμματα ή παιχνίδια η χρήση του οποίου διαφέρει κατά περίπτωση.

Το πλήκτρο F10:

Πατώντας το επιλέγει το «Μενού» σε ανοιχτό παράθυρο των Windows.
Πατώντας Shift+F10 λειτουργεί ως δεξί κλικ του ποντικιού.

– Το πλήκτρο F11:

Συνήθως ανοίγει σε full screen (πλήρη οθόνη) τις εφαρμογές που έχουν την δυνατότητα.

– Το πλήκτρο F12:

Ανοίγει το «Save As» στο Word.
Ctrl+Shift+F12 εκτυπώνει άμεσα το έγγραφο στο Word
Shift+F12 Κάνει Save το έγγραφο στο Word.

Πηγή: usa.gr

«8 μήνες» για το δύσκολο 2009, Γιάννης Παπαθανασίου

09/01/2018

«Για όλο και περισσότερους Ελληνες η φοροδιαφυγή είναι ανάγκη επιβίωσης»

papathanasioy.jpg

Γιάννης ΠαπαθανασίουΓιάννης Παπαθανασίου, πρώην υπουργός Οικονομικών | EUROKINISSI / ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΣΤΟΛΗΣ

.

Ο τελευταίος υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή, Γιάννης Παπαθανασίου, μιλάει στην «Εφ.Συν.» με αφορμή το βιβλίο του «8 μήνες» για το δύσκολο 2009, υπερασπιζόμενος την επιλογή του πρώην πρωθυπουργού να πει την αλήθεια και να λάβει δύσκολες αποφάσεις.

Υποστηρίζει ότι η Ν.Δ. έχει ακόμα δρόμο για να πετύχει την αυτοδυναμία, θεωρεί ότι θα την επιτύχει, αλλά είναι σημαντικό να αναζητήσει ευρύτερες συμμαχίες.

Παραδέχεται ότι ο ίδιος θα μπορούσε να καθίσει στο ίδιο τραπέζι με υπουργούς της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ.

Η πενταετής διακυβέρνηση του Κώστα Καραμανλή είναι σταθερά στο στόχαστρο ενός μέρους του πολιτικού συστήματος που θεωρεί ότι εκεί βρίσκεται η ρίζα του κακού για τα μνημόνια που ακολούθησαν. Επειδή είναι βέβαιο ότι θα διαφωνήσετε, ποιες πιστεύετε ότι ήταν οι πραγματικές αιτίες της κρίσης;

Το 2009 αντιμετωπίσαμε μια παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση η οποία οδήγησε σε έκρηξη ελλειμμάτων και χρέους όλες τις χώρες της Ε.Ε., ακόμα και τις ΗΠΑ. Η παγκόσμια αυτή καταιγίδα έφερε στην επιφάνεια όλες τις διαρθρωτικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας που κρύβαμε όλοι μας κάτω από το χαλί για τουλάχιστον τρεις δεκαετίες. Μεγάλο δημόσιο χρέος, χαμηλές εξαγωγές και υψηλές εισαγωγές. Ολοι ξέρουν ότι οι αδυναμίες αυτές προϋπήρχαν της πενταετίας Καραμανλή.

Ο Κώστας Καραμανλής κατηγορείται γιατί ποτέ μέχρι σήμερα δεν έχει μιλήσει, δεν έχει δώσει τη δική του εκδοχή, ανοιχτά και δημόσια, για το πώς φτάσαμε στα μνημόνια. Γιατί έχει κάνει αυτή την επιλογή κατά τη γνώμη σας;

Ο Καραμανλής έχει μιλήσει για όλα αυτά, την ώρα που έπρεπε. Στις αρχές του 2009, απέναντι στην παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση αναζήτησε την εθνική συνεννόηση για να λάβουμε δύσκολες αποφάσεις. Η αντιπολίτευση δεν ανταποκρίθηκε. Η κυβέρνηση Καραμανλή όλο το οκτάμηνο του 2009 έλαβε περιοριστικά μέτρα, μολονότι η χώρα είχε εισέλθει σε προεκλογική περίοδο.

Ο Καραμανλής πήγε σε πρόωρες εκλογές το 2009 λέγοντας την αλήθεια για την οικονομία και ζητώντας από τον ελληνικό λαό την εντολή να λάβει δύσκολες αποφάσεις για να αποφύγουμε την εθνική περιπέτεια. Οι πολίτες καταψήφισαν την κυβέρνηση Καραμανλή και έδωσαν την εντολή στον Γιώργο Παπανδρέου να προχωρήσει σε παροχές ύψους 15 δισ. ευρώ. Η συνέχεια είναι γνωστή. Ο Καραμανλής μίλησε την ώρα που έπρεπε.

Θα βλέπατε τον Κώστα Καραμανλή ως τον επόμενο Πρόεδρο της Δημοκρατίας; Ή μήπως θα μπορούσε να επιστρέψει σε άλλο ρόλο;

Ο Καραμανλής υπήρξε ένας χαρισματικός ηγέτης της κεντροδεξιάς παράταξης. Ενας πρωθυπουργός που έκανε έργο και ύψωσε το ανάστημά του όταν τα εθνικά συμφέροντα το απαιτούσαν. Το μέλλον του θεωρώ ότι το ορίζει μόνο ο ίδιος και κανένας άλλος.

Η Ν.Δ. προηγείται στις δημοσκοπήσεις, αλλά είναι μακριά από την αυτοδυναμία. Θα τα καταφέρει ο Κυριάκος Μητσοτάκης να εκλεγεί πρωθυπουργός και με ποιο κόμμα πιστεύετε ότι μπορεί να συγκυβερνήσει καλύτερα; Ισως με το ΠΑΣΟΚ;

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης θεωρώ ότι επιχειρεί να αλλάξει, να ανανεώσει τη Νέα Δημοκρατία. Να την κάνει καλύτερη. Αυτή η προσπάθεια θέλει χρόνο και ικανά πρόσωπα για να αποδώσει. Εχει καταφέρει να δώσει ένα σαφές προβάδισμα στη Νέα Δημοκρατία.

Αλλά ακόμα απομένει αρκετός δρόμος για την επίτευξη της αυτοδυναμίας, την οποία εγώ πιστεύω ότι τελικά θα επιτύχει. Πιστεύω ότι ακόμα και αν επιτευχθεί ο στόχος αυτός, είναι σημαντικό να αναζητήσει ευρύτερες συμμαχίες, κυρίως με τις πολιτικές δυνάμεις του ευρωπαϊκού και μεταρρυθμιστικού τόξου.

Πιστεύετε ότι έχει επέλθει αλλαγή πολιτικής κουλτούρας ώστε να μπορέσουμε, χωρίς ξένη εποπτεία, να προχωρήσουμε σε απαραίτητες μεταρρυθμίσεις που θα βελτιώσουν τη λειτουργία της δημόσιας διοίκησης, θα δημιουργήσουν συνθήκες υγιούς επιχειρηματικότητας που σέβεται τα εργασιακά δικαιώματα, θα βάλουν φρένο στη σπατάλη και στο πελατειακό κράτος;

Με ξένη εποπτεία, οκτώ χρόνια τώρα, το κράτος μεγαλώνει και γίνεται χειρότερο. Το κράτος ζητά ολοένα και περισσότερα έσοδα από τη μεσαία τάξη και τους φτωχούς για να επιζεί αυτό και οι πελατειακές σχέσεις που συντηρεί.

Ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ο νέος προστάτης του μεγάλου και πελατειακού κράτους. Αυτό ή θα το αποδεχθούμε ή θα το ανατρέψουμε εμείς, οι Ελληνες, με την ψήφο μας. Κανείς άλλος.

Η φοροδιαφυγή τροφοδοτεί τη «μαύρη» οικονομία. Πώς θεωρείτε ότι πρέπει να αντιμετωπιστεί το φαινόμενο; Πρέπει να μειωθούν οι φορολογικοί συντελεστές;

Οι υψηλοί φορολογικοί συντελεστές και οι υψηλές ασφαλιστικές εισφορές έχουν οδηγήσει την αγορά και την κοινωνία στα άκρα. Για ολοένα και περισσότερους Ελληνες η φοροδιαφυγή δεν είναι επιλογή αλλά ανάγκη επιβίωσης. Δεν τα βγάζουν πέρα.

Πιστεύετε ότι είναι εφικτή η καθαρή έξοδος της Ελλάδας στις αγορές;

Ας τελειώνουμε με τα παραμύθια. Μέχρι το 2022 έχουμε δεσμευτεί σε συγκεκριμένα μέτρα και υψηλά πλεονάσματα. Μέχρι να αποπληρώσουμε το 75% του χρέους μας, η Ελλάδα θα είναι υπό αυστηρή εποπτεία.

Πώς κρίνετε τον Ευκλείδη Τσακαλώτο ως υπουργό Οικονομικών; Τώρα που η διαπραγμάτευση μπαίνει σε μια κρίσιμη φάση (χρέος, έξοδος από τα μνημόνια) θα δίνατε κάποια συμβουλή;

Ο κ. Τσακαλώτος κάνει ό,τι μπορεί για να εφαρμόσει τα συμφωνηθέντα. Είναι από τους πλέον χρήσιμους υπουργούς για τους δανειστές μας.

Υπάρχουν υπουργοί της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝ.ΕΛΛ. με τους οποίους θα μπορούσατε να καθίσετε στο ίδιο τραπέζι;

Υπάρχουν, αλλά δεν θα ήθελα να μιλήσω με ονόματα.

Γιατί αποφασίσατε να γράψετε το βιβλίο; Ποιο πιστεύετε ότι ήταν το μεγαλύτερο λάθος σας ως υπουργού;

Αυτό το βιβλίο έρχεται να ρίξει φως στην αλήθεια. Το χρωστώ σε όλους εκείνους που είπαν την αλήθεια και έλαβαν δύσκολες αποφάσεις για να αποφύγει η Ελλάδα μια εθνική περιπέτεια.

Το χρωστώ στον πρώην πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή. Το χρωστώ στους συνεργάτες μου· το χρωστώ στην παράταξή μου που για ακόμα μία φορά έβαλε το εθνικό πάνω από το κομματικό συμφέρον· το χρωστώ στον ίδιο μου τον εαυτό. Είναι μια προσπάθεια να φωτιστεί η αλήθεια. Με στοιχεία και επιχειρήματα.

Λάθη κάναμε όλοι μας. Και πρώτος εγώ. Το μεγαλύτερο λάθος μου ήταν ότι, παρά τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης και των μέσων ενημέρωσης, δεν πήρα περισσότερα μέτρα.

Ασχετα βέβαια από το γεγονός ότι αυτοί που μας κατηγορούν τώρα ότι δεν πήραμε αρκετά μέτρα, τότε μας κατηγορούσαν ακριβώς για το αντίθετο. Εμείς είπαμε την αλήθεια. Και ζητήσαμε την ψήφο για να λάβουμε δύσκολες αποφάσεις και όχι για να κάνουμε παροχές, όπως ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου.

treno.

a balkan xpress edition

ΕΥΠΑΛΙΟ καθ΄οδόν

ΕΥΠΑΛΙΟ ΔΩΡΙΔΑΣ, Ν. ΦΩΚΙΔΑΣ

The WordPress.com Blog

The latest news on WordPress.com and the WordPress community.

Search Blogs

Just another WordPress.com weblog

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.