Skip to content

Όλα στον "αέρα"- Παράταση του θρίλερ (το νωρίτερο) μέχρι τις 23 Απριλίου.

-Κατρούγκαλος - Δεν απαιτούνται 180 για να περάσουν τα μέτρα.

Σβήνουμε τα φώτα τo Σάββατο για την «Ώρα της Γης»

24/03/2017

Για ακόμη μια φορά, η Ακρόπολη θα είναι ανάμεσα στα παγκόσμια μνημεία που θα συσκοτιστούν

Η Ώρα της Γης έρχεται το Σάββατο στις 25 Μαρτίου, στις 20:30, να ρίξει φως στη δράση απέναντι στη μεγαλύτερη απειλή που αντιμετώπισε ποτέ ο πλανήτης μας.

akropolis nyxta

Πρόκειται για τη μεγαλύτερη παγκόσμια συμμετοχική δράση ενάντια στην κλιματική αλλαγή, η οποία συμπληρώνει φέτος δέκα χρόνια.

 Σβήνουμε, λοιπόν, τα φώτα για μία ώρα, προκειμένου να στείλουμε ένα παγκόσμιο μήνυμα.

Στην Ελλάδα, ήδη κινούνται στους ρυθμούς της φετινής δράσης συλλογικότητες, δήμοι και επιχειρήσεις από την Κοζάνη μέχρι την Πάτρα και την Αττική. Για ακόμη μια φορά, η Ακρόπολη θα είναι ανάμεσα στα παγκόσμια μνημεία, όπως ο Πύργος του ‘Αιφελ ή η Όπερα του Σίδνεϊ, που θα συσκοτιστούν. ‘Αλλωστε, μόνο πέρυσι, 12.700 τοπόσημα και μνημεία σε όλον τον κόσμο «έσβησαν τα φώτα τους».

«Με τη χώρα μας και τη Μεσόγειο να είναι από τις πιο ευαίσθητες περιοχές απέναντι στις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής, δεν έχουμε καιρό να χάσουμε. Η ώρα να αλλάξουμε την κλιματική αλλαγή είναι τώρα. Όλοι μαζί μπορούμε να στείλουμε ένα μήνυμα – πιο επίκαιρο από ποτέ – ενάντια στον άνθρακα και την υποβάθμιση των φυσικών μας πόρων που είναι και η ασπίδα μας. Σβήνοντας τα φώτα για μία ώρα, ρίχνουμε φως στη συλλογική δράση απέναντι στη μεγαλύτερη απειλή που αντιμετώπισε ποτέ ο πλανήτης μας», δήλωσε ο Δημήτρης Καραβέλλας, διευθυντής του WWF Ελλάς.

Η Ώρα της Γης ξεκίνησε το 2007 στο Σίδνεϊ της Αυστραλίας, ως συμβολική κίνηση ενάντια στην κλιματική αλλαγή. Δέκα χρόνια μετά, έχει εξελιχθεί στη μεγαλύτερη συμμετοχική δράση για το περιβάλλον που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης. Πολίτες, οργανισμοί και επιχειρήσεις από 7.000 πόλεις, σε περισσότερες από 170 χώρες, έχουν στείλει έκτοτε το δικό τους μήνυμα.

Από τις ακτές της Αργεντινής, όπου η Ώρα της Γης κινητοποίησε χιλιάδες πολίτες για τη δημιουργία μιας θαλάσσιας προστατευόμενης περιοχής 3,4 εκατομμυρίων εκταρίων, μέχρι το πρώτο «δάσος της Ώρας της Γης» έκτασης 2.700 εκταρίων στην καρδιά της Ουγκάντα και τα 17 εκατομμύρια δέντρα που φυτεύτηκαν στο Καζακστάν, η πρωτοφανής αυτή κινητοποίηση έφερε την κλιματική αλλαγή στο προσκήνιο με τους ανθρώπους παγκοσμίως να συντονίζονται με όραμα ένα καλύτερο μέλλον για τον πλανήτη μας.

Ήδη, συλλογικότητες, όπως οι Patrinistas στην Πάτρα, και δήμοι όπως της Κοζάνης ή του Αμαρουσίου έχουν δηλώσει τη συμμετοχή τους. Το WWF, μέσω ειδικής ιστοσελίδας, καλεί ανοιχτά τους δήμους να συμμετάσχουν, ενώ μέσα από το wwf.gr/earthhour κάθε πολίτης μπορεί να αναλάβει δράση, «δανείζοντας» το προφίλ του στο Facebook για να στείλει το μήνυμα της παγκόσμιας αυτής δράσης. Περίπου 3.500.000 άνθρωποι από όλο τον κόσμο έχουν μέχρι στιγμής ενώσει τη φωνή τους υπέρ του πλανήτη.-

– See more at: http://www.matrix24.gr/2017/03/svinoun-ta-fota-to-savvato-gia-tin-ora-tis-gis/#sthash.Xp0gw7gn.dpuf

Ο αναβρασμός λοιπόν που επικρατεί στην Ανατολική Μεσογείο είναι χρυσή ευκαιρία για τη συμμετοχή της Ελλάδας στις εξελίξεις

24/03/2017

Οι προκλήσεις και η θέση της Ελλάδας σε ένα αναδυόμενο εχθρικό περιβάλλον

TURKEY AEGEAN

Το περιβάλλον της Ανατολικής Μεσογείου, είναι αρκετά απαιτητικό από άποψη χάραξης και σχεδιασμού της εξωτερικής πολιτικής ενός κράτους, αλλά και προκλητικό λόγω της ύπαρξης αναθεωρητικών κρατών. Οι προκλήσεις που αντιμετωπίζει ένα κράτος δε, αυξάνονται εκθετικά όταν αυτό κατέχει μια πολύ σημαντική γεωστρατηγική θέση.

Η περίπτωση της Ελλάδας είναι ιδιαίτερα περίπλοκη, καθώς αντιμετωπίζει την πρόκληση της Τουρκίας, ενός αναθεωρητικού κράτους και σημαντική δύναμη στην Ανατολική Μεσόγειο με πολλαπλάσιο πληθυσμό, στρατηγικό βάθος και στρατιωτική ισχύ. Το παράδοξο είναι πως και τα δύο κράτη αποτελούν κράτη – μέλη του NATO, μια πραγματικότητα που περιπλέκει τα δεδομένα καθώς μια εκ των δύο χωρών βάλλεται «εκ των έσω». Άλλες περιπτώσεις χωρών όπως τα Σκόπια και η Αλβανία αποτελούν επίσης χαμηλότερης επικινδυνότητας απειλή, με μια μικρή εξαίρεση την Αλβανία, η οποία θα διευκρινιστεί αργότερα. Τέλος, ο ρους της ιστορίας θέτει ως ασύμμετρη απειλή τον μαινόμενο Συριακό εμφύλιο, και τη συνέχεια της Αραβικής Άνοιξης, το ISIS, το οποίο εκμεταλλευόμενο την αστάθεια στη Συρία, έχει εξελιχθεί σε μέγιστη απειλή, όχι μόνο για την Ελλάδα, αλλά γενικότερα για τον Δυτικό κόσμο. Αθροιστικά λοιπόν, το σύστημα της Ανατολικής Μεσογείου αντικατοπτρίζει μία κατάσταση διαρκούς διπλωματικού αναβρασμού, εξυψώνοντας τη σημασία της διπλωματικής αποτροπής.

Ο Νεο-Οθωμανισμός συναντά τις ρίζες του στην κυβέρνηση του Τουργκούτ Οζάλ στις αρχές της δεκαετίας του ’90. Η προσπάθεια του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για δορυφοροποίηση και δημιουργία σφαιρών επιρροής στα Βαλκάνια δεν αποτελεί κάποια καινούρια στρατηγική. Αποτελεί κομμάτι της θεώρησης του πρώην Τούρκου Πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου, και έχει στη φαρέτρα της όπλα όπως τη θρησκεία και την οικονομική εξάρτηση.

Η τουρκική προσέγγιση στην Αλβανία, θεωρείται ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της στρατηγικής, αφού η πρώτη όχι μόνο εκμεταλλεύεται την κοινή θρησκεία ως δίαυλο επικοινωνίας παρέχοντας χρηματοδότηση για τη δημιουργία τεμένων, αλλά δημιουργεί ψευδαισθήσεις στη γείτονα χώρα χρυσώνοντας το χάπι με τη φιλοδοξία τους για τη «Μεγάλη Αλβανία».

Έτσι, η Αλβανία περνάει στη σφαίρα επιρροής της ναρκισσιστικής Τουρκίας και σαν αποτέλεσμα δρα σαν «flying monkey» για τα συμφέροντα της δεύτερης. Είναι αξιοσημείωτη η αύξηση της αλβανικής ήπιας ισχύος και ο αντίκτυπος που έχει στην ελληνική πραγματικότητα, γεγονός που την καθιστά έναν ακόμα μετριοπαθή αντίπαλο στη συστημική σκακιέρα. Φυσικά, δεν θα πρέπει επ’ουδενί να κοιτάμε το δέντρο και να χάνουμε το δάσος. Η αναφορά σαφέστατα είναι στοχευμένη και απευθύνεται στο αναθεωρητικό τουρκικό κράτος, το οποίο ως υποκινητής και εν δυνάμει απειλή του υφιστάμενου status quo δεν χάνει ευκαρία για να «προσβάλει» το κύρος του αντιπάλου προσπαθώντας να καταστήσει το σύνδρομο του μεγάλου γείτονα μια πραγματικότητα.

Η σοβαρότατη πολιτική κρίση που έχει ξεσπάσει στα Σκόπια, έχει αναβαθμίσει τον εν δυνάμει κίνδυνο που μπορεί να προκαλέσει η γείτονα χώρα. Στην πραγματικότητα, η χώρα ταλανίζεται επικίνδυνα μετα απο ρητορικές μίσους, αναφορές για πραξικόπημα και μια de facto καντονοποίηση. Είναι προφανές πως τα Σκόπια αρχίζουν και χάνουν σιγά σιγά την εθνική τους κυριαρχία, πράγμα που μετατρέπει τους Αλβανόφωνους εντός των Σκοπίων, αλλά και γενικότερα τον Σκοπιανό πληθυσμό, σε ένα ανεξέλεγκτο ρεύμα.

Η ευρύτερη περιοχή, θυμίζει αρένα όπου αναμετρώνται ισχυρές δυνάμεις του Διεθνούς Συστήματος όπως η Ρωσία, η Ε.Ε, το NATO και οι Ηνωμένες Πολιτείες.

Η ρωσική πολιτική ηγεσία, θέλει να αποφύγει ένα νέο «Κοσσυφοπέδιο», ενώ τάσσεται κατά της Ε.Ε και του NATO, φοβούμενη την αλβανική επιρροή στο γειτονικό κράτος. Στον αντίποδα, οι θεσμοί στους οποίους εδώ και χρόνια προσπαθούν να ενταχθούν τα Σκόπια, η Ε.Ε και το NATO δηλαδή, ασκούν δριμύτατες πιέσεις για την αποδοχή της κυβέρνησης Ζάεβ, με ανοιχτή παρέμβαση του Αμερικανού πρεσβευτή, ο οποίος προτρέπει τον πρόεδρο Γκεόργκι Ιβάνοφ να αναθέσει τον σχηματισμό κυβέρνησης στους Σοσιαλδημοκράτες και τους Αλβανούς συμμάχους τους.

Ο αναβρασμός λοιπόν που επικρατεί ίσως είναι η χρυσή ευκαιρία για τη συμμετοχή της Ελλάδας στις εξελίξεις και την αναδιαμόρφωση του ήδη υπάρχοντος status quo.

Ίσως είναι η στιγμή όπου η ήπια ισχύς ξεπερνάει κατά πολύ την επιρροή της σκληρής ισχύος και τελικά είναι αυτή που καθορίζει τον νικητή σε μια «σκληρή παρτίδα πόκερ».

Η Ελλάδα θα πρέπει να χρησιμοποιήσει αποτελεσματικά και έξυπνα τη γεωπολιτική της θέση, προβάλλοντας την εικόνας μια σταθερής, δημοκρατικής και αξιόπιστης χώρας, την ώρα που η ισορροπία τείνει να ανατραπεί με σοβαρές συνέπειες για την πάντοτε εύφλεκτη περιοχή των Βαλκανίων, αλλά και την ανάδυση μιας σημαντικής περιφερειακής δύναμης, της Τουρκίας, η οποία πνέει τα λοίσθια σε όλα τα επίπεδα και κινδυνεύει να γίνει κράτος παρίας. Είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για την Ελλάδα να προβάλει τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που διαθέτει εκμεταλλευόμενη καταλλήλως τη δεδομένη συγκυρία, για να αντλήσει οφέλη που αναμφίβολα απώλεσε στο παρελθόν λόγω της αδράνειας και της ριζωμένης ηττοπάθειας που διακατέχει το ελληνικό πολιτικό σύστημα.

Αυξήσεις «φωτιά»από Απρίλιο στα διόδια (Αθήνα – Πάτρα 11,50 ευρώ)

24/03/2017

Στα… ύψη τα διόδια – Αυξήσεις «φωτιά»- Ο χάρτης των νέων διοδίων

Μαζί με τα νέα τμήματα αυτοκινητόδρομων που αναμένεται να παραδοθούν σε λίγες μέρες στην κυκλοφορία, έρχονται και οι ανάλογες προσαυξήσεις στα διόδια και φαίνεται ότι οι οδηγοί θα βάλουν βαθιά το χέρι στην τσέπη.

Μάλιστα αυτό αναμένεται να το διαπιστώσουν πολλοί οδηγοί στις διακοπές του Πάσχα.

 Λίγες μέρες πριν, η επιβεβαίωση του κ. Φάμμελου πως σε Βαρυμπόμπη και Αγιο Στέφανο θα τοποθετηθούν διόδια και μάλιστα πριν ακόμη τελειώσει το 2017 έφερε τρομερές αντιδράσεις από κατοίκους των περιοχών. Βέβαια, το αρμόδιο υπουργείο συνεχίζει να τηρεί σιγήν ιχθύος αλλά ταυτόχρονα και να γιορτάζει τους νέους αυτοκινητόδρομους.

Από Απρίλιο

«Η μεγάλη προσπάθεια ολοκλήρωσης των έργων έχει αποδώσει. Από τις 31 Μαρτίου και μετά παραδίδονται στην κυκλοφορία όλοι οι μεγάλοι αυτοκινητόδρομοι της χώρας, λειτουργικά. Και μέχρι το καλοκαίρι, μέχρι τον Αύγουστο θα έχουν παραδοθεί στην τελευταία τους λεπτομέρεια. Από τις αρχές Απρίλη και κάθε εβδομάδα θα γίνεται μια παράδοση, μεγάλη, των αυτοκινητοδρόμων της χώρας.

Πρώτος δρόμος που παραδίδεται είναι της σήραγγας των Τεμπών, του Πλαταμώνα, και της παράκαμψης του πέταλου του Μαλιακού ολοκληρωμένο στο 100% του έργου.

Δεύτερος αυτοκινητόδρομος που παραδίδεται είναι της Κορίνθου-Πατρών πριν από το Πάσχα, ενώ θα ακολουθήσουν ο αυτοκινητόδρομος Κεντρικής Ελλάδας, ο Ε65 και η Ιόνια Οδός. Πιστεύουμε ότι η χώρα αλλάζει σελίδα, πηγαίνει σε μια νέα γενιά έργων, έργων που θα συμβάλουν στην παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας και στη δίκαιη ανάπτυξη», ανέφερε χαρακτηριστικά ο υπουργός Μεταφορών και Υποδομών, Χρήστος Σπίρτζης.

Ο… χάρτης

Τι φέρνουν όμως ουσιαστικά οι νέοι αυτοκινητόδρομοι; Τα διόδια για Αθήνα – Θεσσαλονίκη ήταν 30,45 (με επιστροφή 60,90) ευρώ. Ο νέος αυτοκινητόδρομος Αιγαίου ανέλαβε να φτιάξει το τμήμα των Τεμπών και σε εκείνη τη διαδρομή οι οδηγοί θα συναντήσουν δύο σταθμούς. Στο Μακρυχώρι, από 1,40 ευρώ που είναι, θα πάει 2,50 ευρώ. Δηλαδή αύξηση 1,10 ευρώ. Στη Λεπτοκαρυά, από 1,90 ευρώ, θα φτάσει τα 3,20 ευρώ. Αύξηση δηλαδή κατά 1,30 ευρώ.

Στη διαδρομή Ρίο – Ιωάννινα, τον νέο δηλαδή αυτοκινητόδρομο της Ιονίας Οδού, το κόστος διοδίων θα φτάνει τα 13 ευρώ (26 με επιστροφή).

Στην Ολυμπία Οδό (Αθήνα – Πάτρα), το κόστος διοδίων θα ανέρχεται στα 11,50 ευρώ.

Στον Ε65 (Ξυνιάδα – Τρίκαλα) οι οδηγοί θα πληρώνουν 13 ευρώ (με επιστροφή 26).

Μία εβδομάδα λοιπόν πριν από την έναρξη της επίσημης παράδοσης τμημάτων των αυτοκινητόδρομων, το υπουργείο Υποδομών με τις εταιρίες παραχώρησης φαίνεται να βγαίνουν και εκτός αρχικού χρονοδιαγράμματος. Η ημερομηνία που είχε συμφωνηθεί για την παράδοση των έργων ήταν η τελευταία μέρα του Μαρτίου, καθώς τότε υποβάλλονται οι τελικές εκθέσεις για την ολοκλήρωση των ενταγμένων στο ΕΣΠΑ 2007-2013 έργων.

Ωστόσο, η επόμενη μέρα δεν θα βρει όλα τα τμήματα των δρόμων λειτουργικά. Παράλληλα οι οδηγοί θα έρθουν προ εκπλήξεως εφόσον θα δουν αυξημένες τις τιμές διοδίων.

Αναλυτικά:

Αθήνα – Πάτρα το κόστος των διοδίων θα είναι 11,50 ευρώ. Οι σταθμοί των διοδίων θα είναι σε:

Ελευσίνα (2,10 ευρώ),
Ισθμός (1,80 ευρώ),
Ζευγολατιό (2,40 ευρώ),
Ρίο (2,40 ευρώ),
θα υπάρχουν και πλευρικοί σταθμοί σε Νέα Πέραμο (1,40 ευρώ), Αγίους Θεοδώρους (0,50 ευρώ) και Πάχη (0,90 ευρώ).

Αντίρριο – Ιωάννινα το κόστος των διοδίων θα είναι 12,45 ευρώ και θα υπάρχουν σταθμοί σε: Κλόκοβα, Αγγελόκαστρο, Μενίδι και Τέροβο, αλλά και πλευρικοί σταθμοί διοδίων σε Γαυρολίμνη, Μεσολόγγι, Κουβαρά, Άρτα και Γοργόμυλο.
Αθήνα προς Θεσσαλονίκη το κόστος των διοδίων θα είναι 30,45 ευρώ.Θα δημιουργηθούν νέοι σταθμοί διοδίων σε Μακρυχώρι (2,50 ευρώ) και Λεπτοκαρυά (3,20 ευρώ)

Στη Θεσσαλία ο νέος δρόμος Ξυνιάδα – Τρίκαλα θα έχει κόστος διοδίων 5,05 ευρώ με δυο σταθμούς σε Τρίκαλα και Σοφάδες ενώ σε δεύτερη φάση θα προστεθούν άλλοι δυο σταθμοί σε Λιανοκλάδι και Οξύνεια με κόστος 7,95 ευρώ.-

Πηγή: Ελεύθερος Τύπος

K. Βαρβαρέσος, ένας Μετριοπαθής οικονομολόγος με ενόραση-Ο πολιτικός που εξυμνήθηκε και λοιδορήθηκε για τις απόψεις του

23/03/2017

K. Βαρβαρέσος, ένας οικονομολόγος με ενόραση

Του Χ. Α. Παπαδημητριου ( Γράφτηκε την 02.02.2003  )

Πενήντα χρόνια μετά, οι αναλύσεις, τα σχόλια και οι προτάσεις του Κυριάκου Βαρβαρέσου, όπως καταγράφηκαν στην «Εκθεσι επί του Οικονομικού Προβλήματος της Ελλάδος», παραμένουν εκπληκτικά επίκαιρες.

Και όμως τίποτε, από μια πρώτη ματιά, δεν μοιάζει με εκείνη την εποχή. Αλλα μεγέθη, άλλα πρόσωπα, άλλες διεθνείς ισορροπίες, άλλο θεσμικό περιβάλλον. Από την άλλη όμως, το ζητούμενο παρέμεινε ίδιο: η Ελλάδα δεν τολμά να επιχειρήσει τη βαθιά διαρθρωτική μεταβολή, αποφεύγει να εγκαταστήσει μια βαθύτερη δημοκρατία, αποστρέφεται την καθαρή επιχειρηματική δράση, αποδέχεται την άνιση κατανομή του εισοδήματος. Με δύο λόγια, απομακρύνει την αναμέτρησή της με τα κύρια «μέτωπα», που είχε ήδη εντοπίσει ο Βαρβαρέσος.

Οι προτάσεις Βαρβαρέσου «ερρίφθησαν στην πυρά», από αριστερά και δεξιά, πριν μπουν, οι σύγχρονοί του, στον κόπο να τις αξιολογήσουν. Ενα ακόμη κοινό χαρακτηριστικό με άλλες προσπάθειες ειλικρινούς αντιμετώπισης της νεοελληνικής πραγματικότητας. Ζήλιες, πολιτικές σκοπιμότητες, κομματικές παρέες και κατεστημένα της εποχής βιάστηκαν να κλείσουν μια συζήτηση, που ενοχλούσε όσους έστρωναν το τραπέζι για το μεταπολεμικό φαγοπότι.

Τι ζήτησε όμως ο Βαρβαρέσος; Στην εξαιρετική εισαγωγή τού καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Κώστα Κωστή, σημειώνονται τρεις «λειτουργικοί» στόχοι-προϋποθέσεις της ανάπτυξης. Πρώτον, η ανάκτηση νομισματικής σταθερότητας. Σταθεροποίηση του νομίσματος και τιθάσευση του πληθωρισμού. Και τότε, όπως ευτυχώς και πρόσφατα, ο μόνος στόχος που αντιμετωπίστηκε με σοβαρότητα. Αφού, προηγουμένως, από το 1972 έως πρόσφατα, είχαμε ξεχάσει την αξία του απλού αυτού κανόνα. Στα τριάντα χρόνια που πέρασαν μεταθέσαμε συχνά την αντιμετώπιση του πληθωρισμού, συμβιβαστήκαμε μέσω των τιμαριθμικών αναπροσαρμογών, των υποτιμήσεων και της διολίσθησης. Ακόμη σήμερα, είμαστε έτοιμοι να πράξουμε με τις πιο απλές δικαιολογίες και θα το πράτταμε αν δεν είχαμε την υποχρεωτική πειθαρχία της Ευρωζώνης.

Δεύτερος στόχος, τα δημόσια οικονομικά. Μεγάλα ελλείμματα, σπατάλες και διόγκωση και ανικανότητα των κρατικών υπηρεσιών, φοροδιαφυγή, κομματισμός και χρηματισμός, προβλήματα επίκαιρα. Ο Βαρβαρέσος ζητάει την αναδιοργάνωση του κράτους. «Είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι και εις το μέλλον ουδεμία πραγματική βελτίωσις των οικονομικών της χώρας θα καταστή δυνατή, εφ’ όσον δεν αντιμετωπίζεται το βασικόν τούτο πρόβλημα της πλημμελώς λειτουργούσης διοικητικής μηχανής», υπογραμμίζει.

Η ξένη βοήθεια

Ο Βαρβαρέσος ξεκινά από θέση διαμετρικά αντίθετη από εκείνη που είχαν πολλοί στην εποχή του, εξηγεί ο Κώστας Κωστής. Θέλει την Ελλάδα να πάψει να εξαρτάται από τη ξένη βοήθεια. Γιατί γνωρίζει ότι η αμερικανική (τότε) συνδρομή σύντομα θα εξαντληθεί. Αλλά και γιατί αντιλαμβάνεται τις πολιτικές επιπτώσεις, που προσλαμβάνει η διατήρηση κάθε μορφής εξάρτησης. Πενήντα χρόνια μετά, η Ελλάδα έχει τη δυνατότητα να εκμεταλλεύεται τη συνεχιζόμενη εικοσαετή ευρωπαϊκή βοήθεια και όμως συνεχίζει να συμπεριφέρεται ως να επρόκειτο τούτη να κρατήσει για πάντα.

Η άθλια κρατική διοίκηση απασχολεί τον Βαρβαρέσο, για δύο ακόμη λόγους. O πρώτος συνδέεται με την κακή εκμετάλλευση της εξωτερικής βοήθειας, που οδηγεί, σημειώνει, σε πλουτισμό των ήδη ευπόρων επιχειρηματιών. O δεύτερος λόγος αφορά την αδυναμία του κράτους να καθοδηγήσει αναπτυξιακά έργα, να ιδρύσει και να διαχειριστεί μονάδες βαριάς βιομηχανίας. Κατηγορήθηκε γι’ αυτό: πως δεν ήθελε τη βιομηχανία και τα ενεργειακά έργα. Ενώ εκείνο που, με σαφήνεια, ζητάει είναι η συμμετοχή των επιχειρηματιών, με δικά τους κεφάλαια, στις βιομηχανίες οι οποίες θα ιδρυθούν με την κρατική βοήθεια. Επιχειρήσεις που δεν θα «απαιτούν» προστασία από τον διεθνή (αλλά και τον εσωτερικό) ανταγωνισμό. Οι νέες βιομηχανίες πρέπει να παράγουν προϊόντα ανταγωνιστικά σε διεθνές επίπεδο, επιμένει. Το αντίθετο, προειδοποιεί, οδηγεί σε υψηλό κόστος παραγωγής και μεγάλα κέρδη, δηλαδή «εις την αύξησιν της εν τη χώρα κρατούσης ανισότητος εν τη κατανομή του εθνικού εισοδήματος, την όξυνσιν των κοινωνικών αντιθέσεων και την δημιουργίαν συνεχών πιέσεων δι’ αυξήσεις μισθών και διά παροχήν προστασίας προς τον γεωργικόν πληθυσμόν».

Μετριοπαθής

Ο Κυριάκος Βαρβαρέσος είναι ρεαλιστής. Οι στόχοι του είναι μετριοπαθείς. Βλέπει μια χώρα φτωχή, με μικρή αγορά και δεν διστάζει να το παραδεχθεί. «Διά να υπάρξη μεγάλη αγορά δέον ο επιχειρηματίας να αρκήται εις μικρόν κατά μονάδα κέρδος και να καταβάλη συντόνους και συνεχείς προσπαθείας προς μείωσιν του κόστους παραγωγής, διότι ούτω μόνον είναι δυνατόν τα παραγόμενα είδη να καταστούν προσιτά εις τα λαϊκάς μάζας». Αυτό το τελευταίο αποτελεί κυρίαρχο μέλημα των προτάσεών του. Οπως σημειώνει ο κ. Κωστής, «δεν βλέπει το ελληνικό οικονομικό πρόβλημα αποκλειστικά ως μια διαδικασία κεφαλαιακής συσσώρευσης, αλλά ως ανάγκη βελτίωσης του βιοτικού επιπέδου της χώρας», λόγω χαμηλού εθνικού εισοδήματος και υψηλής ανεργίας.

Επιλέγει ως τρίτο στόχο, λοιπόν, να υποστηρίξει την ανάγκη βελτίωσης και σημαντικής αύξησης, κατά προτεραιότητα, της γεωργικής παραγωγής και του γεωργικού εισοδήματος. O διπλός αυτός στόχος «πρέπει να κατέχη πρωτεύουσαν θέσιν εις παν πρόγραμμα αναπτύξεως των πτωχοτέρων χωρών αν σκοπός είναι η εξύψωσις του βιοτικού επιπέδου των λαϊκών τάξεων». Και προτείνει μέτρα για τη βελτίωση των αποδόσεων, την αύξηση των καλλιεργησίμων εκτάσεων. Με παράλληλη όμως αύξηση της βιομηχανικής παραγωγής. Ωστε η μεν πρώτη να «θρέφει» τις ανάγκες εσωτερικής κατανάλωσης, ενώ η δεύτερη θα απασχολεί μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, αποσκοπώντας πάντως και κυρίως στις εξαγωγές.

Η εμμονή πολλών, την εποχή εκείνη αλλά και αργότερα, στη δημιουργία βαριάς βιομηχανίας ήταν, ίσως, ο κύριος λόγος απόρριψης της Εκθεσης. Και όμως: αρκεί να αναλογιστούμε το ανυπολόγιστο κόστος που πλήρωσε ο ελληνικός λαός, υπό τη μορφή απαλλαγών, επιδοτήσεων και ρύθμισης δανείων ακόμη και καταστροφών, προκειμένου να υποστηρίξει την ανάπτυξη βαριάς βιομηχανίας, χωρίς να υπάρξει σχέδιο σταδιακής προσαρμογής σε ένα υψηλότερο παραγωγικό πρότυπο για να κατανοήσουμε την ακρίβεια των επιφυλάξεων, που εκφράζει ο Βαρβαρέσος. Για τον ίδιο λόγο άλλωστε προτάσσει, προφητικά, την υποστήριξη της οικοδομικής δραστηριότητας, «Εάν κατωρθώναμεν να (την) διπλασιάσωμεν θα είχομεν σχεδόν λύσει το πρόβλημα της εργατικής απασχολήσεως», αφού στον κλάδο αυτόν «η ανάγκη μηχανικών μέσων είναι μικροτέρα και η χρησιμοποίησις αμέσου εργασίας μεγαλυτέρα».

Ο Βαρβαρέσος δεν αγνοεί τα αγαθά της βαριάς βιομηχανίας, την οποία υπερασπίζονται όλοι σχεδόν οι διεθνείς και εγχώριοι παράγοντες. Κυρίως γιατί το κυρίαρχο μοντέλο θέλει τις μικρότερες χώρες να ομοιάσουν στις ήδη μεγάλες βιομηχανικές χώρες. Σημειώνει όμως πως η υψηλή απόδοση «δεν οφείλεται μόνον εις την χρησιμοποίησιν συγχρόνων τεχνικών μέσων αλλά και εις την ύπαρξιν σειράς ολοκλήρου ευνοϊκών προϋποθέσεων, αι οποίαι ελλείπουν εις τας πτωχοτέρας χώρας», αφού άλλωστε η χρήση των μέσων αυτών «είναι το αποτέλεσμα, ουχί η αιτία, της υπάρξεως των ευνοϊκών όρων παραγωγής».

Η οικονομική πρόοδος, σημειώνει προσφυώς, δεν χρειάζεται «μόνον υλικά μέσα αλλά και εμπιστοσύνη, αισιοδοξία, δημιουργικότης». Το βιοτικό επίπεδο δεν ορίζεται μόνον από τα υλικά αγαθά, αλλά και από την «ποιότητα των υπό του Κράτους παρεχομένων υπηρεσιών» σημειώνει, για να καταλήξει στο αξεπέραστο: «O πολίτης όστις ταλαιπωρείται εις τα Υπουργεία υποφέρει όσον και ο μη καλός σιτιζόμενος».

Ο Βαρβαρέσος ξεκινά από διαφορετική αφετηρία. Θέλει να αντιμετωπίσει την κατάσταση που θα προκύψει με τη διακοπή της αμερικανικής βοήθειας, γεγονός που «επιβάλλει να αναθεωρήσωμεν ριζικώς την επί του ζητήματος της οικονομικής αναπτύξεως στάσιν μας». Καταγγέλλει όσους δεν βλέπουν το πρόβλημα που υπάρχει λόγω συνηθειών και νοοτροπίας, που συνεχίζονται μετά την Κατοχή, οι οποίοι «εμφανίζουν την Ελλάδα ως μιαν χώραν όπου συνδυάζεται η απληστία και η αδιαφορία διά τας ανάγκας του συνόλου αφ’ ενός και ο φόβος και η απαισιοδοξία διά το μέλλον της χώρας αφ’ ετέρου».

Αξίζει να κλείσουμε τη μικρή αυτή αναφορά, μεταφέροντας αυτούσια την παράγραφο με την οποία τελειώνει την Εκθεσή του ο ίδιος ο Βαρβαρέσος: «Εγώ δεν πιστεύω εις την εικόνα αυτήν της πατρίδος μου. Πιστεύω εις μίαν άλλην Ελλάδα, την Ελλάδα των εντίμων, εργατικών και ολιγαρκών Ελλήνων. Πιστεύω επί πλέον ότι η Ελλάς αυτή θα επικρατήση και θα επιβληθή εν τέλει και διά τούτο είμαι αισιόδοξος διά το μέλλον της χώρας».

Υπάρχει, μήπως, κάποιος πολιτικός που θα μπορούσε, σήμερα, πενήντα χρόνια μετά, να υιοθετήσει, με πειθώ, ειλικρίνεια και αποφασιστικότητα, την «κραυγή» Βαρβαρέσου; Ισως!

Φυσιογνωμία της Οικονομικής Επιστήμης

Ο Κυριάκος Βαρβαρέσος (1884-1957) υπήρξε μία από τις σημαντικότερες φυσιογνωμίες της ελληνικής οικονομικής επιστήμης. Σπούδασε στην Αθήνα και στη Γερμανία. Το 1923 εξελέγη ομοφώνως καθηγητής Πολιτικής Οικονομίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Διετέλεσε υπουργός Οικονομικών το 1932 και διοικητής της Τραπέζης της Ελλάδος (Ιανουάριος 1939 – Σεπτέμβριος 1944 και Ιανουάριος 1945 – Σεπτέμβριος 1945). Το 1945 ανέλαβε καθήκοντα οικονομικού συμβούλου στη Διεθνή Τράπεζα στην Ουάσιγκτον, θέση την οποία διατήρησε μέχρι το τέλος της ζωής του. Οικονομολόγος με σπάνια θεωρητική κατάρτιση, με ασυνήθιστη αφοσίωση στην πράξη της οικονομικής πολιτικής, αναδείχθηκε σε έναν από τους διαπρεπέστερους δημόσιους άνδρες της χώρας.-

-kathimerini.gr


Το vima.gr, έγραψε    12/03/2017

Κυριάκος Βαρβαρέσος: Ο πολιτικός που εξυμνήθηκε και λοιδορήθηκε για τις απόψεις του

Η παρουσίαση της βιογραφίας μιας από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες στον χώρο της οικονομικής σκέψης, που εκδίδεται από το Κέντρο Πολιτισμού της Τράπεζας της Ελλάδος

Κυριάκος Βαρβαρέσος: Ο πολιτικός που εξυμνήθηκε και λοιδορήθηκε για τις απόψεις του
Στο γραφείο του στην Τράπεζα της Ελλάδος, δεκαετία του 1930


ΑνδρέαςΚακριδής
Κυριάκος Βαρβαρέσος H βιογραφία ως οικονομική ιστορία
Εκδοση του Κέντρου Πολιτισμού, Έρευνας και Τεκμηρίωσης της Τράπεζας της Ελλάδος

Η βιογραφία του Κυριάκου Βαρβαρέσου, η δεύτερη κατά σειρά (μετά από εκείνη του Εμμανουήλ Τσουδερού) βιογραφία διοικητών της Τράπεζας της Ελλάδος, είναι η νέα έκδοση του Κέντρου Πολιτισμού, Ερευνας και Τεκμηρίωσης της Τράπεζας της Ελλάδος. Ο Βαρβαρέσος (1884-1957) είναι μια από τις πιο ενδιαφέρουσες προσωπικότητες στον χώρο της οικονομικής σκέψης και πολιτικής της Ελλάδας του 20ού αιώνα.

Ανώτερος δημόσιος υπάλληλος και αργότερα καθηγητής, υπουργός Οικονομικών κατά την πτώχευση του 1932, υποδιοικητής και μετέπειτα διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος έως το 1946, υπουργός της εξόριστης κυβέρνησης στη διάρκεια της Κατοχής και αντιπρόεδρος της κυβέρνησης το 1945, υπεύθυνος για την πλέον φιλόδοξη σταθεροποιητική προσπάθεια της μεταπολεμικής οικονομίας, ο Βαρβαρέσος συνέδεσε το όνομά του με τις πιο κρίσιμες οικονομικές εξελίξεις μιας ολόκληρης εποχής.

Λιγότερο γνωστή, αλλά εξίσου ενδιαφέρουσα ήταν η δράση του στο διεθνές προσκήνιο. Από το Συνέδριο της Ειρήνης μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο, όπου συμμετείχε ως απλός σύμβουλος, μέχρι το Bretton Woods, όπου προΐστατο της ελληνικής αποστολής, ο Βαρβαρέσος ήταν παρών σε όλες τις σημαντικές διεθνείς συναντήσεις της εποχής του. Διαπραγματεύθηκε τον διακανονισμό του ελληνικού χρέους, τις εμπορικές συμφωνίες του Μεσοπολέμου και τη μεταπολεμική βοήθεια. Απέκτησε τη φήμη του οξυδερκούς εμπειρογνώμονα και ικανού διαπραγματευτή. Στηρίχθηκε στη φήμη αυτή, το 1946, για να εκλεγεί στο πρώτο συμβούλιο της Παγκόσμιας Τράπεζας στην Ουάσιγκτον, όπου και παρέμεινε μέχρι τον θάνατό του, το 1957.

Ο Βαρβαρέσος είναι γνωστός και για την περίφημη Εκθεση επί του Οικονομικού Προβλήματος της Ελλάδος, ένα μακροσκελές κείμενο που υπέβαλε στην κυβέρνηση Πλαστήρα το 1952, με τις προτάσεις του για τη σταθεροποίηση και την ανάπτυξη της ελληνικής οικονομίας.  Παρά τη σημασία της, η Εκθεση δεν παύει να αποτελεί ένα από τα τελευταία έργα του – ψηφίδα μιας πολύ μεγαλύτερης εικόνας του ανθρώπου, που παρουσιάζεται συχνά διαθλασμένη και αντιφατική. Ο ίδιος κατηγορήθηκε τόσο για συντηρητισμό όσο και για ριζοσπαστισμό· βαφτίστηκε σωτήρας αλλά και οικονομικός δικτάτορας· εξυμνήθηκε και λοιδορήθηκε. Στη σύγχρονη ιστοριογραφία τον συναντάμε άλλοτε ως νοσταλγό του παρελθόντος, εκπρόσωπο του παλιού κατεστημένου, και άλλοτε ως πρωτοπόρο, υπερασπιστή των λαϊκών στρωμάτων, τον μόνο που τόλμησε να συγκρουσθεί με την καθεστηκυία τάξη. Οι απόψεις αυτές μαρτυρούν περισσότερα για τις ιδεολογικές προτιμήσεις των εκφραστών τους, παρά για τον ίδιο τον Βαρβαρέσο· καμία δεν αποδίδει την πραγματική εικόνα του ανθρώπου και της εποχής του.

Αυτή την εικόνα προσπάθησε να ανασυνθέσει ο συγγραφέας κ. Ανδρέας Κακριδής, σκοπός του οποίου δεν ήταν να γράψει απλώς μια βιογραφία αλλά να ανοίξει ένα παράθυρο στις αγωνίες, στις επιτυχίες και στις απογοητεύσεις τεσσάρων δεκαετιών ελληνικής οικονομικής ιστορίας. «Το Βήμα» δημοσιεύει σήμερα απόσπασμα από το βιβλίο «Κυριάκος Βαρβαρέσος: η βιογραφία ως οικονομική ιστορία», η παρουσίαση του οποίου θα γίνει την προσεχή Τετάρτη 15 Μαρτίου.

Η «μάχη της δραχμής» και ο κανόνας του χρυσού

«Στις παρυφές τις Ακρόπολης, ανάμεσα στο Μνημείο του Λυσικράτη και την Διονυσίου Αρεοπαγίτου, βρίσκεται η οδός Βύρωνος, ένα στενό δρομάκι με κομψές διώροφες κατοικίες, που το καλοκαίρι γεμίζει πλανόδιους πωλητές και τουρίστες. Στον αριθμό 17 στέκει ένα λιτό, μακρόστενο σπίτι με τέσσερα παράθυρα προς τον δρόμο και μια πίσω αυλή, κρυμμένη από τα αδιάκριτα μάτια των περαστικών. Εκεί, στις 4 Μαρτίου 1884, ξεκίνησε τη ζωή του ο πρωταγωνιστής της ιστορίας μας, Κυριάκος Βαρβαρέσος.

» […] ο Κυριάκος έπαιζε πιάνο και μιλούσε από μικρός αγγλικά, γαλλικά και γερμανικά. Οι γονείς του είχαν γνώσεις δημοτικού, απέδιδαν ωστόσο ιδιαίτερη σημασία στη μόρφωση των νέων – αγοριών και κοριτσιών. […] Οι λιγοστές φωτογραφίες της εποχής δείχνουν έναν ψηλόλιγνο νέο με ένα ήρεμο, ίσως και ελαφρά περιπαικτικό, βλέμμα. Αν το Πανεπιστήμιο του Βερολίνου τού επέτρεψε να γνωρίσει τον Adolph Wagner, η βασιλική όπερα του Μονάχου τον έφερε για πρώτη φορά σε επαφή με τον Richard Wagner, του οποίου η μουσική τον συνόδευε για την υπόλοιπη ζωή του».


Η πρόταση  

«Το καλοκαίρι του 1931 η παγκόσμια οικονομία διένυε μία από τις χειρότερες χρονιές της ύφεσης. […] Η Αγγλία αποφάσισε να εγκαταλείψει τον κανόνα του χρυσού και να υποτιμήσει τη στερλίνα. Ηταν η πρώτη φορά, από το 1717, που το βρετανικό νόμισμα βρισκόταν εκτός χρυσού σε καιρό ειρήνης.

» […] Ο Βαρβαρέσος έτυχε να βρίσκεται στο Λονδίνο για υπηρεσιακούς λόγους. Τις επόμενες ημέρες έσπευσε να συναντηθεί με στελέχη της Τράπεζας της Αγγλίας και τηλεγράφησε στην Αθήνα, προτείνοντας την άμεση εγκατάλειψη της χρυσής βάσης και την πρόσδεση της δραχμής στη στερλίνα. Ενδεχόμενη παραμονή της χώρας στον κανόνα του χρυσού θα εξέθετε την Τράπεζα της Ελλάδος σε σημαντικές πιέσεις, τις οποίες ήταν αδύνατο να αντέξει με τα υφιστάμενα αποθέματα. […] Αυτό που πρότεινε δεν ήταν η πλήρης απαγκίστρωση του εθνικού νομίσματος, αλλά η αγκίστρωση σε έναν χαμηλότερο – και άρα πιο εύκολα υποστηρίξιμο – στόχο. Ανήμπορη να μείνει για πολύ ακόμα στη βάρκα του χρυσού, η δραχμή όφειλε να μεταπηδήσει στο σωσίβιο της στερλίνας, πριν αυτό απομακρυνθεί πολύ από τα κύματα.

» Στην Αθήνα το κλίμα ήταν πολύ διαφορετικό. Πλησιάζοντας στο τέλος της τετραετίας, η κυβέρνηση ήταν απρόθυμη να τροφοδοτήσει με βέλη τη φαρέτρα των πολιτικών της αντιπάλων, εγκαταλείποντας ένα από τα θεμέλια της οικονομικής της πολιτικής. […] Ετσι, στις 21 Σεπτεμβρίου, η Τράπεζα της Ελλάδος ανακοίνωσε την αποσύνδεση της δραχμής από τη λίρα και την πρόσδεσή της στο δολάριο. Ο κύβος είχε ριφθεί: η δραχμή θα έδινε τη μάχη να κρατηθεί στον χρυσό.

» Η μάχη ήταν άνιση. Από την πρώτη κιόλας ημέρα επικράτησε πανικός, με αποτέλεσμα τη μαζική φυγή κεφαλαίων. Εκτεταμένες ρευστοποιήσεις τίτλων προκάλεσαν απώλειες στο Χρηματιστήριο της Αθήνας, το οποίο και ανέστειλε τη λειτουργία του για πέντε ημέρες· τελικά, παρέμεινε κλειστό επί 15 μήνες. Ταυτόχρονα, πολλοί έτρεξαν να αποσύρουν τα χρήματά τους από τις τράπεζες και να τα μετατρέψουν σε συνάλλαγμα. Μέχρι το τέλος της εβδομάδας, η Τράπεζα της Ελλάδος είχε διαθέσει πάνω από 3,6 εκατ. Συνεδριάζοντας εκτάκτως το Σαββατοκύριακο, το υπουργικό συμβούλιο αποφάσισε να αναστείλει την εξαργύρωση των τραπεζογραμματίων και να επιβάλει περιορισμούς στις εισαγωγές. Σε μια προσπάθεια να καθησυχάσει τον κόσμο, η κυβέρνηση διακήρυξε την προσήλωσή της στη σταθεροποίηση. Μάταια όμως· στους δρόμους της Αθήνας εμφανίστηκαν οι πρώτοι πράκτορες που εμπορεύονταν «μαύρο» συνάλλαγμα, σε τιμές πολύ ακριβότερες από τις επίσημες. Η δραχμή είχε αρχίσει ήδη να απομακρύνεται από τον χρυσό».

Η Αντιπροεδρία και το «πείραμα» του 1945

«Ο μόνος που φαινόταν να μιλάει την ίδια γλώσσα με τους ξένους συμβούλους ήταν ο Βαρβαρέσος. Οπως μετέφερε ο βρετανός πρέσβης στο Foreign Office, ο διοικητής της Τράπεζας της Ελλάδος τούς «είχε εντυπωσιάσει όλους με την ενέργεια και τη σύνεση που επιδείκνυε σε οικονομικά και χρηματοδοτικά ζητήματα». Ετσι, τον Φεβρουάριο του 1945, η βρετανική διπλωματία άρχισε να εξετάζει το ενδεχόμενο αξιοποίησης του Βαρβαρέσου στο οικονομικό επιτελείο. Το όνομά του μάλιστα θα προταθεί ακόμα και για την πρωθυπουργία της χώρας, για να απορριφθεί λίγο αργότερα από τον Churchill, που θεωρούσε ότι η παρατεταμένη απουσία του στο εξωτερικό τον καθιστούσε ακατάλληλο να διαδεχθεί τον Πλαστήρα. Η λύση που προκρίθηκε ήταν η ανάληψη της Αντιπροεδρίας της κυβέρνησης, μαζί με την ευθύνη για τη χάραξη της οικονομικής πολιτικής.

Το πρώτο εμπόδιο που έπρεπε να καμφθεί ήταν οι αντιρρήσεις του ίδιου του Αντιβασιλέα. Ο Δαμασκηνός μπορεί να τον εκτιμούσε, θεωρούσε ωστόσο την ανάθεση της Αντιπροεδρίας στον Βαρβαρέσο «πολιτικά δύσκολη». Στελέχη της κυβέρνησης Πλαστήρα έβλεπαν την ενδυνάμωσή του με κακό μάτι, πόσω μάλλον στον βαθμό που ήταν αντίθετη στις δικές τους πολιτικές φιλοδοξίες.

Το βράδυ της 15ης Φεβρουαρίου, ο Δαμασκηνός δεξιώθηκε την πολιτική ηγεσία και τους ξένους αξιωματούχους στο σπίτι του. Μετά το δείπνο, οι δύο βρετανοί υπουργοί, Eden και Macmillan, συνοδευόμενοι από τον πρέσβη και τους συμβούλους τους, αποσύρθηκαν σε ένα δωμάτιο με τον Πλαστήρα, τον Σιδέρη και τον υπουργό Εξωτερικών Ιωάννη Σοφιανόπουλο, για να συζητήσουν τις οικονομικές εξελίξεις. Ο Σιδέρης αγόρευσε εκ νέου υπέρ της αύξησης της βοήθειας, ενώ οι Βρετανοί επανέλαβαν πως η ελληνική κυβέρνηση όφειλε να αναλάβει τις ευθύνες της και να αντιμετωπίσει τα εσωτερικά προβλήματα με αποφασιστικότητα, αντί να αναζητεί όλες τις λύσεις στο εξωτερικό. Η συνάντηση κρατούσε ήδη πάνω από μία ώρα, χωρίς να οδηγεί πουθενά· στη διάρκεια μιας μακροσκελούς παρένθεσης για τον αριθμό των φορτηγών που κυκλοφορούσαν στη χώρα, ο Eden έχασε την υπομονή του: διακόπτοντας τον Σιδέρη, εξήγησε πως η συζήτηση δεν είχε νόημα εφόσον ο έλληνας υπουργός δεν έπαιρνε από λόγια. Το κλίμα στο δωμάτιο βάρυνε απότομα. Ο Eden έφυγε εκνευρισμένος για να πάει να βρει τον Δαμασκηνό και να του μεταφέρει τι είχε συμβεί· ο μακαριότατος γέλασε και άφησε να εννοηθεί ότι συμφωνούσε πως το σωστό θα ήταν να προετοιμαστεί ο διορισμός του Βαρβαρέσου.

Στα τέλη Αυγούστου, ο έλεγχος τιμών κατέρρευσε. Τα περισσότερα αγαθά εξαφανίστηκαν από την αγορά – τουλάχιστον στις επίσημες τιμές – ενώ η χρυσή λίρα εκτοξεύτηκε σε νέα ύψη. Η κυβέρνηση ενίσχυσε την αγορανομία και απείλησε τους παραβάτες με αυστηρότερες ποινές· το ελαιόλαδο μετατράπηκε σε κρατικό μονοπώλιο.

» […] Ο Βαρβαρέσος βρέθηκε σε αδιέξοδο. Μέρα με τη μέρα, οι αντιδράσεις του γίνονταν πιο σπασμωδικές – ενδεικτικές τόσο της πολιτικής του απομόνωσης όσο και της προσωπικής του εξάντλησης. Απογοητευμένος από την έλλειψη κατανόησης εκ μέρους των Αγγλων, θεώρησε πως η βρετανική διπλωματία τον είχε εγκαταλείψει. Αγανακτισμένος από τις αντιδράσεις των αντιπάλων του, επανέλαβε τις κατηγορίες εναντίον των επιχειρηματικών συμφερόντων που αντιστρατεύονταν τη σταθεροποίηση. Ο ΣΕΒ πέρασε στην αντεπίθεση: σε ανοιχτή επιστολή του προς τον Πρωθυπουργό, κατηγόρησε τον Βαρβαρέσο για μονομερείς ενέργειες και απροθυμία να συνεργαστεί. Σχεδόν ταυτόχρονα, αρκετές εφημερίδες επιτέθηκαν με σφοδρότητα εναντίον του Αντιπροέδρου της κυβέρνησης. Ενώ ο Ριζοσπάστης και η Ελεύθερη Ελλάδα παρουσίαζαν τον «μεγαλοτραπεζίτη κ. Βαρβαρέσο» ως υπηρέτη της «ολιγαρχίας του πλούτου», οι εφημερίδες της Δεξιάς τον χαρακτήριζαν «σύμμαχο των κομμουνιστών». Σε μία ύστατη προσπάθεια να σταθεροποιήσει την αγορά, το υπουργείο Εφοδιασμού εξέδωσε νέες, δρακόντειες αγορανομικές διατάξεις και κάλεσε τις επιχειρήσεις να προχωρήσουν στην άμεση δήλωση των αποθεμάτων τους. Οι τιμές συνέχισαν να ανεβαίνουν. Τα ράφια παρέμειναν άδεια. Ο έλεγχος της κατάστασης είχε χαθεί οριστικά.

»Το απόγευμα της 1ης Σεπτεμβρίου 1945, ο Βαρβαρέσος υπέβαλε την παραίτησή του από την Αντιπροεδρία και το υπουργείο Εφοδιασμού. Λίγα εικοσιτετράωρα αργότερα, η κυβέρνηση ανακοίνωσε την αναστολή των διατιμήσεων. Τα προϊόντα επέστρεψαν στην αγορά. Το ίδιο και ο υπερπληθωρισμός. Το «πείραμα» Βαρβαρέσου είχε αποτύχει».

Aπάτη μέσω υπολογιστή σε βάρος πελατών ελληνικών τραπεζών

23/03/2017

Μεγάλη απάτη μέσω υπολογιστή σε βάρος πελατών τραπεζών: Κυβερνοεγκληματίες υπέκλεπταν στοιχεία μέσω «phishing»

PHISHING

Την τεχνική του «phishing» χρησιμοποιούσαν επιτήδειοι κυβερνοεγκληματίες για σκοπούς μεγάλης απάτης σε βάρος πελατών τραπεζών, για την οποία σχηματίστηκε δικογραφία τακτικής διαδικασίας για απόπειρα απάτης με υπολογιστή κατά συρροή από τη Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.

Όπως ανακοινώθηκε από την αστυνομία, η διερεύνηση της υπόθεσης ξεκίνησε ύστερα από καταγγελίες πολιτών για απατηλά – παραπλανητικά μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου που λάμβαναν, με τα οποία γινόταν προσπάθεια αλίευσης προσωπικών δεδομένων, οικονομικής φύσεως, μέσω απατηλών ιστοσελίδων.

Τα εν λόγω μηνύματα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, ενημέρωναν τους παραλήπτες ότι δήθεν επίκειται τραπεζική συναλλαγή σε βάρος τους, μέσω ηλεκτρονικής υπηρεσίας που προσφέρεται από ελληνική τράπεζα, για την ακύρωση της οποίας, οι παραλήπτες έπρεπε να ακολουθήσουν διάφορους συνδέσμους (links) που υποτίθεται ότι θα τους μετέφεραν στον ιστότοπο της τράπεζας. Ωστόσο δρομολογούνταν σε ιστοσελίδες αλίευσης προσωπικών δεδομένων (phishing sites) με στόχο την αθέμιτη απόκτηση των προσωπικών τους δεδομένων.

Ειδικότερα, μέσω των μηνυμάτων προέτρεπαν τους παραλήπτες, να εισάγουν προσωπικά τους στοιχεία, όπως όνομα χρήστη και κωδικό πρόσβασης για τις υπηρεσίες ηλεκτρονικής τραπεζικής (e-banking) καθώς και στοιχεία πιστωτικών καρτών, έτσι ώστε οι διαχειριστές-δράστες αυτών των ιστοσελίδων να αποκτήσουν πρόσβαση σε αυτά τα δεδομένα.

Η Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών παρήγγειλε τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης, για τη διερεύνηση των καταγγελλομένων καθώς και τη χορήγηση των απαραίτητων στοιχείων και δεδομένων από τους αρμόδιους παρόχους τηλεπικοινωνιών και υπηρεσιών του διαδικτύου.

Από τη Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, διενεργήθηκε έρευνα των ψηφιακών στοιχείων και δεδομένων και ιδίως των «phising sites». Από την έρευνα αυτή προέκυψαν δύο αλλοδαπές εταιρείες διαχείρισης-φιλοξενίας (hosting) των επίμαχων ιστοσελίδων με έδρα σε χώρες του εξωτερικού και απεστάλησαν αιτήματα προς τις εμπλεκόμενες αλλοδαπές Αρχές για τις δικές τους ενέργειες.

Η σχηματισθείσα δικογραφία τακτικής διαδικασίας θα υποβληθεί στην Εισαγγελία Πρωτοδικών Αθηνών.

Οδηγίες προς ναυτιλομένους

Με αφορμή τη συγκεκριμένη υπόθεση, η Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος, ενημερώνει τους πολίτες να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί στην περίπτωση που λάβουν μέσω του διαδικτύου, τέτοιου είδους μηνύματα, για την αποφυγή πιθανής εξαπάτησης τους.
Επιπλέον συστήνει και προτρέπει τους χρήστες του διαδικτύου:

  • Να μην ανταποκρίνονται ούτε να απαντούν σε τέτοιου είδους ηλεκτρονικά μηνύματα μέσω των οποίων μπορεί ακόμη να ζητούνται και προσωπικά δεδομένα ή οικονομικά στοιχεία.

  • Να μην αποστέλλουν μέσω μηνυμάτων ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, προσωπικά τους στοιχεία (ταυτότητα, διαβατήριο κ.τ.λ.), οικονομικά δεδομένα (αριθμούς τραπεζικών λογαριασμών, προσωπικούς κωδικούς (ΡΙΝ numbers) κ.τ.λ.

  • Να πληκτρολογούνται οι διευθύνσεις των ιστοσελίδων (URL) στον περιηγητή (browser) αντί να χρησιμοποιείτε υπερσυνδέσμους (links) όταν αποστέλλοντας μαζί με μηνύματα για να αποφευχθεί μια μορφή απάτης που μοιάζει με το «ψάρεμα» (phishing) και λέγεται «pharming» (παραπλάνηση) και η οποία κάνει ανακατεύθυνση των χρηστών από τις νόμιμες τοποθεσίες διαδικτύου (Web) σε απομιμήσεις, με σκοπό την κλοπή προσωπικών στοιχείων.

Υπενθυμίζεται ότι οι πολίτες μπορούν να επικοινωνούν, ανώνυμα ή επώνυμα, με τη Διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος προκειμένου να παρέχουν πληροφορίες ή να καταγγέλλουν παράνομες ή επίμεμπτες πράξεις ή δραστηριότητες που τελούνται μέσω Διαδικτύου.-

Αλλάζουν σε λίγες ημέρες οι ώρες κοινής ησυχίας, σύμφωνα με την Ελληνική Αστυνομία

23/03/2017

Προσοχή – Η ΕΛ.ΑΣ. προειδοποιεί: Αλλάζουν οι ώρες κοινής ησυχίας – Τι θα ισχύει

Προσοχή - Η ΕΛ.ΑΣ. προειδοποιεί: Αλλάζουν οι ώρες κοινής ησυχίας – Τι θα ισχύει

Αλλάζουν σε λίγες ημέρες οι ώρες κοινής ησυχίας, σύμφωνα με την Ελληνική Αστυνομία.

Από την 1η Απριλίου αλλάζουν οι ώρες κοινής ησυχίας όπως ενημέρωσε η Ελληνική Αστυνομία μέσω του λογαριασμού της στο Twitter.

Η ΕΛ.ΑΣ. καλεί τους πολίτες να σεβαστούν τις ώρες κοινής ησυχίας και να μη δημιουργούν θορύβους και φασαρία κατά τα προκαθορισμένα διαστήματα.

Συγκεκριμένα αναφέρει ότι βάσει της σχετικής διάταξης, ως ώρες κοινής ησυχίας ορίζονται:

Κατά τη θερινή περίοδο από 15:00 έως 17:30 και από 23:00 έως 07:00.

Κατά τη χειμερινή περίοδο από 15:30 έως 17:30 και από 22:00 έως 07:30.

 

View image on Twitter

Αποκαλυπτήρια για τον Πανάγιο Τάφο

22/03/2017

Αποκαλυπτήρια για τον Πανάγιο Τάφο
 .

Ολα είναι έτοιμα στα Ιεροσόλυμα για την Τετάρτη 22/3, οπότε και θα γίνει η παράδοση του έργου αποκατάστασης του Ιερού Κουβουκλίου του Παναγίου Τάφου.

Πρόκειται για ένα γεγονός παγκόσμιας εμβέλειας, καθώς διαθέτει αξία όχι μόνο θρησκευτική αλλά και πολιτιστική. Παράλληλα, υπενθυμίζει τους άρρηκτους δεσμούς του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων με τον Ελληνισμό, που πρωτοστάτησε στην κατασκευή του, όταν οι Αρμένιοι έκαψαν το Κουβούκλιο το 1808.

Οπως εξηγούν στο «Εθνος» επιστήμονες-ερευνητές, τότε σήμανε για πρώτη φορά «εθνικός συναγερμός» στους Ελληνες, που χρηματοδότησαν την ανακατασκευή του.

Η παράδοση του Κουβουκλίου θα γίνει ενώπιον του πρωθυπουργού Αλέξη Τσίπρα και του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου. Οι εργασίες, που είχαν στόχο τη διάσωσή του, υλοποιήθηκαν από διεπιστημονική ομάδα του ΕΜΠ, με επικεφαλής την καθηγήτρια Αντωνία Μοροπούλου, σε διάστημα μικρότερο του ενός έτους. Το Κουβούκλιο θα παραδοθεί όπως ήταν πριν. Δύο μόνον είναι οι καινοτομίες.

Πρώτον, τοποθετήθηκε σταυρός στην κορυφή και δεύτερον, ανοίχτηκε παράθυρο στα μάρμαρα του δεύτερου θαλάμου, που βρίσκεται ο τάφος του Ιησού, ώστε να φανεί μέρος του βράχου.

Παρά την αναγκαιότητά του, το έργο δεν ήταν αυτονόητο. Για να υλοποιηθεί, ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων Θεόφιλος έπρεπε να εξασφαλίσει τη συμφωνία των άλλων δύο θρησκευτικών κοινοτήτων, του Τάγματος των Φραγκισκανών, και των Αρμενίων.

«Είναι μια διαδικασία σύνθετη και πολύπλοκη» εξηγούν κύκλοι του Πατριαρχείου. Προσκεκλημένοι στο «πανορθόδοξο, παγχριστιανικό και παγκόσμιο γεγονός» της παράδοσης του Κουβουκλίου είναι κυρίως δωρητές. Το Πατριαρχείο θεωρεί ότι η τελετή θα στείλει μήνυμα συνεργασίας, ειρήνης και συνδιαλλαγής, σε μια περιοχή με πολλές εντάσεις.

Σκληρές μάχες
Η συνεργασία των τριών θρησκευτικών κοινοτήτων δεν ήταν πάντα αυτονόητη. Στο παρελθόν, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων έδωσε σκληρές μάχες να διατηρήσει τα κυριαρχικά του δικαιώματα στους Αγίους Τόπους.

«Είναι ένας χώρος με αόρατα σύνορα» εξηγεί ο προϊστάμενος του Ιστορικού και Παλαιογραφικού Αρχείου του Μορφωτικού Ιδρύματος Εθνικής Τραπέζης (ΙΠΑ-ΜΙΕΤ) Αγαμέμνων Τσελίκας. Ασχολούμενος με την καταγραφή και ταξινόμηση του Ιστορικού Αρχείου του Πατριαρχείου Ιεροσολύμων από το 1988, εξηγεί τις εύθραυστες ισορροπίες που υπάρχουν ανάμεσα στις θρησκευτικές κοινότητες, που διεκδικούσαν η καθεμία περισσότερα προνόμια. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται η πυρκαγιά που έβαλαν οι Αρμένιοι στις 30 Σεπτεμβρίου 1808, καίγοντας ολοσχερώς το Κουβούκλιο. «Στόχευαν να διεκδικήσουν την άδεια ανοικοδόμησης. Αν το πετύχαιναν, θα κέρδιζαν μερίδιο στα δικαιώματα επί του Κουβουκλίου και του ναού. Θα γίνονταν »ιδιοκτήτες» και θα αποκτούσαν προνόμια που μέχρι τότε είχε το Πατριαρχείο» εξηγεί ο ιστορικός-συνεργάτης του ΙΠΑ-ΜΙΕΤ, Γιώργος Φυρογένης.

«Οι Αγιοταφίτες αμέσως συνέταξαν επιστολή. Με θρήνο ενημέρωναν τον τότε Πατριάρχη Ανθιμο που διέμενε στο Μετόχι του Παναγίου Τάφου στην Κωνσταντινούπολη για το τραγικό συμβάν. Ομως η επιστολή ήθελε 25-30 μέρες για να φθάσει. Στο μεταξύ ο Ανθιμος πέθανε. Τον διαδέχθηκε ο Πολύκαρπος, που κλήθηκε από πολύ νωρίς να διαχειριστεί μια δύσκολη κατάσταση. Πέντε μέρες αφότου ανέλαβε τα καθήκοντά του, έφθασε το καράβι με τους Αγιοταφίτες και την επιστολή» προσθέτει.

Παρ’ όλα αυτά, ο Πολύκαρπος ακύρωσε τα σχέδια των Αρμενίων. «Ενημερώνει τον Οικουμενικό Πατριάρχη Καλλίνικο Ε’ και τον μέγα διερμηνέα της Υψηλής Πύλης. Συντάσσουν αναφορά προς τον τότε σουλτάνο Μαχμούτ Β’. Ο νέος Πατριάρχης καταφέρνει να λάβει ορισμό (φιρμάνι) για την ανοικοδόμηση του ναού» διηγείται ο κ. Φυρογένης.

Ο ιστορικός αποδίδει μεγάλο μέρος της διατήρησης των κυριαρχικών δικαιωμάτων του Πατριαρχείου στον Πολύκαρπο. Η έντονη προσωπικότητα και οι ικανότητές του φωτίζονται στην αλληλογραφία του με τον επίτροπό του στα Ιεροσόλυμα, που αποτελεί μέρος της μεταπτυχιακής του διατριβής, που θα εκδοθεί από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων. «Την κατασκευή του Κουβουκλίου ανέλαβε ο Μυτιληνιός αρχιτέκτονας Κομνηνός.

Οι εργασίες ξεκίνησαν τον Ιούλιο του 1809, αλλά υπήρξαν πολλά προβλήματα» διηγείται ο κ. Φυρογένης. Οι Αρμένιοι ξεσήκωσαν ντόπιους μουσουλμάνους. Μπαίνουν στον ναό και σταματούν τις εργασίες. Γίνεται δικαστήριο («κριτήριο» το έλεγαν τότε) στα Ιεροσόλυμα, για να κερδίσουν χρόνο.

«Παράλληλα, στέλνουν αναφορά στην Κωνσταντινούπολη, όπου ζητούν να μετέχουν στην ανοικοδόμηση. Γίνεται δεύτερο κριτήριο στην Υψηλή Πύλη, που δικαιώνει τους ορθόδοξους» σημειώνει. Ακολούθησαν νέες ανταρσίες, ωστόσο το έργο παραδόθηκε το 1810. Εντυπωσιακό είναι το έγγραφο της εξοφλητικής απόδειξης. Οι εργάτες υπογράφουν ότι έλαβαν την αμοιβή τους με τα δακτυλικά τους αποτυπώματα.

Κινητοποίηση Ελλήνων
Ενα εντυπωσιακό γεγονός αφορά στην κινητοποίηση των Ελλήνων, πριν συσταθεί μάλιστα το ελληνικό κράτος για την ανοικοδόμηση του Κουβουκλίου.

«Από το Πατριαρχείο ξεκίνησαν να στέλνουν συνοδικές εγκυκλίους προς τις κατά τόπους μητροπόλεις. Με αυτές ζητούν να επιτραπεί στον Αγιοταφίτη διορισμένο έξαρχο να πραγματοποιήσει έρανο (ζητείες) σε κουτιά για την ανακατασκευή του Κουβουκλίου και του ναού. Η ανταπόκριση ήταν εντυπωσιακή, τα χρήματα μαζεύτηκαν άμεσα» εξηγεί.

«Για πρώτη φορά σήμανε όχι πανορθόδοξος, αλλά εθνικός συναγερμός. Οι εγκύκλιοι είχαν ως αποδέκτη τους Ελληνες ορθοδόξους, όχι τους ξένους» εξηγεί ο κ. Τσελίκας. «Το γεγονός μετέτρεψε ένα θρησκευτικό συναίσθημα σε πανελλήνιο» επισημαίνει. Πάνω από την είσοδο του Κουβουκλίου, υπάρχει μια επιγραφή, που αποκάλυψαν οι εργασίες αποκατάστασης, που θα καλυφθεί και πάλι από την εικόνα των Λατίνων. Σε αυτήν αναγράφεται ότι η ανοικοδόμηση έγινε «δι’ ελέους (με τη χρηματοδότηση) των Ορθοδόξων Ρωμαίων».

Ο κ. Τσελίκας δεν διστάζει να προχωρήσει σε παραλληλισμούς με το σήμερα. «Τότε ήταν η πρώτη φορά που ο Ελληνισμός αισθάνθηκε ότι έχασε ένα σημείο αναφοράς. Επρεπε να το ανακτήσουν. Ολοι συσπειρώθηκαν και ενώθηκαν γύρω από έναν κοινό σκοπό. Είναι αυτό που δεν συμβαίνει σήμερα. Δεν υπάρχει σημείο αναφοράς, πίστη σε μια ιδέα» σχολιάζει.

Σύμφωνα με τον προϊστάμενο του ΙΠΑ-ΜΙΕΤ, η ιστορία της ανοικοδόμησης του Κουβουκλίου δίνει και ένα άλλο μήνυμα. «Η διπλωματία έπαιξε τεράστιο ρόλο στη διατήρηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων του Πατριαρχείου. Πρόκειται για έναν τρόπο άσκησης πολιτικής που σήμερα αγνοούμε» καταλήγει.

Κατερίνα Τζουμερκιώτη / http://www.ethnos.gr .