Skip to content

Aυτοκτόνησε αστυνομικός στο Ευπάλιο (στο σπίτι του στη Μανάγουλη)

.

Οι πολιτικοί μας & το χρέος που άφησαν πίσω τους

24/05/2017

kafeneio-gr xreos

  • kafeneio-gr

Το ελληνικό χωριό με τη μηδενική ανεργία

24/05/2017

 Η ανεργία στη χώρα μας ξεπέρασε το 24%, με τις προβλέψεις να είναι ακόμα πιο αποθαρρυντικές για όποιον ψάχνει εργασία, αυτή τη περίοδο.  Με το μεγαλύτερο ποσοστό των νέων να φεύγουν στο εξωτερικό, οι κοινωνιολόγοι μιλούν για επικίνδυνο φαινόμενο, που θα αλλάξει τη δομή της ελληνικής κοινωνίας.

Μέσα σε αυτό το ζοφερό περιβάλλον υπάρχει μια φωτεινή εξαίρεση. Το χωριό Ανάβρα Μαγνησίας, είναι το μοναδικό μέρος στη χώρα μας όπου δεν υπάρχει άνεργος…
Πρόκειται για ένα απομακρυσμένο χωριό, με 500 κατοίκους που ρίσκαρε πάνω σε μια φωτισμένη ιδέα και τα κατάφερε, κόντρα στις προβλέψεις και τη μιζέρια της ελληνικής οικονομίας.
Προσθέστε και ότι δεν υπάρχει ίχνος εγκληματικότητας και ότι οι νέες γεννήσεις αυξάνονται συνεχώς και βάλτε το σαν προορισμό στην επόμενη εξόρμησή σας.

Το ετήσιο εισόδημα ανά κάτοικο είναι από 30.000 έως 100.000 ευρώ ενώ η μέση ηλικία των κατοίκων είναι κάτω των 40 ετών. Στη πλειονότητά τους οι κάτοικοι εργάζοντα στα σφαγεία της περιοχής, και με την κτηνοτροφία. Όμως το φοβερό μοντέλο ανάπτυξης δεν σταματάει στην εργασία. Δάσκαλοι και γιατροί, μένουν δωρεάν σε καταλύματα της κοινότητας. Η περίθαλψη των δημοτών είναι δωρεάν, όπως δωρεάν είναι πλήθος δραστηριοτήτων στη κοινότητα. Γυμναστήριο, παραδοσιακοί χοροί, καλλιτεχνικές δραστηριότητες, βιβλιοθήκες.

Νομίζετε ότι τελείωσε το ρεπορτάζ; Με τα έσοδα από το αιολικό πάρκο που χτίστηκε στο χωριό, χτίστηκαν γήπεδα, δωρεάν και εδώ η χρήση, υπάρχει ίντερνετ, δωρεάν και αυτό, δημόσιο πάρκινγκ, λαογραφικό μουσείο.

Ένα φωτεινό παράδειγμα διαχείρισης των πόρων μια περιοχής που ελπίζουμε να αντιγράψει και η κεντρική πολιτική σκηνή.

 .

Αυτοκτόνησε αστυνομικός στο Ευπάλιο

24/05/2017

.
Νεκρός βρέθηκε σήμερα το πρωί στο σπίτι του στη Μανάγουλη ο αστυνομικός Ιωάννης Αντωνόπουλος που υπηρετούσε εδώ και 15 χρόνια ως Γραμματέας στο Αστυνομικό Τμήμα Ευπαλίου.

Το πρωί στις 11:30 τηλεφώνησαν από την υπηρεσία του γιατί δεν είχε εμφανιστεί χωρίς να πάρουν απάντηση κι έτσι συνάδελφός του πήγε στο σπίτι του για να δει τι γίνεται.

Το κλειδί βρισκόταν στην εξώπορτα και ο άτυχος αστυνομικός ήταν νεκρός στο μπάνιο του φορώντας και τις πυτζάμες του με το υπηρεσιακό του περίστροφο πεσμένο δίπλα του.

Το Αστυνομικό Τμήμα Ευπαλίου που υπηρετούσε
τελευταία ως Γραμματέας ο Ι. Αντωνόπουλος

Μαζί με τον αστυνομικό έφτασαν στο σπίτι του άτυχου αστυνομικού και οι αντιδήμαρχοι Ανδρέας Ευσταθίου και Παναγιώτης Ζέτος.

Σύμφωνα με τις πρώτες εκτιμήσεις πρόκειται για
αυτοκτονία, αλλά την διάγνωση θα κάνουν οι ιατροδικαστές που ήρθαν το μεσημέρι από την Πάτρα.

Είχε γεννηθεί το 1967, 50 ετών, ένα φιλήσυχο άτομο πάντα με το χαμόγελο, χωρίς να αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα σύμφωνα με τα λεγόμενα συναδέλφων του και συγχωριανών του.

Ήταν ελεύθερος, οι γονείς του έχουν πεθάνει και είχε μόνο μία αδερφή.

Κλιμάκιο ανώτερων αξιωματικών από την Περιφερειακή Διεύθυνση Αστυνομίας έφτασαν στο Ευπάλιο για τις σχετικές έρευνες.

“Από… άλλο ανέκδοτο” !

22/05/2017

Γιατί η πιο χαμένη από όλες τις μέρες είναι αυτή που δε γελάσαμε!

Ένας ηλικιωμένος πηγαίνει την βόλτα του όπου τυχαία περνά έξω από έναν οίκο ανοχής.

Μία ιερόδουλη του φωνάζει :

– Ε .. . .παππού! Γιατί δεν κάνεις μία προσπάθεια;

Ο γέρος της απαντά :

– Οχι κόρη μου… δεν μπορώ!

Η ιερόδουλη :

– Κουράγιο παππού! Ελα να δοκιμάσουμε!

Ο παππούς μπαίνει μέσα και το κάνει… όπως ένας 25χρονος. Οπότε του λέει η ιερόδουλη :

– Θεέ μου! Γιατί λές ότι δεν μπορείς;

Ο παππούς απαντά :

– Ααα ,να το κάνω μπορώ! Να πληρώσω δεν μπορώ…!!!

…………………………………………………………………….

>

Ήταν κάποτε στο στρατό ένας gay φαντάρος, ο οποίος κάνει σκοπιά. Εκεί που κάθεται αμέριμνος, μες την καλή χαρά, περνάει ο λοχαγός.

– Αχ! Καλέ ένα μανάρι! λέει ο φαντάρος.

Εκνευρίζεται ο λοχαγός, βάζει φωνή και του λέει:

– Πώς λέγεσαι ρε; Παρουσιάσου!

Αφού παρουσιάζεται ο φαντάρος, γυρίζει ο λοχαγός δείχνοντας του ένα εκ των τριών αστεριών που έχει, και του φωνάζει:

– Τί είναι αυτό ρε;

– Ένα αστεράκι, απαντάει με νάζι ο φαντάρος.

– Κι αυτό τί είναι ρε; τον ρωτάει ο λοχαγός δείχνοντας με νεύρα το δεύτερο αστεράκι.

– Ακόμα ένα αστεράκι!, λέει με το ίδιο νάζι ο άλλος.

– Κι αυτό τί είναι ρε;, του φωνάζει εκνευρισμένος ο λοχαγός.

– Ένα τρίτο αστεράκι!, απαντάει με γλύκα ο φαντάρος.

– Και πώς πρέπει να με φωνάζεις ρε τότε;

– Ουρανέ μου…


 

Ήταν ένας αιώνιος φοιτητής στη Νομική, ονόματι Παπαδόπουλος. Είχε πλέον μετά από χρόνια περάσει σ’ όλα τα μαθήματα εκτός από ένα. Το έδινε, το ξαναέδινε..

Όμως ο καθηγητής τον έκοβε κάθε φορά. Έτσι αποφάσισε να πάει να βρει τον καθηγητή και να του προτείνει μια διαπραγμάτευση στο θέμα του βαθμού. Μπαίνει ένα πρωί στο γραφείο του λοιπόν και του διηγείται την κατάσταση:

– Ααα, παιδί μου Παπαδόπουλε, δεν είναι σωστό το διάβασμά σου, γι’ αυτό και κόβεσαι!

– Όχι κύριε καθηγητά, δεν ισχύει αυτό που λέτε κι επειδή κουράστηκα με αυτό το μάθημα, έχω να σας προτείνω μια συμφωνία.

– Τι λες τώρα Παπαδόπουλε;

– Ακούστε με παρακαλώ. Θα σας θέσω ένα ερώτημα. Αν αύριο το πρωί μου δώσετε τη σωστή απάντηση δε θα σας ξαναενοχλήσω.

Αν όμως όχι, θα με περάσετε και μάλιστα με βαθμό 10.

– Παπαδόπουλε, δεν είσαι καλά. Αυτά τα πράγματα δε γίνονται.

– Λοιπόν το ερώτημα: Τι είναι παράλογο αλλά δεν είναι παράνομο; Τι είναι παράνομο, αλλά δεν είναι παράλογο; Τι είναι και παράνομο και παράλογο; Θα τα πούμε αύριο κε καθηγητά.

Ο φοιτητής αφήνει τον καθηγητή να συλλογιέται την ερώτηση… Μια μέρα πέρασε και δεν μπόρεσε να βρει μια άκρη. Κι ας κατέβασε τόμους από την βιβλιοθήκη, κι ας πήρε τηλέφωνο συναδέλφους καθηγητές να ζητήσει τη γνώμη τους.

Ήρθε το επόμενο πρωί κι ο Παπαδόπουλος να συναντήσει τον καθηγητή για μια ακόμη φορά.

– Κύριε καθηγητά βρήκατε την απάντηση;

– Ποια απάντηση; Λοιπόν παιδί μου Παπαδόπουλε δεν είσαι καλά. Μόνο και μόνο επειδή βαρέθηκα να σε βλέπω, πάρε το 10 σου και φύγε από μπροστά μου.

Ο πτυχιούχος πια φοιτητής βγήκε ευχαριστημένος από το γραφείο του καθηγητή αφήνοντας τον με την απορία…

– Τι είναι παράλογο, αλλά δεν είναι παράνομο; Τι είναι παράνομο, αλλά δεν είναι παράλογο; Τι και τα δύο;

Ο καθηγητής μπαϊλντισμένος αποφάσισε να πάει στην καντίνα να πιει έναν καφέ. Εκεί τον πλησιάζει ένας νεαρός φοιτητάκος και του αρχίζει το γλείψιμο:

– Τι κάνετε κύριε καθηγητά; Πώς είστε; Κάπως συλλογισμένο σας βλέπω. Συνέβη κάτι;

– Να, ήρθε αυτός ο χαμένος ο Παπαδόπουλος και με ρώτησε…

– Πείτε μου την ερώτηση, μήπως σας βοηθήσω.

Ο καθηγητής επανέλαβε την ερώτηση στον νεαρό στραβοκοιτώντας τον κάπως κι ευθύς ο φοιτητής απαντά:

– Ααα να σας πω. Το ότι εσείς, 55 χρονών άνθρωπος είστε παντρεμένος με μια 23άρα δεν είναι παράνομο, αλλά είναι παράλογο. Το ότι η γυναίκα σας έχει έναν 25άρη γκόμενο δεν είναι παράλογο, αλλά είναι παράνομο.

Τώρα το ότι εσείς περάσατε τον γκόμενο της γυναίκας σας χωρίς εξετάσεις και μάλιστα με 10, ε, αυτό είναι και παράνομο και παράλογο!!!

«Αν διευθύνουν οι ανίκανοι, τότε φταίνε οι ικανοί»

22/05/2017

ΣΥΝΕΝΤΕΥΞΗ ΣΤΗ BOVARY

Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ: «Αν διευθύνουν οι ανίκανοι, τότε φταίνε οι ικανοί»

Ελένη Γλύκατζη Αρβελέρ: «Αν διευθύνουν οι ανίκανοι, τότε φταίνε οι ικανοί»

Σώτη Τριανταφύλλου: Ο μοναδικός αγώνας που έχει σημασία είναι ο αγώνας εναντίον της ανθρώπινης βλακείας

19/05/2017
tags:

Η Σώτη Τριανταφύλλου συζητιέται συχνά. Άλλες φορές για το λογοτεχνικό της έργο συχνότερα και με μεγαλύτερη ένταση ίσως, για την πολιτική της σκέψη, αρθρογραφία και συγγραφή. Μάλλον φυσιολογικά συμβαίνει αυτό. H Τριανταφύλλου «προσπαθεί σκληρά για να γράφει απλά», αδιάφορο αν κάποιος συμφωνεί ή διαφωνεί μαζί της, ενοποιητικός δεσμός όλης της πνευματικής της παραγωγής είναι η διαύγεια και η ντομπροσύνη. Ειδικά σε μια κοινωνία σαν την νεοελληνική όπου κάθε λογής βυζαντινισμοί, η επιτήδευση και τα «ήξεις αφήξεις», είναι ακόμη ενεργά, κυρίαρχα παραδείγματα. Θέλει άντερα και guts η αυτόνομη στάση της. Στις 2 Ιουλίου θα εκδικαστεί η μήνυση που πρόσφατα κατέθεσε εναντίον της ο Παναγιώτης Δημητράς με την κατηγορία της υποκίνησης (ισλαμοφοβικής) βίας.

Τέλη του 2016 κυκλοφόρησε το τελευταίο της βιβλίο, τα «Αστραφτερά Πεδία»: ένα απάνθισμα ελεύθερων κειμένων που διαβάζονται- σε μένα έτσι συνέβη- μονορούφι. Διηγήματα, άρθρα, μικρές, πολύ μικρές ιστορίες, εμπειρίες, επιρροές και συμπεράσματα ζωής, «φωτογραφίες» από μνήμης εναλλάσσονται σε μια φυσική ροή που κάνει τις σελίδες να τρέχουν.

Οι ερωτήσεις της συνέντευξης »πατάνε πάνω» στα κείμενα των «Αστραφτερών Πεδίων»: για την ίδια και την κοσμοπολίτικη, χειραφετημένη ζωή της, το γράψιμο και το ταξίδι, την Ελλάδα και την Ευρώπη, τους φασίστες, την αριστερά, τον καπιταλισμό και τον κομμουνισμό, τη μετανάστευση και το ζητούμενο της ενσωμάτωσης, το Ισλάμ και την πολυπολιτισμικότητα. Ελάχιστο χώρο καταλαμβάνει η υπόθεση της μήνυσης καθαυτή – μια γραφικότητα θα ήταν κρίμα να στερήσει λέξεις από τα ουσιώδη.

– Λέτε πως γράφετε κάθε μέρα, συνέχεια, πως προσπαθείτε σκληρά να γράφετε απλά, πως είστε «δύσπιστη μπροστά στους συγγραφείς που παλεύουν με μια λέξη στο σκοτάδι, που κοιτούν τη λευκή σελίδα μέχρι να στάξει μια σταγόνα αίμα». Λέτε επίσης «δεν έχω ανάγκη κανέναν για να γράφω». Και ότι η λογοτεχνία είναι σπουδαιότερη απ’ τον έρωτα. Σταχυολόγησα τα παραπάνω από τα «Αστραφτερά Πεδία». Θα ήθελα να μου μιλήσετε για αυτόν τον «Τρόπο Ζωής» σας: τη συγγραφή.

H συγγραφή είναι ένας τρόπος ζωής και ένα επάγγελμα. Ωστόσο, θα μπορούσα να έχω αφοσιωθεί σε κάτι άλλο: θα μπορούσα να γίνω φυσικός ή χημικός ή να ερευνήσω τη γλώσσα ή να ασχοληθώ αποκλειστικά με την εκπαίδευση. Δεν υπάρχει τίποτα μοιραίο στο ότι έγινα συγγραφέας ― απλώς, ακολούθησα αυτόν τον δρόμο κι όχι έναν άλλο δρόμο.

– Έχουν γραφτεί όλα τα κείμενα του βιβλίου στο Παρίσι;

Στο Παρίσι ζω τον μισό χρόνο περίπου. Ξεχειμωνιάζω κατά κάποιον τρόπο. Δεν έχει παίξει ιδιαίτερο ρόλο το Παρίσι αν και έχει παίξει σημαντικό ρόλο στη ζωή μου γενικά. Μετά από τόσα χρόνια σχέσης με το Παρίσι, καταγράφω συχνά σκέψεις για τη Γαλλία. Στα «Αστραφτερά πεδία» υπάρχουν κάποιες σκέψεις για τη γαλλική πολιτική, τη γαλλική νοοτροπία και τη ζωή μου ανάμεσα στους Γάλλους. Μερικές από αυτές δεν αρέσουν ούτε στους Έλληνες ούτε στους Γάλλους.

– Γράφετε πολύ ντόμπρα, ευθέως. Έχει κόστος η απόλυτη ειλικρίνεια στη γραφή; Στο λογοτεχνικό μικρόκοσμο, στις βραβεύσεις, ακόμα και στις πωλήσεις ή στην «αποδοχή» του κοινού- στον δρόμο ή στα social media… Σας ενδιαφέρουν αυτά- ή κάποιο εξ αυτών;

Το έχω πει πολλές φορές επειδή έχω ρωτηθεί πολλές φορές. Γράφω για να χτίσω ένα έργο, δεν με ενδιαφέρει τίποτε άλλο, ούτε ασχολούμαι. Είμαι ο σκληρότερος κριτής του εαυτού μου και ξέρω τι κάνω, πού βαδίζω. Προσπαθώ να μη χάνω χρόνο σε μάταιες πράξεις και σκέψεις.

– Γράφετε “travel is not for sissies”, ότι είστε ευπροσάρμοστη και χρειάζεστε ένα 24ωρο για να νιώσετε οικεία σε έναν νέο τόπο. Τι αγαπάτε στο ταξίδι, τι σας προσφέρει η ζωή «αλλού»;

Έτσι μεγάλωσα και αυτό ήταν ανέκαθεν το σχέδιό μου. Να είμαι νομάς της σύγχρονης ζωής. Δεν θα μπορούσα να μένω στο ίδιο σπίτι ή στην ίδια πόλη. Θα ήμουν, νομίζω, δυστυχισμένη. Ή εν πάση περιπτώσει θα ήμουν κάποια άλλη. Αν και ποτέ δεν ξέρει κανείς πώς θα ήταν η ζωή του αν είχε διαλέξει διαφορετικό δρόμο.

«Οι υποσχέσεις ευρυμάθειας που είχα δώσει στον εαυτό μου έχουν αθετηθεί. Παρ’ όλα αυτά πασχίζω ακόμα: σπουδάζω διαρκώς, διαβάζω πολύ»»– Στο «Νεανικές Αναγνώσεις» γράφετε «δεν θυμάμαι τίποτα, δεν θυμάμαι σχεδόν τίποτα». Εγώ (on the contrary) θέλω να σας ρωτήσω πως μάθατε και πως θυμάστε τόσα πολλά… Η καλή μνήμη και η ευρυμάθεια είναι απαραίτητα για να γράψεις καλά;

Είμαι μεγάλη αναγνώστρια κι όταν ήμουν μικρή φαινόταν ότι θα μάθω πολλά. Αυτό διαψεύστηκε θλιβερά. Όταν ανοίγω παλιά βιβλία, δεν αναγνωρίζω τις σημειώσεις που έχω κρατήσει. Οι υποσχέσεις ευρυμάθειας που είχα δώσει στον εαυτό μου έχουν αθετηθεί. Παρ’ όλα αυτά πασχίζω ακόμα: σπουδάζω διαρκώς, διαβάζω πολύ.

– Σας έχουν επηρεάσει οι beat γραφιάδες; Σαν κοσμοθεωρία και κατ’ επέκταση στο γράψιμο.

Μερικοί beats ήταν σπουδαίοι ποιητές, αλλά γενικά πρέπει να δυσπιστεί κανείς μπροστά στις σχολές και στις λογοτεχνικές ομάδες. Οι καλοί συγγραφείς θέλουν να είναι μοναχοί τους.

– Γράφετε στο «Εφτά Χρόνια»: «Η νεότητα έμοιαζε σαν μια αρρώστια από την οποία αναρρώναμε μαζί». Η σημερινή Σώτη Τριανταφύλλου έχει ιαθεί από τα «συμπτώματα» της νεότητας της;

Όχι. Μερικές φορές τρώω τα νύχια μου. Χορεύω με κίνδυνο να σπάσω το ισχίο.

– Στο “Primal Scream” γράφετε «το ροκ εν ρολ ήταν, είναι και θα είναι το πιο μεγαλειώδες, το πιο συγκινητικό γεγονός της ζωής μου». Ποιο θα διαλέγατε σαν soundtrack του έργου σας;

Το soundtrack περιέχει χιλιάδες ροκ και μπλουζ κομμάτια. Κιθάρες, τρελές κιθάρες. Λευκά μπλουζ, μαύρα μπλουζ.
Περιγράφετε εντελώς αντιδιαμετρικά το ελληνικό και το γαλλικό πανεπιστημιακό περιβάλλον και τη ζωή σας, αντίστοιχα, εκεί. Είναι τόσο πνευματικά και ηθικά υποβαθμισμένο, αποτυχημένο το ελληνικό πανεπιστήμιο;
Φαντάζομαι ότι υπάρχουν κάποιες εξαιρέσεις, αλλά η δική μου εμπειρία από δύο ελληνικές σχολές ήταν πικρή. Μερικοί καθηγητές είναι αληθινοί ήρωες. Και άλλοι είναι συνένοχοι μιας άρρωστης κατάστασης. Αν δεν είχα φύγει το 1979 αλλά το 1974 θα είχα γλιτώσει από μια οδυνηρή εμπειρία, από τον εξευτελισμό στη Φαρμακευτική Αθηνών, από κακές συναναστροφές με αμπεχονοφόρους μουστακαλήδες.

«Η αριστερά συγγενεύει με τον φασισμό, έχει τις ίδιες κοινωνικές ρίζες και όραμα ολοκληρωτισμού. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν δημοκράτες στον χώρο της ευρύτερης αριστεράς»

– Στις «Προσωπικές Εξεγέρσεις» γράφετε πως ο κόσμος δεν θα ήταν ωραιότερος αν επιτυγχάνονταν η προσωπική εξέγερση του καθενός, «ίσως μάλιστα να ήταν πολύ τρομακτικός».

Δεν μπορούμε να ζήσουμε χωρίς κοινωνικό συμβόλαιο. Το κοινωνικό συμβόλαιο περιορίζει όλα τα ένστικτα και όλες τις επιθυμίες. Και σωστά.

– Στο «Μιττερράν» γράφετε «καθώς περνούσε ο καιρός έβρισκα όλο και περισσότερο νόημα στον ελευθεριακό κυνισμό… στον αγώνα εναντίον της μπουρδολογίας παρά της πλουτοκρατίας».

Ο μοναδικός αγώνας που έχει σημασία είναι ο αγώνας εναντίον της ανθρώπινης βλακείας.

– Για τις απόψεις και τα γραπτά σας, έχετε αμφιβολίες;

Όχι.

– Γιατί είναι πιο δύσκολο για όσους αυτοχαρακτηρίζονται αριστεροί να αντικρίσουν τον «φασίστα στον καθρέφτη τους»;

Οι αριστεροί αποκαλούν τους εχθρούς τους φασίστες κι εγώ αποκαλώ φασίστες τους περισσότερους από τους αριστερούς. Η αριστερά συγγενεύει με τον φασισμό, έχει τις ίδιες κοινωνικές ρίζες και όραμα ολοκληρωτισμού. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν δημοκράτες στον χώρο της ευρύτερης αριστεράς.

«Tο παράδοξο δεν είναι η φύση και η πολιτεία του ΚΚΕ αλλά ο σεβασμός που εμπνέει και η αυταρέσκεια που επιδεικνύει»

– Γράφετε «δεν έχω τόση μεγαλοψυχία ώστε να παραδεχτώ ότι υπήρχαν έντιμοι ναζί». Είναι ο ναζισμός το απόλυτο κακό; Και παρά τα κοινά, ολοκληρωτικά χαρακτηριστικά με την κομμουνιστική δικτατορία, ποιο «ίδιον» του τον καθιστά εφιαλτικότερο; Ο φυλετισμός, η απαξίωση και εξολόθρευση των αδύναμεων φύσεων;

Ο ναζισμός δεν είχε ελκυστικό πρόγραμμα με παγκόσμια εμβέλεια όπως είχε ο κομμουνισμός. Και γι’ αυτό ταυτίζεται με το Κακό, ενώ ο κομμουνισμός έχει ακόμα αρκετούς θαυμαστές, πολλοί εκ των οποίων πιστεύουν ότι απλώς δεν εφαρμόστηκε σωστά. Αλλά το πρόβλημα βρίσκεται στην ίδια την ιδεολογία, στην ηθική της.

– Στο «Λογοτεχνία των Ερειπίων» σημειώνετε- «οι τύψεις συγκρατούσαν το πάθος των Γερμανών για ανωτερότητα». Είναι επικίνδυνο αυτό το πάθος για ανωτερότητα των Γερμανών για την σημερινή και μελλοντική Ευρώπη; Και διατυπώνετε, στο ίδιο κείμενο, το ερώτημα: «είναι όλες οι φυλές ικανές για φρικαλεότητες ή οι Γερμανοί εμφανίζουν υπεροχή στην ποταπότητα;».

Πιστεύω στα λεγόμενα «εθνικά χαρακτηριστικά» που διαμορφώνονται από την κοινή ιστορία, την κοινή θρησκεία και την κοινή καθημερινότητα. Οι Γερμανοί είναι ικανοί για το χειρότερο και το καλύτερο. Τώρα που η γενιά η οποία πήρε μέρος στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο έχει φύγει από τη ζωή, η γερμανική ενοχή έχει εξασθενίσει. Το θεωρώ επικίνδυνο: οι Γερμανοί έχουν ηθικές υποχρεώσεις έναντι ολόκληρου του κόσμου.

– Στο «Επανάσταση» γράφετε: «Μεγαλύτερη επιτυχία είχε η κομμουνιστική ιδεολογία σε χώρες χριστιανικής ορθοδοξίας και στην Ανατολή όπου τα συμβολικά δεδομένα είναι πολύ ισχυρά». Και στο «Κορακιστί φθέγγεσθε» ότι «το ΚΚΕ πάσχει από βαθιά ψυχασθένεια». Ποια χαρακτηριστικά της ελληνικής κομμουνιστικής αριστεράς την καθιστούν ιδιάζουσα περίπτωση;

Είναι μεγάλη συζήτηση. Το ΚΚΕ έχει επηρεάσει βαθιά την ελληνική κοινωνία από τα πολιτικά ήθη μέχρι το γλωσσικό ιδίωμα. Είναι ένα κόμμα νοσηρά συντηρητικό, που έχει στοιχίσει πολύ ακριβά στην Ελλάδα και στους ίδιους τους ανθρώπους που το πίστεψαν. Κατέστρεψε γενιές Ελλήνων. Σήμερα δεν έχει καμιά επαφή με την πραγματικότητα. Η έλλειψη επαφής με την πραγματικότητα ισοδυναμεί με ψυχασθένεια. Όμως το παράδοξο δεν είναι η φύση και η πολιτεία του ΚΚΕ αλλά ο σεβασμός που εμπνέει και η αυταρέσκεια που επιδεικνύει.

– Στο «Αντικομμουνισμός» γράφετε: «… οι αντικομμουνιστές κινούνταν από άρνηση, όχι από θέση. Ο αντικομμουνισμός, ως πυρήνας της ιδεολογίας τους, δεν αρκούσε για να χτίσουν κάτι στον σύγχρονο κόσμο». Πόσο σημαντικός παράγοντας ανάσχεσης, πνευματικής και υλικής, υπήρξε ο μεταπολεμικός αντικομμουνισμός στην Ελλάδα;

Ο στείρος αντικομμουνισμός, ο βασιλοχουντικός αντικομμουνισμός, δημιούργησε θύματα και ήρωες από τους οποίους δεν μπορούμε να απαλλαγούμε. Αν οι αντικομμουνιστές είχαν σεβαστεί τους εχθρούς τους και τους είχαν παραχωρήσει την αμνηστία, δεν θα συνεχιζόταν αυτό το ψυχόδραμα.

«Δεν ξέρω αν είναι σωτήριο το να προστατεύουμε νέους με συντάξεις παππούδων. Πρέπει να βγουν έξω από την οικογένεια και να βρουν τον τρόπο να ζήσουν»– «Στην Ελλάδα δεν αγαπάμε την πραγματικότητα». Αυτό το συλλογικό μας χαρακτηριστικό, που ακούγεται και ρομαντικό έως υπερβατικό, είναι και το κοινό μας βαρίδι;

Η Ορθοδοξία δεν αγαπάει την πραγματικότητα. Οι Έλληνες είναι προσηλωμένοι στη θρησκεία ακόμα κι όταν δεν το ομολογούν. Οι αξίες τους είναι θρησκευτικές, όχι κοσμικές.

– «Στο σπίτι του Πρόκλου» γράφετε «Εμείς οι Νεοέλληνες, παρότι αποτελούμε συμπίλημα φυλών, έχουμε όλα τα ελαττώματα των αρχαίων Ελλήνων…. Η μοίρα μας είναι ατελής- προσπαθώντας να ξεφύγουμε από τον νόμο των μέσων όρων μοιάζουμε με μικρά, κομπλεξικά σκυλάκια που γαβγίζουν στα μεγαλύτερα». Και στο «Τραγουδάκι του Αττίκ», ανατρέχετε στους στίχους ενός μεσοπολεμικού άσματος του Αττίκ: «Τι μυστήρια που είναι η Ελλάδα/ δάνεια κλείνει, φράγκο δεν δίνει». Πως ερμηνεύετε τον Νεοέλληνα και την κοινωνία του;

Αττίκ: Κλέων Τριανταφύλλου. Αυτοκτόνησε ο άνθρωπος: δεν άντεξε τη χωριατιά γύρω του. Εν πάση περιπτώσει, έχουμε και πολύ καλά χαρακτηριστικά· όλοι οι λαοί έχουν τα στραβά τους. Οι Γάλλοι, για παράδειγμα, μου φαίνονται τσιγκούνηδες στα χρήματα και στα αισθήματα. Εμείς πάλι όχι. Αλλά λείπει η πολιτική παιδεία, η πολιτική αρετή, στην ουσία ο πολιτισμός βάθους. Είμαστε καταναλωτές, δεν είμαστε πολίτες.

– Γράφετε, «η ιδέα μου για το ανθρώπινο είδος επιδεινώνεται όταν βλέπω σκηνές από το χρηματιστήριο… ποια είναι άραγε η συνταγή της επιτυχίας του πιθήκου που έγινε πολυεκατομμυριούχος;». Νιώθετε αποστροφή για τον καπιταλισμό;

Ο καπιταλισμός έχει πάρει τρελό μονοπάτι. Από τότε που απο-υλοποιήθηκε η οικονομία χάθηκαν οι αξίες της ελεύθερης οικονομίας. Αλλά υπάρχουν λύσεις: κράτος Πρόνοιας (δωρεάν υγεία, δωρεάν παιδεία), ελεύθερη αγορά εργασίας πλαισιωμένη από νόμους, έλεγχος του χρηματοπιστωτικού συστήματος και των πολυεθνικών, ανάπτυξη του Τρίτου Κόσμου.

– Αναφέρεστε στην «δυσφορία του πολιτισμού», όπως έγραψε ο Φρόιντ. Δυσφορείτε από τον δυτικό πολιτισμό;

Δυσφορώ διότι κάθε τόσο αναγγέλλει την παρακμή του. Πιστεύω στον δυτικό πολιτισμό και είμαι έκθαμβη μπροστά στα επιτεύγματά του. Με εξοργίζει η αυτοκαταστροφικότητα και η έλλειψη αυτοπεποίθησης που καταλήγει σε διαδοχικές υποχωρήσεις έναντι της βαρβαρότητας.

soti triantafylloy

– Γράφετε, «Η πνευματική και κοινωνική τεμπελιά εμφανίζονται όπου οι προσπάθειες ενός ατόμου δεν είναι άμεσα ορατές αλλά συνδυάζονται με εκείνες της ομάδας…. Το άτομο κρύβεται πίσω από το πλήθος…». Σας απωθούν τα πλήθη, τα νιώθετε καταπιεστικά «κοπάδια», δυσλειτουργικά, αντιπαραγωγικά, για εσάς ή εν γένει; Και πόσο σημαντική σας είναι η ατομικότητα (σας);

Είμαι μοναχικός χαρακτήρας και έχω την τάση της ιδρυματοποίησης. Όταν εργαζόμουν σε εφημερίδες, σε γραφεία δηλαδή, δεν ήμουν καθόλου ευχαριστημένη. Δεν μου αρέσουν οι ανταγωνισμοί, τα κουτσομπολιά και οι δημόσιες σχέσεις.

– «Ποιος θα δουλεύει για εμάς; Α, μα οι σκλάβοι στον Τρίτο Κόσμο», γράφετε. Ο δυτικός πολίτης που στρέφεται κατά του «συστήματος» και της παγκοσμιοποίησης επιδιώκει τη διατήρηση αυτής της συνθήκης; «Βγαίνει στο δρόμο» για την τσέπη του και τη βολή του;

Και λίγα λέτε. Ο βολεψίας Γάλλος είναι το απαύγασμα αυτής της στάσης όπου τα κεκτημένα παραμένουν κεκτημένα παρά την καταστροφική επίδρασή τους στο κοινωνικό σύνολο.

– Στο «Συντηρητικοί και προοδευτικοί» σημειώνετε: «οι περισσότερες συντηρητικές φιλοσοφικές σχολές δεν έχουν θεωρητική σχέση με τον φασισμό». Σε θεωρητικό επίπεδο ισχύει όπως το γράφετε- στη «βάση» όμως; Δεν «λανθάνει ο φασισμός» στην εκλογική βάση της Δεξιάς;

Πράγματι, από τη δεξιά μπορούν να προκύψουν φασιστοειδή. Ο φασισμός είναι κοντά στην ακατέργαστη ανθρώπινη φύση.

– Η οικογένεια- και δη η ελληνική, που τόσο έχει υμνογραφηθεί ως «σωτήρια» στη συγκυρία της κρίσης ειδικά- γράφετε ότι είναι «ανθρωποφάγα»…

Δεν ξέρω αν είναι σωτήριο το να προστατεύουμε νέους με συντάξεις παππούδων. Πρέπει να βγουν έξω από την οικογένεια και να βρουν τον τρόπο να ζήσουν. Αυτό που φαίνεται σωτήριο ίσως συντελεί σε καθήλωση. Όσο για μένα είμαι χωρίς οικογενειακή προάσπιση από την ηλικία των δεκαέξι ετών: όπως το πάρει κανείς…Πάντως δεν το θεωρώ τραυματικό ούτε με εμπόδισε να γίνω ευτυχισμένη.

– Πώς βιώσατε την κοινωνικοπολιτική ατμόσφαιρα στη Γαλλία πριν από την εκλογή Μακρόν; Και ποια η γνώμη σας για τον Μακρόν και την επικείμενη προεδρία του, όσον αφορά τις προκλήσεις και τις ρεαλιστικές πιθανότητες να επιτύχει τους στόχους του;

Ένα ωραίο ανοιξιάτικο αεράκι φυσάει στο Παρισάκι.

– Κριτικάρετε την πολιτική ορθότητα αλλά είστε υπέρ της αστικής ευγένειας. Δεν εφάπτονται κάπως αυτά τα δύο σε συμπεριφορικό και ηθικό επίπεδο;

Η μη πολιτική ορθότητα είναι η ελευθερία της γνώμης. Δεν σημαίνει ότι εκφράζουμε τη γνώμη μας με βωμολοχίες. Η πολιτική ορθότητα είναι ανορθολογισμός και μεροληψία. Μπορούμε να επικρίνουμε τους Αμερικανούς αλλά όχι τους Άραβες. Οι Αμερικανοί είναι φονιάδες των λαών και ηλίθιοι ενώ οι Άραβες είναι ειρηνικοί, αθώοι και έξυπνοι;

– Γράφετε, «η Μαρίν Λεπέν έχει άδικο σε όλα, αλλά έχει δίκιο ως προς την απειλή που εγείρει το Ισλάμ στον κοσμικό χαρακτήρα του γαλλικού κράτους και την κοινωνική συνοχή στη Δύση». Έχει, όντως, την δυναμική το Ισλάμ να αλλοιώσει και να βλάψει εκ των έσω και τόσο καίρια τις δυτικές κοινωνίες;

Το έχει ήδη κάνει. Το πρόβλημα δεν είναι η τρομοκρατία ― ένα φαινόμενο με σποραδικά επεισόδια ― αλλά η άρνηση της ένταξης και το μίσος των μουσουλμάνων εναντίον του κοσμικού κράτους και της Δύσης. Όποιος έρχεται στη Δύση πρέπει να υπακούει στους νόμους και στο έθος της Δύσης.

«Όχι, δεν είμαι αρνητική. Αλλά το τέμενος πρέπει να ανήκει στο ελληνικό κράτος και να ελέγχεται από αυτό. Όλες του οι δραστηριότητες πρέπει να υπόκεινται στην ελληνική εξουσία»– Έχουν κατορθώσει οι ισλαμιστές να φιμώσουν τις κριτικές, έναντι του Ισλάμ, φωνές; Να μην τολμάμε να κριτικάρουμε το Ισλάμ, όπως τον χριστιανισμό π.χ.;

Προφανώς. Το δείχνει η σημερινή κατάσταση. Κινητοποιούνται νόμοι περί βλασφημίας. Το Ισλάμ γίνεται πολιτικό ταμπού ή απλώς θεωρείται τόσο τρομακτικό ώστε πρέπει να βουβαθούμε για να μη μας κατασπαράξει.

– Αν είχατε σαρκάσει τους χριστιανούς, όπως τους μουσουλμάνους, νομίζετε πως και πάλι θα βρισκόταν κάποιος να κινηθεί εναντίον σας νομικά; Κάποιος σεβασμιώτατος δεσπότης παραδείγματος χάριν, ή θεολόγος της «Νέας Ζωής»…

Μπορεί αλλά όλοι, σχεδόν όλοι, θα τον θεωρούσαν γραφικό.

– Εκπλαγήκατε από τη μήνυση του κ. Δημητρά; Θα παραστείτε στη δίκη; Στα social media «διοργανώνονται» events, εναντίον αλλά και υπέρ σας.

Δεν εξεπλάγην. Ο καθένας κάνει αυτό που πιστεύει σωστό. Κι εγώ επίσης. Όσο για τα events, το να καλείς όχλο στο δικαστήριο για να καθυβρίσει δικηγόρους και μάρτυρες είναι κάτι που μπορεί να κρίνει ο καθένας. Αυτή είναι η ποιότητα του καθεστώτος στο οποίο ζούμε.

– Γράφετε, «Πολιτικό σχέδιο του Ισλάμ είναι ο σκοταδισμός, ο προσηλυτισμός, ο πόλεμος, η βία». Θεωρείται πως εκπορεύεται αυτό το σχέδιο από συγκεκριμένα κέντρα ή ενυπάρχει στο δόγμα του Ισλάμ, οπότε αντανακλαστικά και αναπότρεπτα συμβαίνει;

Το Ισλάμ δεν είναι μόνο θρησκεία, δεν είναι πνευματικότητα. Είναι πολιτικό πρόγραμμα, τρόπος ζωής, δικαιικό σύστημα: έχει στρατηγική βίαιης επιβολής. Πίσω του βρίσκονται ισχυρές ισλαμικές χώρες και μεγάλα συμφέροντα.

– Είστε αρνητική όσον αφορά την ανέγερση τζαμιού στην Αθήνα;

Όχι, δεν είμαι αρνητική. Είναι πολύ αργά για να κάνουμε πίσω. Αλλά το τέμενος πρέπει να ανήκει στο ελληνικό κράτος και να ελέγχεται από αυτό. Όλες του οι δραστηριότητες πρέπει να υπόκεινται στην ελληνική εξουσία προκειμένου να μην παραβιάζονται οι νόμοι.

soti triantafyllou

– Στα «Παρισινά προάστια» ευθύνεται μόνο η θρησκεία για την «αποκομμένη ένταξη» των μουσουλμανικών πληθυσμών στην γαλλική κοινωνία; Το οικονομικό σύστημα, οι τάσεις αποκλεισμού των νεοφερμένων, η ξενοφοβία, ο «τοπικισμός» των λευκών γηγενών, ακόμα και η δική τους χριστιανική ταυτότητα όταν αναπόφευκτα λειτουργεί σαν «σύνορο», δεν είναι και αυτά κρίσιμα σημεία ενός πολυπαραγοντικού ζητήματος;

Όχι. Δεν υπάρχει καμιά διάκριση, το σχολείο είναι δωρεάν και υποχρεωτικό για όλους και γίνονται σκληρές προσπάθειες ένταξης, με πλήθος θετικές διακρίσεις. Στις οποίες δεν ανταποκρίνονται αυτοί οι πληθυσμοί διότι βρίσκονται στον αστερισμό της ισλαμικής προπαγάνδας και δέχονται αφόρητη πίεση από τις ίδιες τις κοινότητες.

– Γράφετε, «όπου υπάρχει πολύ θεός, υπάρχει εις βάρος των ανθρώπων», «δεν καταλαβαίνω πως φωτισμένοι άνθρωποι γίνονται ιμάμηδες ή παπάδες». Είστε εναντίον της θρησκοληψίας λοιπόν, όποιον θεό κι αν αυτή προσεταιρίζεται, όμως το Ισλάμ βρίσκεται στην προμετωπίδα της κριτικής σας. Γιατί; Ποιες διαφοροποιήσεις του από τον Χριστιανισμό και τις άλλες θρησκείες καθιστούν σήμερα το Ισλάμ περισσότερο επικίνδυνο;

Ο χριστιανισμός πέρασε από πλείστες εσωτερικές μεταρρυθμίσεις καθώς και από τον Διαφωτισμό. Και μετά από κάμποσες σφαγές, ενσωματώθηκε στον δυτικό πολιτισμό και προκάλεσε πολιτισμό ο ίδιος. Το Ισλάμ σταμάτησε να παράγει πολιτισμό από τα μέσα του Μεσαίωνα. Το Ισλάμ γεννήθηκε και παρέμεινε στην έρημο.

«Η πολυπολιτισμικότητα είναι μια πολιτική κοινωνικού κατακερματισμού που εξασθενεί τον νόμο και το κράτος δικαίου»– Δεν υπάρχει πραγματικά μετριοπαθές Ισλάμ; Είναι η πλειονότητα των μουσουλμάνων ευεπίφοροι στην εξτρεμιστική κατήχηση; Το Ντάες θεωρεί πως επαναφέρει την εκκοσμικευμένη (για τα δικά του μέτρα) μεγάλη μάζα των μουσουλμάνων στον δρόμο του Αλλάχ. Αλλά τα τεράστια προσφυγικά ρεύματα από τις περιοχές που ελέγχει το Ι.Κ., δεν αποδεικνύουν ότι η πλειονότητα των μουσουλμάνων δεν αντέχουν στην πράξη, στην καθημερινή τους ζωή, τη ριζοσπαστική διαστρέβλωση, ή την «μέχρι κεραίας» εφαρμογή του Κορανίου;

Υπάρχουν φυσικά άνθρωποι που έχουν μουσουλμανική παιδεία, που προέρχονται από μουσουλμανικές οικογένειες αλλά που δεν εφαρμόζουν τη θρησκεία: δεν προσεύχονται, δεν πάνε στο τζαμί, δεν κάνουν Ραμαζάνι και τα λοιπά. Αυτοί οι άνθρωποι είναι εξοργισμένοι με την πορεία που έχει πάρει το Ισλάμ και εκφράζονται πολύ πιο αιχμηρά από μένα.

Επίσης, υπάρχουν μετριοπαθείς που απορρίπτουν την τζιχάντ και θέλουν να ζήσουν ειρηνικά στη Δύση. Ωστόσο, οι θεσμοί και οι ηγέτες των μουσουλμανικών πληθυσμών στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ κρατούν ασαφή θέση έναντι του εξτρεμισμού. Μπορείτε να βρείτε έγκυρες δημοσκοπήσεις όπου οι μουσουλμάνοι διαφόρων χωρών εκφράζουν τη στήριξή τους ή την απόρριψή τους στον ισλαμικό φονταμενταλισμό. Τα αποτελέσματα έχουν ενδιαφέρον και διαρρηγνύουν κάμποσους μύθους.

– Πολυπολιτισμικότητα. Γράφετε, «η εφαρμογή της πολυπολιτισμικότητας εμποδίζει την αφομοίωση και κατακερματίζει την κοινωνία, η οποία δεν επιτυγχάνει εθνική ταυτότητα» και «η πολυπολιτισμικότητα είναι το αντίθετο της κοινωνικής συνοχής».

Η πολυπολιτισμικότητα είναι μια πολιτική κοινωνικού κατακερματισμού που εξασθενεί τον νόμο και το κράτος δικαίου. Αναγνωρίζει διαφοροποιήσεις του νόμου, αποθεώνει τη λεγόμενη «διαφορετικότητα» και καταλήγει στα κινήματα αντιρατσισμού που είναι στην πραγματικότητα υποτίμηση και συρρίκνωση των μελών των μειονοτήτων σε αθώα νήπια. Ο αντιρατσισμός είναι εκδοχή του ρατσισμού.

– Η κοινωνική συνοχή δεν εξαρτάται κυρίως από την μετουσίωση φιλελεύθερων αρχών, όπως η αξιοκρατία, η ισοπολιτεία, σε κοινωνικές νόρμες και πολιτικές πρακτικές;

Η κοινωνική συνοχή είναι μία ηγεσία, μία γλώσσα, ένας πολιτισμός, δηλαδή ενιαίο σύστημα αξιών. Δεν μιλάμε για κουλτούρα (φαγητά, τραγούδια κτλ), μιλάμε για πολιτισμό: ηθική, νομοθεσία, τέχνη, φιλοσοφία, επιστήμη.

– Δεν είναι η πολυπολιτισμικότητα, όπως και η (οικονομική) παγκοσμιοποίηση, μια αναπότρεπτη εξέλιξη που εδράζει πρωτίστως στην τεχνολογική πρόοδο; Ο άνθρωπος μετακινείται σε μακρινές χώρες, απλά γιατί, πλέον, μπορεί να το κάνει. Το να στρέφεσαι σήμερα εναντίον της πολυπολιτισμικότητας δεν μοιάζει λίγο με «κυνήγι ανεμόμυλων»;

Πολυπολιτισμικότητα δεν είναι η συνύπαρξη πολλών φυλών ή πολλών θρησκειών στην ίδια χώρα. Είναι η δημιουργία ξεχωριστών κοινοτήτων που ζουν με τους δικούς τους νόμους αγνοώντας ή παραβιάζοντας τους νόμους του κράτους. Αυτό που περιγράφετε είναι ο πλουραλισμός.

– Δεν είναι ο μεγαλύτερος όγκος των μουσουλμάνων οικονομικών μεταναστών, οι πιο φιλοπρόοδοι και εκκοσμικευμένοι στις κοινωνίες των χωρών προέλευσής τους; Μήπως είναι άνθρωποι που ασφυκτιούσαν στο ισλαμικό περιβάλλον, έχοντας οι ίδιοι κατά κόρον καταπιεστεί εντός του;

Υπάρχουν κάθε λογής άνθρωποι με κάθε λογής υπόβαθρο και επιδιώξεις. Γενικά πάντως η ρητορική περί αποικιοκρατίας έχει δημιουργήσει πάθη: οι μουσουλμάνοι έρχονται να ζήσουν σε χώρες που μισούν εκ προοιμίου. Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα ήταν ο τρόπος με τον οποίον έγινε η απο-αποικιοποίηση ― και βλέπουμε τα αποτελέσματα: λιγοστές χώρες προχώρησαν αφού πέταξαν τους Ευρωπαίους στη θάλασσα. Δεν τους πέταξαν για να ιδρύσουν δημοκρατίες, τους πέταξαν για να ιδρύσουν εθνικιστικά και θεοκρατικά καθεστώτα.

– Οι μετανάστες, ειδικά η β΄γενιά τους, θεωρείται μια πληθυσμιακή μάζα δυναμική και παραγωγική, ένας εν δυνάμει κινητήριος μοχλός των κοινωνιών που υποδέχτηκαν τους γονείς τους. Θεωρείτε πως η ισλαμική θρησκεία λειτουργεί ως κρίσιμος παράγοντας ανατροπής της παραπάνω γενικής παραδοχής;

Η πρώτη γενιά ήταν δυναμικότερη και εμφορούνταν συχνά από αριστερές ιδέες που τότε περιελάμβαναν το κοσμικό κράτος. Οι επόμενες γενιές είναι επιρρεπείς στο Ισλάμ και στην εγκληματικότητα. Εξαιρέσεις υπάρχουν, περιττό να το λέμε. Σήμερα, παρατηρείται εθνοτική αναδίπλωση, νοσταλγία ενός παρελθόντος που δεν υπήρξε ποτέ. Το ίδιο συμβαίνει στις αφροαμερικανικές κοινότητες στις ΗΠΑ: οι Αφροαμερικανοί δημαγωγοί καλλιεργούν μίσος για τη λευκή πλειοψηφία που εξάλλου δεν είναι πια πλειοψηφία. Εκδίκηση, σύμπλεγμα θύματος…

– Γιατί το «αμερικανικό χωνευτήρι» είναι επιτεύξιμο και λειτουργικό, ενώ το ευρωπαϊκό (ή το ελληνικό), όχι; Θα περίμενε κανείς χώρες με σαφέστερη εθνική ταυτότητα, όπως οι ευρωπαϊκές έναντι των ΗΠΑ, να μπορούν να αφομοιώσουν με λιγότερους κραδασμούς.

Δεν υπάρχει πια χωνευτήρι στις ΗΠΑ. Στη θέση της πολιτικής αφομοίωσης εφαρμόζεται, αντιθέτως, η πολιτική της πολυπολισμικότητας. Δημιουργούνται ξεκομμένες κοινότητες που ζουν με τους δικούς τους νόμους χωρίς στενές επαφές με το mainstream.

– Χαρακτηρίζετε «εθελοτυφλία» την πολιτική των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων αναφορικά με την παρουσία του ισλάμ στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Χωρίς να εκτραπεί σε πρακτικές που δεν συνάδουν με τις αξίες του, πως μπορεί ο δυτικός πολιτικός κόσμος να διαχειριστεί ζητήματα, όπως το Ισλάμ και η μετανάστευση; Ώστε να μην καταντά το προσφυγικό και μεταναστευτικό ζήτημα μια παθογένεια- επιχείρημα στην πολιτική φαρέτρα της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς.

Τα εθνικιστικά και ακροδεξιά κόμματα οφείλουν την όποια δημοτικότητά τους στην ανάλυση αυτού του προβλήματος. Αν το πρόβλημα περάσει στα χέρια πιο αγαθών πολιτικών δυνάμεων πιθανώς να έχουμε κάποια εργαλεία να το αντιμετωπίσουμε. Η αριστερά έκανε δώρο στους εθνικιστές την ιδέα της περί κοσμικού κράτους. Μπράβο.

soti

– «Αυτό είναι το πρώτο που κατάλαβα: ο χρόνος είναι η ηχώ ενός τσεκουριού μέσα σε ένα δάσος». Αλλάζει η αίσθησή σας του χρόνου όσο μεγαλώνετε; Η επίδρασή του, η διαχείρισή του;

Όταν είμαστε νέοι παρασυρόμαστε ευκολότερα σε απώλεια χρόνου. Θα έλεγα πάντως ότι είχα ανέκαθεν κάποια δυσκαμψία. Το πρόγραμμά μου και η εργάσιμη μέρα μου δεν αλλάζουν από εξωτερικά ερεθίσματα και πειρασμούς.

– Στο «Ο φόβος του θανάτου» γράφετε: «Η καλή ζωή συνδέεται με την καταπολέμηση των φόβων μας, ιδίως του φόβου του θανάτου, του δέους μπροστά στην ανθρώπινη περατότητα». Το έχετε κατορθώσει;

Δεν τα πάω άσχημα.

– Και συνεχίζετε, «Τι αρμόζει άραγε να κάνουμε; Πώς να τη ζήσουμε με τον καλύτερο τρόπο, μαζί με τους άλλους, ιδίως όσους αγαπάμε και που είναι θνητοί όπως εμείς;».

Ζω ανάμεσα στην αγάπη και τη φιλία. Μεγαλώνουμε μαζί, αρρωσταίνουμε, γερνάμε. Μου φαίνεται αρκετά συγκινητικό. Όσες φιλίες χάνονται δεν αξίζουν να μη χαθούν. Προσπαθώ να ζήσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο, δεν έχω χρόνο και ενέργεια για τοξικές σχέσεις.-

 .

Πραγματοποιήθηκε με επιτυχία η Γενική Συνέλευση Ν.Δ. Φωκίδας στο Λιδωρίκι

19/05/2017

Με αφορμή το κλείσιμο της αξιολόγησης, το νέο 4ο Μνημόνιο – το 2ο της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ – και τις τελευταίες πολιτικές εξελίξεις πραγματοποιήθηκε και στη Φωκίδα, όπως σε όλη τη χώρα, Νομαρχιακή Συνέλευση μελών της ΝΟ.Δ.Ε. Φωκίδας για ενημέρωση των στελεχών του κόμματος, παρουσία του βουλευτή Θεσπρωτίας Βασίλη Γιόγιακα.

Η Συνέλευση έλαβε χώρα στο ξενοδοχείο «Καλλίπολις» στο Λιδωρίκι την Δευτέρα 15 Μαΐου 2017.

Τον Β.Γιόγιακα προλόγισε ο Πρόεδρος της ΔΗΜ.Τ.Ο. ΔωρίδαςΓιώργος Ξηρομάμος, ο οποίος και ανέγνωσε στους παρευρισκόμενους επιστολή που απέστειλε ο Γραμματέας Πολιτικής Επιτροπής της Ν.Δ.Λευτέρης Αυγενάκης, ο οποίος λόγω ανειλημμένων υποχρεώσεων, δεν ήτο δυνατόν να παρευρεθεί στην εκδήλωση.

Ακολούθησε ενδελεχής ενημέρωση από τον Β. Γιόγιακα για τα νέα μέτρα ύψους 4,9 δις ευρώ και τους δημοσιονομικούς στόχους που περιλαμβάνει το 4ο μνημόνιο και τα οποία πλήττουν όλους τους πολίτες και ιδιαίτερα τα ασθενέστερα οικονομικά στρώματα της ελληνικής κοινωνίας

Τέλος ο Β. Γιόγιακας έκανε ιδιαίτερη αναφορά στη μείωση της φορολογίας που εξήγγειλε ο Πρόεδρος της Ν.Δ. Κυριάκος Μητσοτάκης.

Ακολούθως το λόγο έλαβαν κατά σειρά η τέως βουλευτής ΦωκίδαςΑσπασία Μανδρέκα, ο πολιτευτής Κωνσταντίνος Χαλιορής, η Πρόεδρος της ΝΟ.Δ.Ε. Φωκίδας Ανθή Ματσάκη και ο Τομεάρχης Φωκίδας Γρηγόρης Μπόνης και στη συνέχεια ακολούθησε διαλογική συζήτηση μεταξύ των παρισταμένων μελών της Νέας Δημοκρατίας και του εκπροσώπου του κόμματος, στην οποία αναφέρθηκαν και προβλήματα που απασχολούν τη περιοχή μας.

Από τον διάλογο φάνηκε η έντονη ανησυχία των πολιτών για την εξέλιξη τόσο των ζητημάτων της ημερήσιας διάταξης, όσο και για τη γενικότερη πορεία της χώρας, μετά τις παλινωδίες της κυβέρνησης και της ιδεοληπτικής αντιμετώπισης των πραγμάτων.

Η προσέλευση των μελών που μετέχουν στη Νομαρχιακή Συνέλευση, ήταν μεγάλη, πράγμα του αναδεικνύει την κυβερνητική τροχιά του κόμματός μας.

Η ΝΟΔΕ Φωκίδας ευχαριστεί θερμά τόσο τον κ. Γιόγιακα, όσο και τα τοπικά στελέχη για την παρουσία τους και τη συμμετοχή τους στον γόνιμο διάλογο.

Μεταξύ των παρευρισκομένων στελεχών ήταν η πρώην βουλευτήςΑσπασία Μανδρέκα, ο πολιτευτής Κωνσταντίνος Χαλιορής, ο τέως δήμαρχος Λιδωρικίου και επικεφαλής της αντιπολίτευσης του Δήμου Δωρίδος Γιώργος Κουλούλας, ο τέως Νομάρχης Φωκίδας και δήμαρχος Δελφών Νίκος Φουσέκης, οι τέως Δήμαρχοι ΕυπαλίουΚώστας Τσακούμης, Γραβιάς Αθανάσιος Μανανάς, Δεσφίνας Στάθης Μαντζώρος, οι Αντιδήμαρχοι του Δήμου Δωρίδος Ανδρέας Ευσταθίου, Κώστας Παλασκώνης και Παναγιώτης Ζέτος, ο Πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου Δωρίδος Δημήτρης Καραχάλιος, ο Περιφερειακός Σύμβουλος Χαράλαμπος Κατσαρός, οι δημοτικοί σύμβουλοι Δωρίδος Ιωάννης Κρικέλας, Κώστας Κουτσούμπας, Χρήστος Γκίκας, Ιωάννης Καγιάς, Αντώνης Γιαννόπουλος, Πρόεδροι και Σύμβουλοι Τοπικών Κοινοτήτων.

ΝΟ.Δ.Ε. ΦΩΚΙΔΑΣ

ΕΥΠΑΛΙΟ καθ΄οδόν

ΕΥΠΑΛΙΟ ΔΩΡΙΔΑΣ, Ν. ΦΩΚΙΔΑΣ

The WordPress.com Blog

The latest news on WordPress.com and the WordPress community.

Search Blogs

Just another WordPress.com weblog

WordPress.com

WordPress.com is the best place for your personal blog or business site.