Skip to content

Καλό Καλοκαίρι στη ΔΩΡΙΚΗ ΡΙΒΙΕΡΑ

...και να θυμάστε ότι με τα νέα μέτρα του 3ου Μνημονίου μας περιμένει "μεγάλος ανήφορος".-Το GREXIT έφυγε μόνο στα λόγια.Η ΔΡΑΧΜΗ παραμονεύει...

Η ποιότητα των θεσμικών οργάνων έχει κακή φήμη στην Ελλάδα. Ανάπτυξη..?

29/08/2015

Χαμηλές οι προοπτικές ανάπτυξης της Ελλάδας

.

των Mikkel Barslund και Thomas Barnebeck Andersen

Πριν από τέσσερα χρόνια, όταν το ερώτημα της βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους ήταν το αντικείμενο έντονων συζητήσεων, υποστηρίζαμε ότι η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει μεγάλα εμπόδια στην προσπάθειά της να καταστεί φερέγγυα. Με το τρίτο πακέτο διάσωσης να αντιμετωπίζει τα επείγοντα ζητήματα ρευστότητας, και τις ανησυχίες να εκδηλώνονται από το ΔΝΤ καθώς και από άλλους φορεις, το ζήτημα είναι ξανά σχετικό.

Το 2011, δώσαμε έμφαση στον χαρακτήρα της «τέλειας καταιγίδας” που έπληξε την ελληνική οικονομία ταυτόχρονα με τις αντίξοες δημογραφικές εξελίξεις που άρχισαν να επιδρούν ως βαρίδι παρά σαν μια κινητήρια πηγή ανάπτυξης, όπως είχε γίνει στη διάρκεια των 30 ετών μέχρι το 2011. Από το 1970 μέχρι το 2004, οι αυξήσεις στο εργατικό δυναμικό συνέβαλαν κατά τρία τέταρτα στην ανάπτυξη. Εκείνη την περίοδο είχαμε επισημάνει ότι αυτή η τάση θα αντιστρεφόταν στα επόμενα 30 χρόνια. Η τελευταία πρόβλεψη της Eurostat για τον πληθυσμό υποδηλώνει μία ακόμη πιο δυσοίωνη εικόνα. Στα επόμενα 25 χρόνια, μέχρι το 2040, ο πληθυσμός που μπορεί να παράξει εργασία θα υποχωρήσει περισσότερο από το 1% ετησίως.

Η απόκλιση της δημογραφικής ανάπτυξης ως εκ τούτου, είναι ένα εντυπωσιακό 1,75%. Ακόμη κι αν υπολογιστεί η αβεβαιότητα που περικλείει τις προβλέψεις για τον πληθυσμό, αυτό θα είναι βουνό. Στην πραγματικότητα, ο δημογραφικός παράγοντας είναι πιθανό να επιδεινωθεί περαιτέρω, καθώς οι άνθρωποι σε ηλικία που μπορεί να εργαστούν, εγκαταλείπουν την Ελλάδα για καλύτερες προοπτικές αλλού.

Είναι πιθανό να μετριαστούν οι επιπτώσεις από την αρνητική τάση για τον πληθυσμό σε ηλικία εργασίας, εάν η συμμετοχή στην αγορά εργασίας αυξηθεί για άτομα ηλικίας 20-64. Αυτό είναι που υποτίθεται πρέπει να βελτιώσουν οι μεταρρυθμίσεις στο συνταξιοδοτικό και στην αγορά εργασίας. Υπάρχει κάποιο περιθώριο για την Ελλάδα να το κάνει αυτό για κάποιο μέρος του πληθυσμού, ιδιαίτερα τις γυναίκες. Μακροπρόθεσμα, μια αύξηση της συμμετοχής στην αγορά εργασίας για τις γυναίκες, θα προσθέσει στην οικονομική ανάπτυξη. Βραχυπρόθεσμα, η επίδραση στην ανάπτυξη της προσθήκης ατόμων που ίσως να είναι απόντες από την αγορά εργασίας για χρόνια, θα είναι περιορισμένη. Επομένως, ακόμη κι αν η Ελλάδα επρόκειτο να βιώσει μια μικρή επίδραση στο επίπεδο του ΑΕΠ, ως συνέπεια της προσθήκης ανειδίκευτων εργαζομένων στο εργατικό δυναμικό, αυτό θα επισκιαστεί από την απουσία διαθέσιμων εργαζόμενων στα επόμενα χρόνια.

Ομοίως, η μετανάστευση μπορεί να ανακουφίσει την δημογραφική πίεση μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, εάν η ένταξη διαχειριστεί σωστά. Εδώ η Ελλάδα παραδοσιακά κάνει επιτυχημένη δουλειά. Πριν από την κρίση (2007), οι αλλοδαποί εκτός ΕΕ στην Ελλάδα είχαν το υψηλότερο ποσοστό απασχόλησης αλλοδαπών εκτός ΕΕ, μεταξύ των χωρών της ΕΕ. Ακόμη και υψηλότερο ποσοστό από τους Έλληνες πολίτες. Αυτή η απόκλιση στην απασχόληση έχει εξαλειφθεί κατά τη διάρκεια της κρίσης. Ένας βασικός δείκτης του δυναμικού της μετανάστευσης για να συμβάλει στην μελλοντική οικονομική ανάπτυξη, θα είναι ο βαθμός στον οποίο οι δείκτες απασχόλησης των υπηκόων τρίτων χωρών θα αυξηθούν σύμφωνα με τους πολίτες της χώρας, όταν η απασχόληση αρχίσει να αναπτύσσεται. Ενώ η μετανάστευση -αν μη τι άλλο υπό το φως της τρέχουσας κατάστασης- είναι βέβαιο πως θα έχει κάποια σημασία για την αντιστροφή της δημογραφικής παρακμής, παραμένει ένα ερώτημα του πόσο μεγάλη θα είναι η συμβολή της.

Εκτός από τις δυσμενείς δημογραφικές συνθήκες, επαναδιατυπώνουμε το σημείο της «μικρής κλειστής οικονομίας” και το πώς η δομή της ελληνικής οικονομίας με ένα μικρό τομέα εμπορεύσιμων, είναι πιθανό να αποτελέσει έναν ασθενή καταλύτη για την ανάπτυξη στο προσεχές μέλλον. Ειδικότερα, επισημάναμε ότι αν και το εμπόριο συνιστά ένα σχετικά μικρό ποσοστό της ελληνικής οικονομίας, η ανάπτυξη είχε έλθει σχεδόν αποκλειστικά από τον κλάδο εκτός εμπορίου στη δεκαετία πριν από την κρίση. Στην πραγματικότητα, από την έναρξη της κρίσης οι τομείς των εμπορεύσιμων αγαθών, έχουν συρρικνωθεί περισσότερους από τους υπόλοιπους.

Επιπλέον, ο τομέας των εμπορεύσιμων αγαθών έχει ένα μεγάλο παράγοντα των πρώτων υλών και των μεταφορών παγκοσμίως, ο οποίος προσθέτει κάποια αξία στην εγχώρια οικονομία. Όπως επισήμαναν οι Alcidi & Gros:

«Αυτό σημαίνει πως το ποσοστό των εξαγωγών που είναι στα αλήθεια ευαίσθητο στις εγχώριες τιμές και μισθούς, είναι μάλλον μικρό. Αυτή η συγκεκριμένη σύνθεση του ελληνικού εμπορίου, εξηγεί γιατί τα δύο προγράμματα προσαρμογής δεν κατόρθωσαν να φέρουν αποτελέσματα. Δεν ήταν επειδή οι μισθοί και οι τιμές δεν είχαν προσαρμοστεί. Οι μισθοί έχουν ήδη μειωθεί περισσότερο από 20%, αλλά οι εξαγωγές μετά βίας κινήθηκαν. Η ελληνική οικονομία είναι ως εκ τούτου απίθανο να επωφεληθεί πολύ από μια περαιτέρω υποτίμηση.

Η απουσία ευαισθησίας των εξαγωγών στην μείωση των μισθών, μπορεί επίσης να εξηγηθεί εν μέρει από την διαρθρωτική λειτουργία των προϊοντικών αγορών, περιορίζοντας αποτελεσματικά την είσοδο ή/και τον ανταγωνισμό των τιμών.

Ως εκ τούτου, οι εξελίξεις μέχρι στιγμής μας οδηγούν στο να είμαστε ακόμη λιγότερο αισιόδοξοι για τις μεσοπρόθεσμες προοπτικές ανάπτυξης της Ελλάδας. Επιπλέον, άλλοι σημαντικοί παράγοντες της μακροπρόθεσμης ευημερίας, όπως η ποιότητα θεσμών και το ανθρώπινο κεφάλαιο, δεν είναι ιδιαίτερα ευνοϊκοί για την Ελλάδα επίσης.

Η ποιότητα των θεσμικών οργάνων έχει κακή φήμη στην Ελλάδα. Παρά τη σειρά μεταρρυθμίσεων τα τελευταία χρόνια, η Ελλάδα κατατάσσεται 26η από τα 28 κράτη-μέλη της ΕΕ στο report της Παγκόσμιας Τράπεζας για το επιχειρείν το 2015 (μόνο η Κροατία και η Κύπρος είναι μετά από την ΕΛλάδα). Δεν υπάρχει διαφορά από την κατάταξη του 2009. Ομοίως, σε άλλο ένα συχνά χρησιμοποιούμενο μέτρο της ποιότητας των θεσμών, οι δείκτες διακυβέρνησης της Παγκόσμιας Τράπεζας, εμφανίζουν την Ελλάδα στο χαμηλότερο σημείο μεταξύ των χωρών της ΕΕ, και στους έξι υποδείκτες.

Η κατάσταση δεν είναι λιγότερο διαφορετική για το ανθρώπινο κεφάλαιο. Οι δείκτες για το ανθρώπινο κεφάλαιο με την μορφή του μορφωτικού επιπέδου, είναι ελαφρώς χαμηλότεροι από τον μέσο όρο των 28 της ΕΕ για τις ηλικίες 25-64, αν και με κάπως υψηλότερο ποσοστό των ανειδίκευτων. Τα αποτελέσματα έρευνας από το 2012 ωστόσο, αποκαλύπτουν ότι η Ελλάδα, βρίσκεται στο κατώτατο όριο μιας κατάταξης επιδόσεων των μελών της ΕΕ που είναι και μέλη του ΟΟΣΑ. Αν και η Ελλάδα έχει διαπιστώσει πρόοδο στην έρευνα από το 2003, είναι οδυνηρά αργή.

Αυτές οι παρατηρήσεις επισημαίνουν το γεγονός ότι ακόμη και με σημαντική ελάφρυνση χρέους, η Ελλάδα είναι πιθανό να αντιμετωπίσει δύσκολες στιγμές στο προσεχές μέλλον.-

– Ceps.eu –

.

O Tσίπρας χωρίς αντίπαλο

24/08/2015

Ποιός πολιτικός αρχηγός ή πολιτικό κόμμα, μπορεί σήμερα πραγματικά να τον απειλείσει στις εκλογές της 20 Σεπτεμβρίου ?

Η ΝΔ απέτυχε και τα οικονομικά της αποτελέσματα απεδείχθη πως απουσίαζαν.

Το ΠΑΣΟΚ αντιμετωπίζει το φάντασμα του.

Το Ποτάμι δε στήνει πολιτικό φορέα και το ΚΚΕ παραμένει σταθερό στις ιδέες και τα ποσοστά του.Μόνο η Χρυσή Αυγή…φοβάται τη Ζωή.-

Τι προτείνει ο Schaeuble;

01/08/2015

Τα σχέδια του Schaeuble για την Κομισιόν

του Raoul Ruparel

Τι προτείνει ο Schaeuble;
Δημοσιεύματα στον γερμανικό Τύπο αναφέρουν ότι ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών προτείνει «περικοπές και αναδιάρθρωση” στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, συμπεριλαμβανομένης και της αφαίρεσης του τρέχοντος ρόλου της εποπτείας της ενιαίας αγοράς και της επιβολής των κανόνων ανταγωνισμού. Αυτά θα μπορούσαν να δοθούν σε μια νέα, πολιτικά ανεξάρτητη υπηρεσία -μια κίνηση που θα απαιτούσε αλλαγή της συνθήκης της ΕΕ. Αυτά τα νέα θεσμικά όργανα θα ήταν σύμφωνα με τη γερμανική αρχή ανταγωνισμού (το ομοσπονδιακό γραφείο καρτέλ). Τα δημοσιεύματα επίσης αναφέρουν ότι ο Ολλανδός υπουργός Οικονομικών, Jereon Dijsselbloem, έχει αφήσει να εννοηθεί ότι αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει βασικό στοιχείο της  ολλανδικής προεδρίας στο α΄ μισό του επομένου έτους. Ασφαλώς, αυτά είναι όλα αρχικά reports και δεν είναι σαφές εάν τέτοιες προτάσεις θα υλοποιηθούν αλλά έχει ενδιαφέρον να τις σκεφτούμε ωστόσο.

Γιατί ο Schaeuble αποφάσισε να προωθήσει τέτοιες αλλαγές;
Ο κύριος λόγος που αναφέρεται είναι ότι είναι εξοργισμένος με την Κομισιόν και ιδίως με τις παρεμβάσεις του προέδρου της Κομισιόν, Jean Claude Juncker, στην ελληνική κρίση. Ο Juncker έπαιξε ένα άμεσο πολιτικό ρόλο στη διαπραγμάτευση με την ελληνική κυβέρνηση. Αυτό έχει οδηγήσει στο να ανησυχεί ο Γερμανός ΥΠΟΙΚ ότι η Κομισιόν, η οποία γίνεται όλο και πιο πολιτική, δεν μπορεί πλέον να εκτελέσει αμερόληπτα τον ρόλο της στην εφαρμογή των κανόνων της ενιαίας αγοράς και του ανταγωνισμού.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι έχει ένα δίκιο. Αυτό ήταν πάντα η επικρατούσα τάση στην Κομισιόν. Είναι κατά μία έννοια ένας τεχνοκρατικός οργανισμός και θεματοφύλακας των Συνθηκών αλλά την ίδια στιγμή είναι ένα πολιτικό όργανο με σημαντική εξουσία, για να ορίζει την νομοθετική ατζέντα. Ωστόσο, είναι σημαντικό να επισημάνουμε ότι ο Schaeuble δεν εξετάζει το ενδεχόμενο να αποδυναμώσει την Κομισιόν, όπως έχουν υποθέσει ορισμένοι. Θέλει να αναδιαρθρώσει το πώς κατανέμεται η εξουσία. Ως ένας αφοσιωμένος Ευρωπαίος φεντεραλιστής, θέλει μια πιο πολιτική Κομισιόν αλλά είναι πρόθυμος να δει την επιβολή των ρυθμιστικών κανόνων με έναν αμερόληπτο τρόπο. Το αποτέλεσμα θα ήταν πιθανώς μια Κομισιόν με μια πιο ελεύθερη πολιτική κυριαρχία και μία Κομισιόν που θα μοιάζει όλο και περισσότερο με μια εκτελεστική κυβέρνηση της Ευρώπης.

Παραμένει ασαφές πως ακριβώς αυτό διευθετεί τις ανησυχίες του Schaeuble σχετικά με την εμπλοκή της Κομισιόν στην Ελλάδα. Αλλά γίνεται λίγο σαφέστερο όταν αντιμετωπίζεται με άλλες προτάσεις και σχόλια που έχει κάνει ο ίδιος. Επίσης προτείνει την καθιέρωση ενός υπουργού Οικονομικών της ευρωζώνης, πιθανώς με ένα υπουργείο Οικονομικών υπό τον ίδιο. Αυτό θα αρχίσει να διαχωρίζει μέρος του εποπτικού ρόλου στην ευρωζώνη από την Κομισιόν και θα στρέψει την πολιτική αλληλεπίδραση από την Κομισιόν στο νέο αυτό υπουργείο/υπουργό Οικονομικών της ευρωζώνης.

Είναι πιθανό το Ηνωμένο Βασίλειο να υποστηρίξει τέτοια σχέδια;
Αυτό είναι δύσκολο να το πούμε. Το πρώτο που πρέπει να εξεταστεί είναι ότι το Ηνωμένο Βασίλειο είναι πολύ πρόθυμο να δει άλλα σχέδια για τη μεταρρύθμιση της ΕΕ και άλλες χώρες να εισχωρούν στην δική του προσπάθεια μεταρρύθμισης της ΕΕ. Συγκεκριμένα, οποιοδήποτε σχέδιο ανοίγει την πόρτα σε αλλαγή της Συνθήκης και σε πραγματικές μεταρρυθμίσεις, θα είναι ευπρόσδεκτο. Επιπλέον, το Ηνωμένο Βασίλειο πάντα ανησυχούσε για μια απροκάλυπτα «πολιτική” Κομισιόν. Οι επιδόσεις της ΕΕ στον ανταγωνισμό και στην αντιμονοπωλιακή πολιτική, είναι ένα από τα λίγα στοιχεία που εκτιμώνται ιδιαιτέρως στο Ηνωμένο Βασίλειο (για καλό), ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο είναι πρόθυμο να δει την επιβολή των κανόνων της ενιαίας αγοράς, πλήρως και σωστά. Από αυτή την άποψη, θα μπορούσε να τεθεί υπό αμφισβήτηση εάν τέτοια θεσμικά όργανα θα μπορούσαν να είναι εντελώς αμερόληπτα ενώ παραμένουν εντός του πλαισίου της ΕΕ, το οποίο τα υποχρεώνει να οδηγηθούν προ μια ακόμη πιο στενή ένωση και ολοκλήρωση – και αυτό μπορεί να χρειαστεί να συνδεθεί με κάποιες από τις μεταρρυθμίσεις του Ηνωμένου Βασιλείου.

Όπως επισημάνθηκε παραπάνω, από τη στιγμή που στόχος είναι να δημιουργηθεί μια ακόμη περισσότερο πολιτική Κομισιόν, το Ηνωμένο Βασίλειο είναι πιθανό να είναι ελαφρώς επιφυλακτικό. Δεν είναι σαφές τι θα κάνει η πολιτική Κομισιόν. Αλλά το να είναι απρόσκοπτη στον εποπτικό της ρόλο, θα οδηγήσει στο να γίνει ένα καθαρά νομοθετικό σώματα και ίσως περάσει όλον τον χρόνο της να ασχολείται με την νομοθεσία. Είναι εύκολο να δούμε γιατί αυτό μπορεί να μην ταιριάζει με την προσέγγιση του Ηνωμένου Βασιλείου για μεταρρύθμιση.

Κοιτώντας προς τον άλλο μεγάλο παίκτη σε αυτές τις διαπραγματεύσεις, τη Γαλλία, μπορεί να υπάρχει επίσης περιορισμένη στήριξη. Και πάλι, από τη στιγμή που τα σχέδια είναι ασαφή, είναι δύσκολο να βγάλουμε οριστικά συμπεράσματα. Αλλά μια πολύ πολιτική Κομισιόν που να ενεργεί σαν μια ευρωπαϊκή κυβέρνηση, πιθανώς θα πικάρει τις γαλλικές ανησυχίες για την εθνική κυριαρχία και την επιθυμία τους για μια πιο βαθιά ολοκληρωμένη αλλά διακυβερνητική ΕΕ. Ασφαλώς, αυτό θα εξαρτηθεί επίσης από το εάν η πρόοδος στην πλευρά της ευρωζώνης θα καταλήξει σε κάποιου είδους δημοσιονομικό μηχανισμό ο οποίος θα μπορούσε να κατευνάσει κάποιες από τις ανησυχίες τους.

Παρόλα αυτά, τα προβλήματα δεν είναι ανυπέρβλητα. Θα μπορούσε να υπάρξει μια συμβιβαστική λύση. Ουσιαστικά το Ηνωμένο Βασίλειο θέλει να δει την ενιαία αγορά και τους κανόνες για την ΕΕ να περιφρουρούνται και να εφαρμόζονται, εάν αυτό γίνεται μέσω ενός ξεχωριστού αμερόληπτου οργάνου, ας είναι και έτσι. Το Ηνωμένο Βασίλειο είναι επίσης πρόθυμο να υποστηρίξει την Γερμανία και τη Γαλλία στο να δημιουργήσει μια βαθύτερη ολοκλήρωση της ευρωζώνης, εφόσον δεν επηρεάζει αρνητικά τα κράτη εκτός ευρωζώνης. Το βασικό ερώτημα παραμένει ωστόσο ποιος ακριβώς ρόλος θα παραμείνει για την Κομισιόν. Ποιος θα ήταν για την ΕΕ ή για την ευρωζώνη και πως θα επιλεγεί η ηγετική της θέση; Ένα πράγματα που δεν αμφισβητείται είναι ότι θα πολεμήσει με νύχια και με δόντια προκειμένου να διατηρήσει όσο το δυνατό μεγαλύτερο κέντρο ισχύος.

Μπορείτε να δείτε το κείμενο εδώ: http://openeurope.org.uk/blog/german-finance-minister-comes-to-the-table-with-his-own-eu-reform-plans-and-looks-for-uk-support/

.

«Αιφνιδιαστική» γερμανική πρόταση περί ελληνικού τάιμ-άουτ από το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα – «τίποτα δεν είναι τυχαίο»

01/08/2015

Γερμανοί, Ολλανδοί και Φινλανδοί «επαναπατρίζουν» τον χρυσό τους

Γερμανοί, Ολλανδοί και Φινλανδοί "επαναπατρίζουν" τον χρυσό τους
Του Δημήτρη Ζάντζα

Μπορούν οι κινήσεις της Bundesbank να «αποκαλύψουν» τις πραγματικές προθέσεις του Βερολίνου για το μέλλον της Ευρωζώνης;

Σε ποιον βαθμό συνδέεται η «αιφνιδιαστική» γερμανική πρόταση περί ελληνικού τάιμ-άουτ από το κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα με την από καιρό ειλημμένη απόφαση της Ομοσπονδιακής Τράπεζας της χώρας να συνεχίσει –και να ενισχύσει μάλιστα– το πρόγραμμα επαναπατρισμού των γερμανικών αποθεμάτων χρυσού;

Τα ερωτήματα αυτά έχουν αρχίσει να πυκνώνουν τελευταία, με αφορμή την κρίση στη σχέση της Ελλάδας με την Ευρωζώνη και την αναβίωση παλιότερων συζητήσεων επί των προτάσεων Βόλφγκανγκ Σόιμπλε και Καρλ Λάμερς για μια Ευρωζώνη δύο ταχυτήτων.

Προσεγγίζοντας τα παραπάνω ερωτήματα, όσοι δεν πιστεύουν σε «περίεργες συμπτώσεις» στις αγορές, αλλά, αντιθέτως, είναι της άποψης ότι «τίποτα δεν είναι τυχαίο» σε αυτές, ειδικά όταν πρόκειται για τέτοιου είδους κινήσεις εκ μέρους μεγάλων κεντρικών τραπεζών, θα πρέπει απαραιτήτως να εντάξουν στην ευρύτερη εικόνα όσο περισσότερα κομμάτια του «παζλ» γίνεται. Και, έχοντας κατά νου τα σχέδια περί «Ευρωζώνης δύο ταχυτήτων» που έχουν ακουστεί στο παρελθόν, τα κομμάτια αυτά, εν προκειμένω, δεν είναι άλλα από τις αντίστοιχες κινήσεις της Ολλανδίας και τα υπό εξέταση σχέδια της Φινλανδίας.

Γερμανικός χρυσός

Η απόφαση της Γερμανίας –που διαθέτει τα δεύτερα μεγαλύτερα αποθέματα χρυσού διεθνώς μετά τις ΗΠΑ– να ξεκινήσει πρόγραμμα επαναπατρισμού έγινε γνωστή τον Ιανουάριο του 2013. Ο αρχικός της σχεδιασμός προέβλεπε ότι σταδιακά μέχρι το 2020 θα έφερνε εντός συνόρων το 50% των αποθεμάτων της, όταν το ποσοστό αυτό στα τέλη του 2012 ήταν μόλις 31%. Αυτό αντιστοιχεί σε μια μετακίνηση της τάξης των 674 τόνων, εκ των οποίων 300 θα μεταφερθούν από τη Νέα Υόρκη και 374 από το Παρίσι.

Φέτος τον Ιανουάριο (για την ακρίβεια, στις 20 Ιανουαρίου), με επίσημη ανακοίνωσή της η Bundesbank επιβεβαίωσε ότι το πρόγραμμα επαναπατρισμού όχι μόνο συνεχίζεται –από το 2013 έχουν μεταφερθεί στη Φρανκφούρτη 67 τόνοι χρυσού από το Παρίσι και 90 τόνοι από τη Νέα Υόρκη–, αλλά και ενισχύεται, με επαναπατρισμό μεγαλύτερων ποσοτήτων από αυτούς που προέβλεπε ο αρχικός σχεδιασμός.

Σε κάθε ευκαιρία, στελέχη της διοίκησης της Bundesbank, όταν ερωτώνται σχετικά, αρκούνται να σχολιάζουν ότι ο επαναπατρισμός στοχεύει αφενός στο να ενισχύσει την εμπιστοσύνη στο εσωτερικό, ως προς την «επιμελή» επιτήρηση των γερμανικών αποθεμάτων, αφετέρου στο να ενισχύσει την εμπιστοσύνη απέναντι στο κοινό ευρωπαϊκό νόμισμα…

Ολλανδία – Φινλανδία

Κινούμενη «διακριτικά», η Ολλανδία αιφνιδίασε τον Νοέμβριο του 2014, όταν ανακοίνωσε ότι είχε επαναπατρίσει 122,5 τόνους χρυσού από τη Νέα Υόρκη στο Άμστερνταμ. Η ποσότητα αυτή, που με τις τότε τιμές είχε αξία 5 δισ. δολαρίων, αντιστοιχούσε στο 20% των συνολικών αποθεμάτων χρυσού της χώρας, ανεβάζοντας εν μία νυκτί στο 31% το ποσοστό των αποθεμάτων που φυλάσσονται εντός συνόρων. Ένα ποσοστό επίσης κοντά στο 31% εκτιμάται ότι απομένει στη Νέα Υόρκη, ενώ τα υπόλοιπα αποθέματα μοιράζονται μεταξύ Λονδίνου και Οτάβας. Η αιτιολόγηση της ολλανδικής Κεντρικής Τράπεζας –που ευθέως άφηνε ανοιχτό το ενδεχόμενο για νέες τέτοιες κινήσεις– ήταν ότι στόχευε στο να ενισχύσει την εμπιστοσύνη ως προς την ικανότητα της χώρας να διαχειρίζεται κρίσεις.

Η Φινλανδία, αν και δεν έχει ανακοινώσει επισήμως τις προθέσεις της, όλο και πιο συχνά το τελευταίο διάστημα εμφανίζεται να εξετάζει το ενδεχόμενο επαναπατρισμού μέρους των δικών της αποθεμάτων, εκ των οποίων μόνο το 4% φυλάσσεται εντός συνόρων. Το μεγαλύτερο μέρος τους (51%) βρίσκεται στο Λονδίνο, το 20% στη Σουηδία, το 17% στις ΗΠΑ και το 7% στην Ελβετία. Και η αφορμή για την εκ νέου «πυροδότηση» σεναρίων ως προς τις προθέσεις της Φινλανδίας δεν είναι άλλη από τη στάση που κράτησε απέναντι στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στη γερμανική πρόταση περί τάιμ-άουτ της τελευταίας από το ευρώ.

Κάποιες απαντήσεις θα δοθούν (ότ)αν γίνει γνωστό ποιοι είναι οι πελάτες της Bank of England που απέσυραν 351 τόνους χρυσού από το Λονδίνο στη διάρκεια του 2014. Μερίδα του ξένου Τύπου, πάντως, προεξοφλεί ότι μεταξύ αυτών θα βρίσκεται και η Φινλανδία…

Το παράδειγμα της Γαλλίας 

Οι κινήσεις επαναπατρισμού των αποθεμάτων χρυσού στο παρελθόν έχουν σημαδέψει εξαιρετικά κρίσιμες στιγμές της οικονομικής και πολιτικής ιστορίας μεταπολεμικά. Η Γαλλία του Ντε Γκολ είχε προκαλέσει τη μεγαλύτερη «ρωγμή» στο μεταπολεμικό σύστημα σταθερής σχέσης χρυσού-δολαρίου όταν, στα τέλη της δεκαετίας του ’60, είχε επιμείνει σε δύο στόχους, την επιστροφή των αποθεμάτων της από τις ΗΠΑ και την ανταλλαγή των δολαριακών αποθεμάτων της με χρυσό από τις ΗΠΑ.

Η πίεση αυτή είχε τότε καταλήξει στην οριστική «ρήξη» του ισχυρότερου μεταπολεμικού θεμελίου ανοικοδόμησης της Ευρώπης, της σταθερής σχέσης χρυσού/δολαρίου. Όπως είναι γνωστό, τον Αύγουστο του 1971 ο Αμερικανός πρόεδρος, Ρίτσαρντ Νίξον, ανακοίνωσε το τέλος της νομισματικής βάσης της συμφωνίας του Μπρέτον Γούντς. Το τι ακολούθησε είναι επίσης γνωστό και, κατά πολλούς αναλυτές, η απόφαση του Αυγούστου του 1971 αποτελεί τη στιγμή γονιμοποίησης της κρίσης που, με διαφορετικούς σπασμούς, είναι ανοιχτή μέχρι σήμερα.

pinax

Η διακοπή της σχέσης χρυσού-δολαρίου και του τέλους του Μπρέτον Γουντς οδήγησε στον τετραπλασιασμό της τιμής του πετρελαίου και στην κατακόρυφη άνοδο του πληθωρισμού στη δεκαετία του ’70, που, για να συγκρατηθεί και να ελεγχθεί, χρειάστηκε ο τετραπλασιασμός των αμερικανικών επιτοκίων στις αρχές της δεκαετίας του ’80, με όλες τις αναταραχές σε νομισματικό και χρηματιστηριακό επίπεδο που ακολούθησαν.

* Αναδημοσίευση από την εφημερίδα «Κεφάλαιο» της 25ης Ιουλίου

.

Πουλήστε και την Ακρόπολη !

01/08/2015

Guardian: Το μεγάλο ξεπούλημα της Ελλάδας

Guardian: Το μεγάλο ξεπούλημα της Ελλάδας

Τις πρώτες ημέρες της ελληνικής κρίσης, δύο Γερμανοί πολιτικοί σκέφτηκαν μία ριζοσπαστική λύση: η Ελλάδα θα έπρεπε να πουλήσει μερικά από τα ακατοίκητα νησιά της και άλλα περιουσιακά στοιχεία για να ξεπληρώσει τους δανειστές. «Πουλήστε τα νησιά σας χρεοκοπημένοι Ελληνες! Πουλήστε και την Ακρόπολη!», ήταν ο τρόπος με τον οποίο η Bild συνόψισε την ιδέα τους.

Αυτό υπενθυμίζει ο Guardian, ανοίγοντας το φάκελο των ιδιωτικοποιήσεων στην Ελλάδα, με αφορμή τη συμφωνία με τους δανειστές για τη δημιουργία ανεξάρτητου Ταμείου, στο οποίο θα μεταφερθούν κρατικά περιουσιακά στοιχεία, με στόχο να συγκεντρωθούν 50 δισεκατομμύρια ευρώ.

«Αν και η πώληση αρχαιολογικών μνημείων δεν ήταν ποτέ μία σοβαρή ιδέα, η ιδιωτικοποίηση περιουσιακών στοιχείων υπήρξε πάντα αναπόσπαστο στοιχείων των ελληνικών προγραμμάτων διάσωσης. Τα τελευταία πέντε χρόνια, η Ελλάδα δίστασε να υλοποιήσει υποσχέσεις για να πουλήσει ζωτικά τμήματα των υποδομών της- λιμάνια, αεροδρόμια, μαρίνες και εγκαταστάσεις ύδρευσης- με αντάλλαγμα δάνεια δισεκατομμυρίων ευρώ.

Οι ιδιωτικοποιήσεις παραμένουν ένα ζωτικό στοιχείο στην τελευταία συμφωνία για ελληνικό πρόγραμμα. Υπό την απειλή της εκδίωξης από την ευρωζώνη, η Αθήνα συμφώνησε να μεταφέρει πολύτιμα περιουσιακά στοιχεία σε ένα ανεξάρτητο Ταμείο, με στόχο να συγκεντρωθούν 50 δισ. ευρώ. Τα μισά θα χρησιμοποιηθούν για τις ελληνικές τράπεζες, το 1/4 θα πάει στην αποπληρωμή των δανειστών και τα υπόλοιπα θα διατεθούν σε αδιευκρίνιστες επενδύσεις», γράφει η βρετανική εφημερίδα.

Το Ταμείο ιδιωτικοποιήσεων είναι πιθανό να παραμείνει ένα από τα πιο αμφιλεγόμενα ζητήματα καθώς η Ελλάδα και οι δανειστές της θα προσπαθούν να ολοκληρώσουν τις συνομιλίες έως τα μέσα Αυγούστου, εκτιμά ο Guardian. Από την πλευρά των δανειστών, οι ελληνικές ιδιωτικοποιήσεις πάνε από αποτυχία σε αποτυχία. Το 2011, οι δανειστές όρισαν ότι η Αθήνα θα έπρεπε να συγκεντρώσει 50 δισ. ευρώ έως τα τέλη του 2015 από την πώληση κρατικής περιουσίας. Εως τις αρχές του 2015, μόλις 3,2 δισ. είχαν συγκεντρωθεί. Κανένα από τα σημαντικά περιουσιακά στοιχεία- αεροδρόμια, λιμάνια, σιδηρόδρομος- δεν είχαν πωληθεί. Ούτε οι αξιωματούχοι της Κομισιόν, ούτε εκείνοι του ΔΝΤ παίρνουν τον στόχο των 50 δισ. ευρώ σοβαρά.

Σε μία καταστροφική ανάλυση του ελληνικού χρέους, που δημοσιεύθηκε αυτό το μήνα, το ΔΝΤ αναφέρει ότι είναι ρεαλιστικό να εκτιμηθεί ότι οι πωλήσεις περιουσιακών στοιχείων δεν θα ξεπερνούν τα 500 εκατ. ευρώ το χρόνο. Κάτι που σημαίνει ότι θα χρειαστούν 100 χρόνια για να συγκεντρωθούν τα 50 δισ. ευρώ.

Ο Γκάμπριελ Στερν, του Oxford Economics επιμένει ότι το ΔΝΤ απέτυχε να μάθει από την πρόσφατη ιστορία ότι «όσο λιγότερο, τόσο καλύτερο», σε ότι αφορά τον ορισμό αριθμητικών στόχων.

«Οταν ο ΣΥΡΙΖΑ ανέλαβε την εξουσία τον Ιανουάριο, μία από τις πρώτες ενέργειες ήταν να αλλάξει πρόσωπα στο Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων και να ακυρώσει τα πλάνα για την πώληση του ΑΔΜΗΕ. Η πώληση άλλων περιουσιακών στοιχείων- πιο σημαντικά τα περιφερειακά αεροδρόμια και το λιμάνι του Πειραιά- είχαν σχεδόν ολοκληρωθεί, αλλά τέθηκαν σε αμφισβήτηση. Η κυβέρνηση αναμένεται να προβάλει λίγη αντίσταση στις πωλήσεις. Εγκαταστάσεις που χτίστηκαν για τους Ολυμπιακούς αγώνες του 2004, που μένουν εγκαταλελειμμένες την τελευταία δεκαετία, επίσης θα είναι ανάμεσα στα περιουσιακά στοιχεία που θα μεταφερθούν στο Ταμείο, μαζί με κρατικές επιχειρήσεις.

Η Ρωσία και η Κϊνα έχουν εκφράσει ενδιαφέρον για το σιδηροδρομικό δίκτυο, ένα από τα μεγαλύτερα βάρη στα δημόσια οικονομικά πριν από το ξέσπασμα της κρίσης. Το ελληνικό κράτος είναι επίσης πλούσιο σε κτίρια που κληροδοτήθηκαν από ιδιώτες, τα οποία επίσης αναμένεται να ενταχθούν στο Ταμείο. Αντίθετα με την επικρατούσα αντίληψη, ο δημόσιος τομέας κατέχει πολύ λίγα νησιά. Η αγορά νησιού στο Αιγαίο την προηγούμενη εβδομάδα από τον σταρ του Χόλιγουντ Τζόνι Ντεπ, που λέγεται ότι έφτασε τα 4,2 εκατ. ευρώ, έγινε ιδιωτικά», γράφει ο Guardian.

Ανεξάρτητοι παρατηρητές όμως φοβούνται. «Οι ιδιωτικοποιήσεις στην Ελλάδα αυτή τη στιγμή σημαίνουν ξεπούλημα», δήλωσε ο πολιτικός οικονομολόγος, Γενς Μπαστιάν. Ενας από τους αξιωματούχους υπεύθυνους για τις ιδιωτικοποιήσεις στην Taskforce της Κομισιόν για την Ελλάδα, πιστεύει ότι είναι «πολιτικό λάθος» να τίθεται ο στόχος των 50 δισ. ευρώ από πωλήσεις περιουσιακών στοιχείων, με την απουσία στήριξης από Ελληνες πολιτικούς από όλο το φάσμα, από τη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ ως τον ΣΥΡΙΖΑ.

«Ποτέ δεν είχαμε μία πολιτική πλειοψηφία που να αποδέχεται την ιδέα των ιδιωτικοποιήσεων. Πώς θα δημιουργηθεί το πολιτικό μομέντουμ που απουσιάζει τα τελευταία πέντε χρόνια, υπό τις ακόμη πιο δύσκολες συνθήκες που υπάρχουν σήμερα;», αναρωτιέται.

Οι δανειστές της Ελλάδας έχουν τον ίδιο σκεπτικισμό. Η δική τους απάντηση είναι ο αυστηρότερος έλεγχος. Το Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων θα το διοικούν Ελληνες, αλλά υπό τη στενή παρακολούθηση των δανειστών.

Η Ελλάδα έχει επείγουσα ανάγκη για ρευστό. Αν και το πρόγραμμα της ευρωζώνης θα φτάνει τα 86 δισ., μόνο 50 δισ. από αυτά είναι στο τραπέζι, από τον Ευρωπαϊκό Μηχανισμό Σταθερότητας, σημειώνει η βρετανική εφημερίδα. Ο Πίτερ Ντόιλ, πρώην οικονομολόγος του ΔΝΤ, θεωρεί ότι το ελληνικό πρόγραμμα είναι υποχρηματοδοτούμενο. «Οι Ευρωπαίοι απλά δεν έχουν αρκετό ρευστό. Και ο καλύτερος τρόπος για να καλυφθεί αυτό το κενό είναι οι ιδιωτικοποιήσεις», αναφέρει. «Το Ταμείο Ιδιωτικοποιήσεων αντιμετωπίζει την ανταλλαγή ανάμεσα σε κάτι που δίκαιο και ανοιχτό με αμερόληπτες διαδικασίες ή κάτι που θα φέρει τα απαιτούμενα χρήματα», προσθέτει. Ο ίδιος φοβάται ότι η Ελλάδα μπορεί να οδεύει στο δρόμο που πήρε η Ρωσία τη δεκαετία του ’90, όταν πολύτιμα κρατικά περιουσιακά στοιχεία πουλήθηκαν σε πεσμένες τιμές για να συγκεντρωθεί το ρευστό για το οποίο υπήρχε επείγουσα ανάγκη, δημιουργώντας μία νέα τάξη ολιγαρχών στην πορεία.

«Αυτό που όλοι πιστεύουμε ότι χρειάζεται η Ελλάδα- να ξεφορτωθεί την ολιγαρχία- στην πραγματικότητα θα εδραιωθεί από ιδιωτικοποιήσεις που θα γίνουν με αυτό τον τρόπο», τονίζει ο Ντόιλ, ο οποίος είχε εργαστεί σε ιδιωτικοποιήσεις στην Τσεχία, τη Σλοβακία και την Πολωνία στη δεκαετία του ’90. Η διαφορά ανάμεσα σε αυτές τις χώρες και την Ελλάδα, όπως λέει, είναι ότι ο λαός και οι πολιτικοί στην κεντρική Ευρώπη αποδέχθηκαν την ιδέα των ιδιωτικοποιήσεων, παρά τις βραχυπρόθεσμες δυσκολίες.

Ο ίδιος είναι πεπεισμένος ότι το τρέχον πλάνο ιδιωτικοποιήσεων για την Ελλάδα είναι καταδικασμένο να αποτύχει. «Το πρόγραμμα δημιουργήθηκε για να ενθαρρύνει την Ελλάδα να εγκαταλείψει το ευρώ και αυτό το πλάνο δεν λειτούργησε. Οπότε τώρα μείναμε με μία συμφωνία για τις ιδιωτικοποιήσεις την οποία κανείς- ούτε καν οι δανειστές- δεν ήθελαν ποτέ να συμβεί», κατέληξε.

Πηγή: Guardian: Το μεγάλο ξεπούλημα της Ελλάδας | iefimerida.grhttp://www.iefimerida.gr/news/218970/guardian-megalo-xepoylima-tis-elladas#ixzz3hb0Mwyen/

.

Ενεργοποιείται η κάρτα αλληλεγγύης

25/07/2015
Ενεργοποιείται σήμερα η κάρτα αλληλεγγύης

Ξεκίνησε η διανομή από τα ΚΕΠ των καρτών αλληλεγγύης, οι οποίες ενεργοποιούνται από  Παρασκευή 24 Ιουλίου. Οι δικαιούχοι θα μπορούν να τις χρησιμοποιούν στα περίπου 5.000 εξουσιοδοτημένα καταστήματα τροφίμων.

Οι δικαιούχοι της κάρτας σίτισης, η πίστωση της οποίας εγκρίθηκε με απόφαση του Υπουργού Εργασίας Γ. Κατρούγκαλου από το πρόγραμμα ανθρωπιστικής κρίσης, θα μπορούν να προμηθεύονται κάθε μήνα, έως το τέλος του χρόνου τρόφιμα αξίας από 70 έως 220 ευρώ, ανάλογα με την οικογενειακή τους κατάσταση.

Σύμφωνα με την απόφαση του υπουργού, και το ποσό που εκταμιεύτηκε στους περίπου 150.000 δικαιούχους, θα πιστωθεί ένας μήνας για αγορές τροφίμων.

Οι δικαιούχοι μπορούν να πραγματοποιούν με την Κάρτα Αλληλεγγύης αγορές μόνο σε επιχειρήσεις εμπορίας τροφίμων εντός Ελλάδος και ειδικότερα στις παρακάτω κατηγορίες: Καταστήματα τροφίμων, μανάβικα, κρεοπωλεία, ιχθυοπωλεία & delicatessen Παντοπωλεία & supermarket Φούρνοι – Αρτοποιεία Ψιλικατζίδικα – Γαλακτοπωλεία.-

Ετσι θα ήταν η Ελλάδα με επιστροφή στη δραχμή

25/07/2015

Ερευνα – σοκ: 

Ερευνα – σοκ για τις επιπτώσεις που θα είχε στην ελληνική κοινωνία η επιστροφή στη δραχμή, παρουσίασε την Πέμπτη η Ernst & Young, μια έρευνα που συνέταξε μαζί με την Oxford Economics για λογαριασμό πελατών τους.

Τα στοιχεία δείχνουν δραματική υποβάθμιση του βιοτικού επιπέδου των Ελλήνων και μεγάλη πτώση του ΑΕΠ της χώρας.
Σύμφωνα με την έρευνα σε μία συντεταγμένη έξοδο της χώρας απ’ το ευρώ θα είχαμε:
α) Οι τράπεζες θα παρέμεναν κλειστές για αρκετούς μήνες μέχρι να βγει το νέο νόμισμα.

β) υποτίμηση του νέου νομίσματος κατά 50%, και αυτό χωρίς να υπολογίζεται το ενδεχόμενο κερδοσκοπικών πιέσεων.
* Επίσης με την έκδοση του νέου νομίσματος η υποχώρηση της εσωτερικής ζήτησης θα ήταν 25%.
* Το ΑΕΠ υπολογίζεται ότι θα υποχωρούσε 15% με 20% ενώ εάν λάβουμε υπόψη και τη ζημιά που έχει ήδη γίνει τα τελευταία χρόνια θα χανόταν το 50% του ΑΕΠ σε σχέση με τα επίπεδα του 2008.
* Θα καταγράφονταν υψηλός πληθωρισμός ενώ η ανεργία θα ήταν 30% τουλάχιστον.
* Το πιθανότερο είναι ότι η ελληνική οικονομία δεν θα μπορούσε να ανακτήσει ποτέ τις αρχικές απώλειες. Η συμπίεση του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών, κυρίως όσων έχουν σταθερό χαμηλό εισόδημα, θα ήταν δραματική.
* Το κατά κεφαλήν ΑΕΠ υπολογίζεται ότι θα έπεφτε στα 11. 000 ευρώ σε σύγκριση με τα 17. 000 ευρώ που ήταν το 2014.
* Με “κούρεμα” 50% του δημόσιου χρέους αυτό θα παρέμενε ως ποσοστό του ΑΕΠ άνω του 130% του ΑΕΠ.

* Η έκδοση ενός ενδιάμεσου χρηματοοικονομικού μέσου (π. χ. IOU) θα είχε τόση αξία όση αξία θα εκλάμβαναν ότι έχει, αυτοί που θα το ελάμβαναν.

-Το ΑΕΠ θα μειωνόταν από 15-20%. Σωρευτικά από το 2007 έως την υιοθέτηση του νέου νομίσματος η χώρα μας υπολογίζεται ότι θα έχανε το 50% του ΑΕΠ, εάν έβγαινε από το κοινό νόμισμα.

* Θα υπήρχε μείωση μισθών, πιστώσεων και επενδύσεων και σε όρους ευρώ, η ελληνική οικονομία δεν θα μπορούσε να ανακτήσει ποτέ την πρότερη δυναμική της. Η συμπίεση του διαθέσιμου εισοδήματος των νοικοκυριών, θα επηρέαζε ιδιαίτερα τις πληθυσμιακές κατηγορίες με χαμηλό και σταθερό εισόδημα.

* Το ποσοστό χρέους προς ΑΕΠ θα απέκλειε κάθε δυνατότητα δημοσιονομικής χαλάρωσης, κάτι το οποίο σημαίνει πως το εθνικό νόμισμα δεν θα έφερνε το τέλος της λιτότητας.
* Θα υπήρχε μεγάλη αύξηση στις τιμές των εισαγόμενων προϊόντων ενώ το πρώτο διάστημα και μέχρι τη γενικότερη εξομάλυνση των συνθηκών θα υπήρχε δελτίο λόγω μη επαρκών εισαγωγών σε μία σειρά σημαντικών αγαθών, όπως καύσιμα, τρόφιμα, φάρμακα.

* Για τις τράπεζες, θα σήμαινε μία πολύ μεγάλη μείωση πιστώσεων. Οι επενδύσεις θα μειώνονταν περίπου κατά 30% τα δύο πρώτα χρόνια και δεν προβλέπεται αύξηση πριν από το τέλος του τρίτου έτους (από την έξοδο από το ευρώ).

* Στον τουρισμό, ερώτημα είναι εάν θα ενισχυόταν. Και αυτό επειδή οι τουρίστες λόγω της έλλειψης βασικών προϊόντων δεν θα μπορούσαν να εξυπηρετηθούν.
Η Ernst & Young που εκπόνησε αυτή τη μελέτη για λογαριασμό πελατών της που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα και το ζήτησαν εκτιμά ότι είναι εκτός πραγματικότητας οποιαδήποτε σύγκριση γίνεται με την πτώχευση της Αργεντινής καθώς πρόκειται για μία χώρα ιδιαίτερα πλούσια σε πρώτες ύλες. Στην Αργεντινή παρ’ όλα αυτά σε ένα χρόνο το ποσοστό των κατοίκων που ζούσαν κάτω απ’ τα επίπεδα της φτώχειας από 30% με 35% πήγε στο 53%.
Επίσης κατά την έρευνα, η μείωση των επενδύσεων κατά τα πρώτα δύο χρόνια θα ήταν της τάξης του 30% σε σχέση με σήμερα ενώ δεν θα υπήρχε αύξηση πριν το τέλος του τρίτου έτους.
Σύμφωνα με όλα τα πορίσματα της μελέτης ακόμα και η συντεταγμένη πτώχευση δεν αποτελεί για την Ελλάδα μία εύκολη και γρήγορη έξοδο απ’ την κρίση.

O Π. Παπάζογλου

Παρουσιάζοντας την έρευνα ο Πάνος Παπάζογλου, Διευθύνων Σύμβουλος της ΕΥ Ελλάδας, είπε: «Με τη μελέτη αυτή, η ΕΥ πιστεύει ότι συμβάλει στην απαραίτητη ενημέρωση αναφορικά με τις επιπτώσεις μιας εξόδου της χώρας από τη ζώνη του ευρώ. Πρόκειται για ένα γεγονός που, ακόμα και στο σενάριο της συντεταγμένης εξόδου, θα σημάδευε το μέλλον της χώρας για τις επόμενες δεκαετίες. Στην ΕΥ έχουμε ορίσει ως αποστολή μας το να συμβάλλουμε σημαντικά στη δημιουργία ενός καλύτερου κόσμου για τους ανθρώπους μας, για τους πελάτες μας και για την κοινωνία. Στα πλαίσια αυτά πιστεύουμε ότι οφείλουμε να μοιρασθούμε τα ευρήματα της σημαντικής αυτής ερευνητικής δουλειάς».

Με βάση τις προβλέψεις της Oxford Economics, η ανάλυση της ΕΥ εκτιμά ότι ενδεχόμενη έξοδος της χώρας από τη ζώνη του ευρώ, ακόμη και στην καλύτερη περίπτωση, εκείνη μιας συντεταγμένης εξόδου, θα επιβαρύνει τα ελληνικά νοικοκυριά και τις επιχειρήσεις με τεράστιο κόστος και θα αφήσει τη χώρα γεωπολιτικά, στρατηγικά και οικονομικά απομονωμένη.

Με την έκδοση του νέου νομίσματος, η συναλλαγματική ισοτιμία θα υποτιμηθεί δραστικά, κατά τουλάχιστον 50%. Στο πιο θετικό σενάριο, και με την προϋπόθεση ότι θα υπάρξει περιορισμένη πολιτική, κοινωνική και οικονομική αστάθεια, η συναλλαγματική ισοτιμία μετά την αρχική δραστική υποτίμηση, θα μπορούσε να σταθεροποιηθεί κοντά στο -30%. Όμως, αξίζει να σημειωθεί ότι, εάν η Πολιτεία δεν καταφέρει να αντιμετωπίσει τις αρχικές αντιδράσεις των αγορών και εφαρμόσει πολιτική νομισματικής χαλάρωσης με αυξητικές πληθωριστικές πιέσεις, η υποτίμηση μπορεί να υπερβεί κατά πολύ το 50%. Σε αυτήν την περίπτωση, η επίτευξη ισορροπίας δεν θα ήταν δυνατή για αρκετά χρόνια, με τις επιπτώσεις στο ΑΕΠ να είναι βαθύτερες και αισθητές σε βάθος χρόνου.

Η συρρίκνωση της οικονομικής δραστηριότητας θα είναι δραματική, ενώ οι απώλειες της αγοραστικής δύναμης δεν αναμένεται να αντιστραφούν γρήγορα. Κατά τους πρώτους 18 μήνες μετά την έξοδο, η κατάρρευση της εγχώριας ζήτησης ενδέχεται να ξεπεράσει το 25% και η σωρευτική μείωση του πραγματικού ΑΕΠ θα υπερβεί το 15%. Λαμβάνοντας υπόψη τις τρέχουσες προβλέψεις διεθνών οργανισμών για το 2015, οι επιπτώσεις μπορεί να είναι σημαντικά βαρύτερες. Για να γίνει, όμως, αντιληπτό το δραματικό μέγεθος της συνολικής μείωσης του πραγματικού ΑΕΠ, αξίζει να σημειωθεί ότι η ελληνική οικονομία συρρικνώθηκε κατά τα τελευταία έξι έτη κατά 25%, που σημαίνει ότι σωρευτικά η συρρίκνωση της οικονομικής δραστηριότητας θα φτάσει στο 50% των μεγεθών προ-κρίσης.

Στη συνέχεια, και υπό την προϋπόθεση βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας και της αύξησης των εξαγωγών, το ΑΕΠ θα μπορούσε να αρχίσει να αναπτύσσεται και πάλι. Ωστόσο, είναι εξαιρετικά αβέβαιο αν η βελτίωση αυτή θα μπορούσε να διατηρηθεί μέσο-μακροπρόθεσμα, δεδομένων των δομικών αδυναμιών της ελληνικής οικονομίας, και της περιορισμένης εξαγωγικής της βάσης. Στοιχεία σχετικά με τις εξαγωγικές επιδόσεις που ακολούθησαν προηγούμενες υποτιμήσεις επιβεβαιώνουν αυτήν τη διαπίστωση, καθώς μετά την αρχική ώθηση ακολούθησε απότομη πτώση του ρυθμού αύξησης των εξαγωγών σε λιγότερο από ένα χρόνο.

Επιπλέον σχεδόν στο σύνολό τους οι εξαγωγικές δραστηριότητες της Ελλάδας βασίζονται σε εισαγόμενα υλικά παραγωγής, το κόστος των οποίων θα εκτοξευθεί λόγω της υποτίμησης μειώνοντας σημαντικά το όποιο όφελος ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας. Τέλος για δραστηριότητες όπως ο τουρισμός, η αύξηση της ανταγωνιστικότητας δεν προκύπτει μόνο από τη μείωση του κόστους αλλά κυρίως από το προφίλ του τουριστικού προϊόντος. Οι δραματικές συνθήκες σε κοινωνικό επίπεδο, όπως η πιθανή αύξηση της εγκληματικότητας, είναι σίγουρο πως θα συμβάλλουν αρνητικά στην πορεία του κλάδου.

Ακόμα και στο πιο ιδεατό σενάριο μιας συμφωνίας για σημαντική μείωση του χρέους σε ποσοστό 50%, η αδυναμία μετατροπής του χρέους στο νέο νόμισμα, σε συνδυασμό με τη σημαντική υποτίμηση, θα διατηρήσει το λόγο του χρέους ως ποσοστού του ΑΕΠ πάνω από το 130%. Το υψηλό χρέος (και η ανάγκη εξυπηρέτησής του) θα λειτουργήσει ως περιοριστικός παράγοντας για τη δημοσιονομική πολιτική.

Σε περίπτωση που υιοθετηθεί μια επεκτατική δημοσιονομική πολιτική, οι επιπτώσεις σε άλλα μέτωπα, θα οδηγήσουν γρήγορα στην ανατροπή της, καθώς θα έπρεπε να χρηματοδοτηθεί μέσω νομισματικής χρηματοδότησης που θα οδηγούσε σε μια ανεξέλεγκτη πληθωριστική δυναμική, με αυξημένες πιέσεις για περεταίρω υποτίμηση και πιστωτική συρρίκνωση.

Η υποτίμηση θα οδηγήσει άμεσα σε υψηλό πληθωρισμό, καθώς οι τιμές των εισαγόμενων και των εμπορεύσιμων αγαθών θα αυξηθούν απότομα. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της μελέτης, ο πληθωρισμός ενδέχεται να φθάσει, στο πιο αισιόδοξο σενάριο, τουλάχιστον το 10%. Η σταδιακή αποκλιμάκωσή του θα κριθεί από τις πολιτικές που θα ακολουθηθούν, καθώς η όποια νομισματική χαλάρωση θα οδηγήσει σε σπιράλ πληθωρισμού και υποτίμησης με σχεδόν σίγουρο αποτέλεσμα τον υπερπληθωρισμό, στην οποία περίπτωση δεν θα ήταν παράλογο να ξεπεράσει ακόμα και το 30%.

Το Grexit θα εκτοξεύσει την ανεργία (συμπεριλαμβανομένης της ανεργίας των νέων) βραχυπρόθεσμα άνω του 30%, ενώ σήμερα η ανεργία θα μπορούσε αργά αλλά σταθερά να μειώνεται, ειδικά εάν υπάρξουν άμεσα στοχευμένες δράσεις της Πολιτείας και της ΕΕ για τη στήριξη της ανάπτυξης, συμπεριλαμβανομένων και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

Είναι σημαντικό, επίσης, να τονίσουμε ότι οι εισαγωγές αγαθών και υπηρεσιών θα καταρρεύσουν ως αποτέλεσμα της δραματικής αύξησης του κόστους μετά την υποτίμηση, οδηγώντας σε ελλείψεις για μια σειρά από βασικά αγαθά και προϊόντα. Για τους καταναλωτές και τα νοικοκυριά οι επιπτώσεις από τις ελλείψεις θα είναι σημαντικές. Για ορισμένα βασικά αγαθά και προϊόντα όπως η βενζίνη και το πετρέλαιο, το φυσικό αέριο, τα φάρμακα και άλλα φαρμακευτικά προϊόντα, καθώς και ορισμένα προϊόντα διατροφής, δε θα ήταν παράλογο να υποθέσουμε ότι θα χρειασθεί η εισαγωγή δελτίου. Για τα υπόλοιπα, συμπεριλαμβανομένων των προϊόντων υψηλής τεχνολογίας και ένδυσης, θα υπάρξουν τεράστιες ελλείψεις στην αγορά.

Οι πραγματικοί μισθοί θα μειωθούν, οδηγώντας σε μεγάλη συμπίεση του πραγματικού διαθέσιμου εισοδήματος, ειδικά για τα νοικοκυριά με σταθερά εισοδήματα, όπως οι συνταξιούχοι, οι νέοι, καθώς και οι χαμηλά αμειβόμενοι μισθωτοί. Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι σκληρότερα πλήττονται τα νοικοκυριά με χαμηλά και μεσαία εισοδήματα, με άμεσο αντίκτυπο στη φτώχεια και την αύξηση της ανισότητας. Στην Αργεντινή το 2001, υπήρξε δραματική αύξηση της φτώχειας, ενώ βάσει στοιχείων προκύπτει ότι μέχρι το 2002, το ποσοστό του πληθυσμού που ζούσε κάτω από το όριο της φτώχειας έφτασε το 53%.

Η διοικητική διαχείριση του εγχειρήματος θα είναι εξαιρετικά περίπλοκη. Για τουλάχιστον έξι μήνες μετά την έξοδο από το κοινό νόμισμα, η οικονομία θα λειτουργεί χωρίς επίσημο νόμισμα. Όλες οι τιμές, οι συμβάσεις, τα περιουσιακά στοιχεία και οι υποχρεώσεις που διέπονται από το ελληνικό δίκαιο, θα πρέπει να μετατραπούν σε νέο νόμισμα, ενώ θα χρειασθεί μια παρατεταμένη διακοπή λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος. Σε τέτοιες συνθήκες, είναι πιθανή και η εξάπλωση της ανταλλακτικής οικονομίας (barter trading).

Για τις τράπεζες, των οποίων η βιωσιμότητα θα δοκιμαστεί σημαντικά, κύρια προτεραιότητα μετά την έξοδο θα αποτελέσει η διατήρηση της κεφαλαιακής τους επάρκειας. Σε συνδυασμό με την αβεβαιότητα για το οικονομικό περιβάλλον, αυτό θα οδηγήσει σε τεράστια μείωση της παροχής πιστώσεων (credit crunch). Η απότομη συρρίκνωση των επενδύσεων στον απόηχο μιας εξόδου είναι πολύ πιθανή. Οι επενδύσεις αναμένεται να μειωθούν κατά 30% κατά τα δύο πρώτα χρόνια και όποιες προοπτικές αύξησης δεν προβλέπεται να υπάρξουν νωρίτερα από το πέρας του τρίτου χρόνου.

Σχολιάζοντας τα ευρήματα της μελέτης, ο Πάνος Παπάζογλου καταλήγει: «Η έξοδος της Ελλάδας από την Ευρωζώνη δεν αποτελεί απλό ή γρήγορο τρόπο επίλυσης των οικονομικών προβλημάτων της χώρας. Αν η Ελλάδα δεν κατορθώσει να δημιουργήσει έναν ισχυρό εξαγωγικό τομέα με δύσκολες και στοχευμένες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις, οποιαδήποτε προσπάθεια βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας μέσω της υιοθέτησης ενός νέου νομίσματος, δε θα έχει διατηρήσιμα ή και διαχειρίσιμα αποτελέσματα. Αντιθέτως, ακόμη και στην περίπτωση μιας συντεταγμένης εξόδου από το ευρώ, οι αρνητικές επιπτώσεις για την ελληνική οικονομία και κοινωνία θα είναι ιδιαίτερα επώδυνες».-

-imerisia.gr

.

Follow

Ενημερωθείτε για κάθε νέα δημοσίευση στο email σας.